vrijdag 18 april 2014

De Paas-Palestijn (Paul Damen)

 

Ik heb eerder uitgebreid over de Sabeel brochure geblogd, maar Paul Damen van de Joodse Omroep geeft op zijn eigen wijze treffend commentaar.

 

Hebben ze Sabeel wel eens gehoord van het zware lot van christenen onder Palestijns bestuur? Op de Westbank worden ze weggesard, in Jezus' geboorteplaats Bethlehem weggestuurd, in Nazareth vervalst men de verkiezingen om de christenen in de hoek te zetten, en in de arabische delen van Jeruzalem is het officieel beleid om  het vertrek van christenen als tweederangsburgers te bevorderen (zie voor een mooi overzicht:http://www.jcpa.org/jl/vp490.htm)

En dan zwijgen we maar over de landen om Israël heen, waar arabische broedervolkeren hun christenen op dagbasis afmaken. Of zijn die duizenden afgemaakte Kopten in Egypte een uitzondering, net zoals die vermoorde Jezuïetenpater in Homs? Toch zou het, vanuit christelijke optiek, zelfs godslastering zijn om Jezus' lijden daarmee gelijk te stellen. Maar bij Sabeel zien ze daar geen been in: de geschiedenis, de godsdienst is voor hen een inwisselbaar speelgoedje, een propagandaspotje voor politiek-correcte pulp.

 

-----------------

 

DE PAAS-PALESTIJN

http://www.joodseomroep.nl/de-paas-palestijn/

17 april 2014

 



Herschrijven van de geschiedenis, het is de tweede natuur van dictaturen en religies. Stalin gumde alle voormalige, in ongenade gevallen medestrijders van foto's. Dat is de communistische kerk blijven doen, zodat volkscommissaris Jesjov ineens niet meer naast Stalin over het water tuurt maar zijn schaduw wél, Léon Trotski naast Lenin opvallend vervangen blijkt door een houten schot, en de Tsjechische president Svoboda na de Russische inval in 1968 ineens drie voeten heeft, waarbij er één geleend is van de afgezette partijsecretaris Dubček.


Herschrijven van de geschiedenis: het moet kunnen. Hebben wij Joden ook niet de Tenach licht geredigeerd na de slechte ervaringen in de Babylonische ballingschap?
Zodat in elk geval de voorspellingen van één der drie Jesaja's klopten?
Binnen de islam is beetje smokkelen en herschrijven zelfs verplicht. Dat heet taqiyya.- zodra de islam geschaad wordt, mag men liegen. Zo zal een rechtgeaarde moslim dezer dagen u geen zalig Pasen wensen, want dat zou erkenning betekenen dat 'G'ds zoon Jezus voor ons gestorven is'. En dus wenst een moslim u neutraal 'fijne vakantie' toe.


Herschrijven wordt pas gevaarlijk als je niet meer weet wat herschreven is, als je werkelijk denkt dat jouw versie klopt, en de geschiedenis je gelijk zal geven – zoals de latere bloedige dictator Castro bij de rechtbank verklaarde. Alleen wist hij ook al, dat de geschiedenis je snéller gelijk geeft als je die even herschrijft. Orwell omschreef dat in zijn roman '1984' zo: 'wie het verleden beheerst, bepaalt de toekomst. En wie in het heden de macht heeft, controleert het verleden.'
Dat geldt evenzeer voor religies. Leggen we de discussie over de historische Mohammed en of hij wijn dronk even terzijde, en bekijken we de christenen. Wij denken dat dit een geloof was voor slaven en onderdrukten. Wie echter gaat graven in Rome, ontdekt dat de  eerste kerken gebouwd werden door de binnenplaatsen van de allerduurste stadsvilla's te overdekken. Niks minder bedeelden die daar hun prille godsdienst uitoefenden.


Vervelender wordt het als de historische Jezus afspiegeling van zijn tijd wordt gemaakt en die spiegel bepalend wordt voor de werkelijkheid. Zo werd Jezus, met puntbaardje en nette middenscheiding een hippie, die samen met frisse jongelui met gitaren en linten in hun haar de leegloop in de kerk vergeefs bestreed. Soms wordt Jezus een vrijheidsstrijder als Che Guevara, terwijl die allesbehalve van de afdeling 'andere wang toekeren' was – hij schoot dissidenten voor de zekerheid persoonlijk door het hoofd.

De kerk heeft altijd flexibiliteit waar het Jezus betreft tot elfde gebod verklaard – dat bleek opnieuw uit een kerkelijke brochure die me bij deze Paasdagen onder ogen kwam. 'De Kruisweg van de Palestijnse christenen. Een liturgische reis langs de Palestijnse Via Dolorosa' heet het  gratis verspreide geschriftje, waarin Jezus' lijden snoeihard naar het heden worden verplaatst. En wat blijkt: Jezus was een Palestijn! De oecumenische stichting Sabeel wil, naar eigen zeggen, 'in de voetstappen van Jezus treden', en daartoe mag de historie met voeten getreden worden. Zelden zag ik een brochure waarin geschiedvervalsing zo de religieuze boodschap overwoekert. Nergens is Jezus een Jood, laat staan christen. De bekende veertien staties – Jezus ter dood veroordeeld, Jezus valt enkele malen, Jezus sterft aan het kruis – blijken wonderwel overeen te komen met wat de arme Palestijnen dagelijks meemaken. 'Voor ons', meldt de brochure, 'is het beeld van het kruis met zijn beproeving en pijn, en Jezus' antwoord van vriendelijkheid, geweldloosheid, en uiteindelijk de opstanding, een beeld van troost en inspiratie. […] in de Bezette Gebieden, in solidariteit met het Palestijnse volk.'


Maar daartoe moet wel enige geschiedvervalsing worden gepleegd. Laat ik niet moeilijk doen over die 'bezette' gebieden, met Gaza voor 100 en de Westbank voor 95% in Palestijnse handen. Maar Sabeel komt aan de lopende band met suggestieve, oncontroleerbare getuigenissen, zoals 'Mijn naam is Layan. Ik ben vijftien jaar oud. Op een dag kwamen Israëlische soldaten het jeugdcentrum binnen waar jongeren samen muziek aan het maken waren, en ze begonnen op de jongens en meisjes te schieten.'  Je vraagt je af : hadden die boze Joodse soldaten niets beters te doen dan de zangles te verstoren?
Enige historische context ontbreekt totaal in deze brochure. Families te Haifa worden in 1948 door het 'Israëlische leger' het land uit gejaagd – terwijl als er nou één stad was waar de prille staat Israël de arabieren sméékte om, tegen de oproep van hun leiders, te blíjven, wel Haifa was. Maar ze gingen, deels uit vrees voor oorlog, maar ook en vooral omdat hun leiders hen verzekerden dat het in de pan hakken van die joden en hun staat toch in een paar dagen gepiept zou zijn.
Kijk, het is allemaal heel tragisch wat de Palestijnen annex Arabieren is overkomen, maar nooit moet vergeten dat de ramp, de nakba, die hen overkwam een rechtstreeks gevolg was van het botweg weigeren van een verdeelplan dat de instemming had van de hele internationale gemeenschap. Op hen na. Van het feit dat ze vervolgens oorlog na oorlog begonnen en die steeds weer verloren. Dat geeft hen evenmin recht om te piepen als Sudetenduitsers na afloop van de Tweede Wereldoorlog. Was dan geen oorlog begonnen.

De vraag is : wat heeft dit allemaal met Jezus te maken? Dáár weet Sabeel wel een mouw aan te passen. Een lánge mouw, maar toch: 'Jezus' lijden was onschuldig en zijn dood was onrechtvaardig. Evenzo schendt de vestiging van nederzettingen op bezet gebied door de bezetter, internationale wetgeving.' Ook hier wordt gemakshalve vergeten dat die nederzettingen, hoe onterecht ook, werden gebouwd ná de aanvalsoorlog door de Arabische buren, en nádat alle voorstellen om gebieden terug te geven in ruil voor vrede keer op keer werden afgewezen. Maar dat wil Sabeel niet horen: 'Het kruis is een eenzame last om te dragen. Het kruis kan niet gedeeld worden – het wordt in eenzaamheid gedragen.'
Leed in eenzaamheid gedragen – je moet maar durven. Terwijl de Palestijnen als enigen hun eigen VN-vluchtelingenorganisatie kennen die ze eeuwig tot vluchteling verklaart, per Palestijn aan hulp zo'n tienduizend dollar per jaar overmaakt, en de VN-organisaties driekwart van hun tijd besteden aan het bestrijden van Israël. Leed in eenzaamheid – je kan de krant niet kan  openslaan zonder dat het Palestijnse leed alle massamoord in de rest van de wereld overschaduwt.
Maar nee: 'Jezus wordt aan het kruis genageld – de meest fysiek zware en pijnlijke stervensmethode die ooit door mensen bedacht is. Zijn lichaam […] is gebroken en versplinterd door deze laatste handeling van wreedheid. Ook de Palestijnen gaan gebukt onder fysieke en gewelddadige verwoesting – misschien wel het meest in Gaza.'


Gaza? Waar de Israëli's al acht jaar wég zijn, maar als beloning daarvoor, desnoods vanaf het dak van de kindercrèche, dagelijks met raketten worden bestookt? Waar de enige lichamen die daar 'gebroken en versplinterd' worden, de dissidenten zijn die dood door Hamas achter de motorfiets door de straten worden gesleept? 'Veel Palestijnen beleven de gebeurtenissen van Goede Vrijdag elke dag. Hun kruisweg is lang en zwaar. Hun lijdensweg lijkt eindeloos en hopeloos.'
Jaja. Ik denk dat Jezus, in plaats van een horrordood aan het kruis, getekend had voor een van geboorte tot graf gesubsidieerd VN-bestaan, en dat hij in plaats van die Via Dolorosa de voorkeur had gegeven aan, hoe vervelend ook, driemaal daagse paspoortcontrole aan een van de Israëlisch/Palestijnse roadblocks.
Hebben ze Sabeel wel eens gehoord van het zware lot van christenen onder Palestijns bestuur? Op de Westbank worden ze weggesard, in Jezus' geboorteplaats Bethlehem weggestuurd, in Nazareth vervalst men de verkiezingen om de christenen in de hoek te zetten, en in de arabische delen van Jeruzalem is het officieel beleid om  het vertrek van christenen als tweederangsburgers te bevorderen (zie voor een mooi overzicht:http://www.jcpa.org/jl/vp490.htm)

En dan zwijgen we maar over de landen om Israël heen, waar arabische broedervolkeren hun christenen op dagbasis afmaken. Of zijn die duizenden afgemaakte Kopten in Egypte een uitzondering, net zoals die vermoorde Jezuïetenpater in Homs? Toch zou het, vanuit christelijke optiek, zelfs godslastering zijn om Jezus' lijden daarmee gelijk te stellen. Maar bij Sabeel zien ze daar geen been in: de geschiedenis, de godsdienst is voor hen een inwisselbaar speelgoedje, een propagandaspotje voor politiek-correcte pulp.

 

Door: Paul Damen

 

maandag 14 april 2014

Volgens Europa blokkeert Israël het vredesproces (IPI)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/04/14/volgens-europa-blokkeert-israel-het-vredesproces/  

- Door Tjalling. –

Op 4 april verscheen er in de NRC een artikel van Leonie van Nierop waarin zij attendeert op een zeer kritisch en vertrouwelijk rapport, wat op een pikant moment was uitgelekt. In het rapport schrijven de hoofden van alle Europese vertegenwoordigingen in Jeruzalem en Ramallah dat Oost-Jeruzalem de hoofdstad moet worden van een toekomstige Palestijnse staat. Dit zou nodig zijn om een duurzame vrede te bereiken. Volgens de diplomaten zou Israël de scheiding tussen Jeruzalem en de Westbank versterken en zo nog meer obstakels voor vrede creëren. Bovendien zou volgens hen de – getimede – bouwwoede in de nederzettingen “ongekend” zijn sinds het vredesoverleg acht maanden geleden begon, wat een politieke keuze zou betekenen.

Van Nierop had in haar artikel ook op de Palestijnse onwil moeten wijzen, want de Palestijnen blokkeren het proces al evenzeer. Dat bleek bij het bezoek van Abbas, op 17 maart 2014, aan president Obama in het Witte Huis. Obama probeerde daarbij tevergeefs om Abbas iets te laten bewegen in de richting van de Amerikaanse compromisvoorstellen. Op alle vier grote geschilpunten bleef Abbas die voorstellen afwijzen. Er zijn verschillen inzake de gebiedsverdeling in Jeruzalem en de Jordaanvallei. Nog wezenlijker echter, waren het afwijzen van de erkenning van Israël als Joodse staat en de niet-bereidheid om bij een vredesverdrag het conflict beëindigd te verklaren. Beide zaken zijn heel belangrijk voor werkelijke vrede.

Echter deze zaken lijken van ondergeschikt belang te zijn voor de Europese diplomaten. De EU kondigde al aan dat de partij, die verantwoordelijk is voor het mislukken, met sancties te maken zal krijgen. Naar aanleiding van wat de Europese diplomaten in het uitgelekte rapport beweren kan dat niet anders dan Israël worden. Het land krijgt dan te maken met nog meer eenzijdige sancties vanuit Europa terwijl de schuld van het mislukken op z’n minst de beide partijen kan worden aangerekend.

 

Externe bron: http://likud.nl/2014/04/mislukte-vredesbesprekingen-het-hoe-en-waarom/

 

vrijdag 11 april 2014

Carolien Roelants' rammelende framework (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/04/11/carolien-roelants-rammelende-framework/  

= IMO Blog =  

Wekelijks schrijft correspondent Carolien Roelants een column in de NRC over het Midden-Oosten. De stukjes die over Israel en de Palestijnen gaan hebben allemaal zo ongeveer dezelfde strekking: Israel is de wrede bezetter en de Palestijnen de zielige slachtoffers. Haar stukjes klinken soms meer als een amateur blog van een gefrustreerde anti-zionist dan van een correspondent die al tientallen jaren in het vak zit en weet hoe weerbarstig de realiteit is en hoe complex het conflict. Zeker, ze schrijft vlotjes en schrijft wat steeds meer mensen denken. Maar juist een correspondent van een kwaliteitskrant die er prat op gaat de nuance te zoeken en de geest te slijpen, moet niet opschrijven wat resoneert met de frustraties van een groeiende groep Israel critici, maar de complexiteit laten zien en de feiten geven, zo onbevooroordeeld mogelijk. Een paar dagen geleden schreef ze over John Kerry:

Woensdag las ik in de Londense Times dat hij de voorgaande 169 dagen 597.066 kilometer had afgelegd om Israël aan vrede en de Palestijnen aan een staat te helpen. Onvermoeibaar van vliegtuigtrap naar vliegtuigtrap. En allemaal voor niks, zoals hij van tevoren kon weten. De Israëlische premier Netanyahu en zijn ministers willen alleen een Palestijnse voor-de-vormstaat, maar veel liever willen ze doorgaan zoals het nu is, en de Palestijnen zijn te zwak en te verdeeld om werkelijk weerwerk te kunnen bieden.

Kerry is natuurlijk niet dom, en doet heus niks helemaal voor niks. Behalve onverbeterlijk optimisme en overschatting van wat de Amerikanen in de wereld vermogen, speelden waarschijnlijk ook profanere motieven mee, zoals de wens om met een mooie foto a la Clinton, Arafat en Rabin de kranten over de hele wereld te sieren en in de geschiedenisboekjes te belanden. En in het onwaarschijnlijke geval dat het zou lukken de partijen tot een overeenkomst te bewegen, wacht een Nobelprijs. Het geeft Amerika wellicht ook aanzien dat men zo zijn tanden zet in dit conflict, en het past in de democratische traditie om zich hierin actief op te stellen. Kerry was daarbij wellicht wat minder vooringenomen dan Roelants. Hij heeft Netanyahu jaren geleden al horen zeggen niet tegen een Palestijnse staat te zijn, hij heeft eerdere Israelische presidenten gezien die ondanks scepsis toch overstag gingen en pijnlijke concessies deden, hij zag hoe in Israel het pragmatisme doorgaans won van de ideologie. Hij weet ook dat er twee partijen zijn in Netanyahu’s kabinet die werkelijk vrede en een compromis zoeken en hij zag hoe bij een eerdere ronde onderhandelingen onder Olmert en Livni men niet ver verwijderd was van een akkoord en Israel de Palestijnen een staat aanbood. Roelants heeft al deze zaken op een of andere manier gemist, of, wat waarschijnlijker is, afgedaan als irrelevant omdat ze niet binnen haar vooringenomen visie vallen.

Hoe zwak is een partij die liefst zeven voorwaarden stelt om de onderhandelingen weer te hervatten? Een partij die de VS zover kreeg om zelfs de vrijlating van Pollard te overwegen om daarmee Israel zover te krijgen aan een deel van de Palestijnse voorwaarden te voldoen? De Palestijnen krijgen voor vele miljoenen euro’s jaarlijks aan steun van de VS en Europa, en hebben een eigen vluchtelingenorganisatie met zowat hetzelfde budget als de UNHCR die er is voor alle andere vluchtelingen. Hun narratief wint aan kracht, en binnen de VN worden, buiten de Veiligheidsraad, alle pro-Palestijnse resoluties aangenomen. Kracht bestaat tegenwoordig uit meer dan wapens en geld; internationale steun en erkenning zijn evenzeer belangrijk. Tot slot kun je je ook afvragen of de Palestijnen zoveel verdeelder zijn dan de Israeli’s. Zij kampen met enorme verschillen in religieuze achtergrond, cultuur, visie op het jodendom en vooral ook op het vredesproces en de vraag in hoeverre concessies aan dit Palestijnse leiderschap wenselijk zijn.

De meeste Israeli’s wantrouwen de PA, maar men is verdeeld over de vraag of men toch moet blijven onderhandelen en de prijs betalen die daarbij hoort, namelijk steeds maar weer concessies doen om de Palestijnen aan de onderhandelingstafel te krijgen, of de kont tegen de krib gooien en zeggen dat het voorlopig uit is met de concessies en de Palestijnen kunnen bellen wanneer ze echt over vrede willen praten. Deze tegenstelling is ook binnen de regering zichtbaar en Netanyahu moet continu schipperen tussen de hardliners in zijn eigen partij en ter rechterzijde, en de gematigden als Livni. De verdeeldheid onder de Palestijnen lijkt juist kleiner, in ieder geval naar buiten toe. Terwijl in Israel Joden het opnemen voor de Palestijnen en de eigen staat verloochenen, of om religieuze redenen anti-zionist zijn, zijn er voor zover ik weet geen Palestijnen die tegen een eigen staat pleiten, zich inzetten voor een boycot van de Palestijnen en Joden die slachtoffer zijn van Palestijnse aanslagen steunen in hun strijd tegen de daders.

Roelants draait de zaak handig in het voordeel van de Palestijnen:

Het ging ook allang niet meer over een akkoord vóór 29 april, zoals oorspronkelijk de bedoeling was, maar over een kaderovereenkomst voor verdere onderhandelingen, wat neerkomt op gebakken lucht. De de facto dood van een nooit geneeslijke patiënt kwam toen Israël op de afgesproken datum naliet de laatste 30 van 104 Palestijnse gevangenen vrij te laten. Die vrijlating was een belangrijke voorwaarde waaronder de Palestijnen zich bereid hadden verklaard het vredesproject een kans te geven. Vervolgens begonnen de Palestijnen de toetredingsprocedure tot vijftien internationale verdragen (met name mensenrechten- en oorlogsrechtconventies), een zogeheten eenzijdige stap die zij weer aan het begin van Kerry’s pelgrimstocht hadden beloofd na te laten. Israël op zijn beurt kondigde de bouw aan van 708 woningen in bezet Oost-Jeruzalem en sloopte 32 Palestijnse behuizingen, enfin de bekende riedel om de onderhandelingssfeer te verbeteren.

De vrijlating van de gevangenen was afhankelijk van voortgang in de vredesbesprekingen, en omdat die uitbleef en de deadline naderde, wilde Israel eerst een toezegging dat na 29 april nog door zou worden gepraat. Dat weigerden de Palestijnen. Daarbij hadden Palestijnse leiders zelf gezegd dat ze alleen onderhandelden om de gevangenen vrij te krijgen, dus Israels wantrouwen was niet zo vreemd. Kerry had daartoe een raamovereenkomst opgesteld, maar omdat Israel die wel en de Palestijnen hem niet accepteerden, is dit niets meer dan gebakken lucht volgens Roelants. De 708 woningen in Oost Jeruzalem waren al eerder aangekondigd, maar de kavels hiervoor werden nu onder gunstiger voorwaarden nog eens op de markt gebracht omdat men ze eerder niet kwijtraakte. Handig was dat niet op dat moment, maar het betreft hier geen nieuw plan. Het niveau begint verder te dalen:

Interessant is dat onder andere The New York Times de Israëlische lezing volgde dat éérst die boze Palestijnen de afspraak schonden, en vervolgens de vrijlating werd afgelast. Niet goed opgelet, zal ik maar vriendelijk zeggen. Het was echt andersom, ook al proberen Israëlische ministers eensgezind de Palestijnen de schuld toe te schuiven (zie je wel, geen vredespartner!). Nog opmerkelijker vond ik Kerry’s proefballon om via vrijlating van de Israëlische superspion Pollard na dertig jaar gevangenis Israël tot een mate van inschikkelijkheid te bewegen. Wat wordt het volgende smeergeld? Een aanval op Iran?

Ongehoord uiteraard dat de kwaliteitskrant de New York Times, waar de NRC zich natuurlijk graag aan meet, de zaken wat fairder had gebracht. Gelukkig houdt schooljuf Roelants ze bij de les. Nee jongens, altijd eerst en vooral Israel de schuld geven wanneer de onderhandelingen mislukken, daarna kun je dan eventueel in een bijzin ook iets over de Palestijnen zeggen. Dat de vrijlating afhankelijk was van de voortgang in de onderhandelingen, en het gezien het magere resultaat tot nu toe logisch zou zijn ze voort te zetten, indien je inderdaad als doel hebt om tot een overeenkomst te komen, dat is de zo alerte Roelants blijkbaar ontgaan. Haar gesneer naar Israel is een serieuze columnist onwaardig, en haar vergelijking van Pollard met smeergeld absurd. Ten eerste is het sowieso opmerkelijk dat hij al zolang vastzit voor zaken waar normaliter kortere straffen voor worden gegeven. Ten tweede is het juist opvallend dat de VS een toegeving willen doen om de Palestijnen tegemoet te komen. Immers, zij moeten (een deel van) hun eisen ingewilligd krijgen, anders wordt er niet gepraat. Israel bood overigens nog 400 extra gevangenen aan als de PA bereid was langer door te praten, maar dat was natuurlijk te weinig. De Palestijnen vroegen meer dan 1000 gevangenen, die ze zelf mochten uitkiezen, en een bouwstop. Amerika’s voorstel behelsde 1000 gevangenen die door de partijen gezamenlijk zouden worden bepaald, en een gedeeltelijke bouwstop. Netanyahu probeerde hier steun voor te vinden in zijn kabinet. Opmerkelijk is hoe duur Palestijnse deelname aan de onderhandelingen, zonder dat er ook maar iets wordt toegegeven, wordt betaald tegenwoordig. En de prijs stijgt met de dag.

Na een wat vaag verhaal dat beide partijen de deur nog niet definitief hebben dichtgedaan besluit Roelants met:

Maar let op lezer! Stel dat Kerry straks op de een of andere manier toch een vorm van doormodderen bewerkstelligt: onder de huidige politieke omstandigheden zijn er GEEN productieve onderhandelingen mogelijk.

De schooljuf weer. In het huidige klimaat hebben onderhandelingen inderdaad weinig zin. Het vertrouwen is aan beide kanten tot het nulpunt gedaald, en om concessies te doen heb je enig vertrouwen nodig. Daarnaast is er een vreemd mechanisme in gang gezet dat maakt dat de Palestijnen almaar meer eisen vooraf stellen, en vooral de VS zich in bochten wringen om Israel zover te krijgen daaraan tegemoet te komen. Nu Israel zo’n 75 ex-terroristen heeft vrijgelaten, waarvan sommigen nog steeds trots zijn op wat ze hebben gedaan, zonder dat enig resultaat is bereikt in de onderhandelingen, is de kater groot. Dat Israel in Europa hoe dan ook de schuld krijgt wanneer de vredesonderhandelingen mislukken, zal niet meer echt verbazen, maar het draagt wel bij aan een gevoel van verbittering.

Ratna Pelle

Zie ook: Krantenonderzoek NRC conflict Israël-Palestina

 

zondag 6 april 2014

Palestijns antisemitisme: Protocollen van de Wijzen van Zion, het Joodse plan tot wereldheerschappij

 

Je hoort Kerry, Ashton of Obama er zelden over, en je leest het ook niet in de krantenkolommen van NRC, Trouw of de Volkskrant, al wil er bij die laatste nog weleens een wat doorheen glippen. In Palestijnse media, ook de ‘gematigde’ zoals het door diverse Westerse landen en organisaties gesteunde Ma’an Nieuws, worden Israel en de Joden gedemoniseerd. Ook in officiële onder PA vlag opererende media is dit aan de orde van de dag. Het is een van de redenen dat Palestijnen zo weinig compromisbereid zijn en Israel zozeer wantrouwen: de Joden zijn niet te vertrouwen, zijn uit op wereldmacht, controleren Westerse media, zijn geïnfiltreerd in bankwezen en politiek: oude antisemitische thema’s die in Palestijnse en andere Arabische media springlevend zijn.

 

RP

-----------

 

 

Palestinian Antisemitism:

Protocols of the Elders of Zion,

the Jews' plan to subjugate the world

http://palwatch.org/main.aspx?fi=157&doc_id=10900

by Itamar Marcus and Nan Jacques Zilberdik

 

Ma'an, an independent Palestinian news agency, has published a viciously Antisemitic article depicting Jews as the force of evil in the world, fulfilling their goals of world subjugation, according to the plan in the Protocols of the Elders of Zion. The article contends that Jews "are planning means to take over the reins of world politics, by spreading organized destruction throughout the countries." It blames the Jews for the French and Russian revolutions and well as other civil wars, initiated by Jews in order to weaken countries of the world, in order to rule over them. The Ma'an op-ed describes the Jewish tactic:

 

"The Jewish Masons have achieved their aims: They have gained world domination through their monopoly of the banking system, their control of the gold [trade], natural and industrial resources, water and food, as well as by destroying the economies of countries [to ensure] that they remain under their control... They have succeeded in creating new states at the expense of stable ones, by partitioning and drawing new international borders, through armed military invasion, the theft of native lands and the expulsion of their residents - as in the case of Palestine and its residents."

[From an article by Abd Al-Halim Abu Hajjaj,

 Ma'an, independent Palestinian news agency,

accessed March 11, 2014, posted Feb. 11, 2014] 

 

Ma'an News Agency is part of Ma'an Network, which currently lists the following as "partners and donors": The European Commission, UNDP, UNESCO, the Government of Denmark, the Government of the Netherlands, and UKaid, the UK Dept. for International Development, among others.

 

In 2013, Palestinian Media Watch exposed an earlier Antisemitic article published by Ma'an which described Jews as "cursed" by Allah, who "has stricken fear in their hearts and decreed humiliation and degradation upon them until Judgment Day."  

Click to view

 

Three hours after PMW exposed the previous article, Ma'an removed it from their website and in place of the article posted an explanation claiming they did not have time to be selective because of the Gaza War:

 

"This article has been removed... It was published during the war against Gaza and [Ma'an's] staff was unable to examine it thoroughly because of the workload caused by the war. [The article] was published in the articles' section intended for [submissions by] readers. However, Ma'an will re-examine the policy of publishing readers' articles to avoid the occurrence of similar mistakes."

[Ma'an News Agency's website, posted Jan. 30, 2013]

 

In addition, at the beginning of every op-ed, Ma'an now adds the following disclaimer: "The opinions and statements in this article reflect the author's opinions, and not necessarily those of the website."

 

The following is the article in Ma'an presenting the Protocols of the Elders of Zion as an authentic document delineating the Jews' plan to subjugate the world:

 

"The Protocols of the Elders of Zion - the swindlers of Zion - have revealed their schemes to subjugate the nations and gain control of the world. They are planning means to take over the reins of world politics, by spreading organized destruction throughout the countries and by corrupting people through the seizure of the banking system, the goldsmith profession and the control of capital, natural resources and the workforce, as well as by taking control of the media and the arts, and channeling them to serve their goals and realize their aims.

These protocols had been kept top secret... but fate willed them to be discovered in 1785 (sic, correct date is 1903) ...and together with them, the intentions, schemes and methods of the invisible hands of the Jewish illuminati who loan with interest (the members of the Jewish Masons). The leaders of the Jewish Masons organizations have woven schemes and planned the frameworks for the takeovers and revolutions by embezzling the nations and taking power over them using the capital that is in their exclusive possession...

They began to set the stage and [prepare] the conditions necessary for the outbreak of the French Revolution, and trained the people for the perpetration of violent acts and destructive riots throughout France... Then came the Russian Bolshevik Revolution, in 1917, which was planned by the Jewish illuminati, who molded the atheistic, materialistic way of thinking, and ordered Karl Marx, in 1848, to write theCommunist Manifesto under the supervision of the Jewish Freemasons...

The Jewish Masons have achieved their aims: They have gained world domination through their monopoly of the banking system, their control of the gold [trade], natural and industrial resources, water and food, as well as by destroying the economies of countries [to ensure] that they remain under their control and in need of them - of their grain and money, which their governments take from them as long-term loans with exorbitant compound interest, which they cannot repay...

They have succeeded in creating new states at the expense of stable ones, by partitioning and drawing new international borders, through armed military invasion, the theft of native lands and the expulsion of their residents - as in the case of Palestine and its residents - or through civil wars and the overthrow of corrupt leaders - all this with the aim of keeping the countries in a circle of violence and schism, and in a whirlpool of struggle for power.

Allow me to confine myself to [quoting] only a few paragraphs from the first Protocol, to allow you to examine and understand the satanic ideology of the swindlers of Zion and to see how what is called 'autonomy' is [really] one of their ways to trap the spirit of freedom...

In the first Protocol, they say:... 'If you give any nation autonomy for a limited period of time, anarchy and disorder will soon befall it. From that moment on, the bitterness and struggle will grow among the groups and the masses, and the conflicts will intensify, leading to the outbreak of class wars. The nation will become divided internally, and multiple struggles will ensue. Within all this unrest and disagreement, the flames will ignite, and burn the governments to ashes...They will be unable to raise themselves up and extract themselves from their complications, and that will be our moment of opportunity, when they fall into our hands. Then the rule of capital will assume its role, and all the capital is in our hands. The rule of capital will be ready and will offer these new, unstable governments a hidden lifeline. They will have no choice but to take hold of it, whether willfully or out of constraint, because of their financial duress. If they do so, they will fall to the bottom, and if they don't - they will necessarily sink to the depths.' This is the text [of the First Protocol].

This is the Zionist scenario implemented on the Palestinian people in the framework of autonomy in Gaza and the West Bank..."

[From an article by Abd Al-Halim Abu Hajjaj,

 Ma'an, independent Palestinian news agency,

accessed March 11, 2014, posted Feb. 11, 2014
http://www.maannews.net/arb/ViewDetails.aspx?ID=672533]

 

The Protocols of the Elders of Zion is an Antisemitic forgery describing how Jews allegedly plan to subjugate the world under Jewish rule. It was published in Russia in 1903 and translated into multiple languages. In 1921, the Protocols of the Elders of Zion was exposed as a false document.

 

Click to view Palestinian Media Watch's documentation of the Palestinian libelous presentation of the Protocols of the Elders of Zion as an authentic document.

 

dinsdag 18 maart 2014

Israël zou wapenvondst Iran publicitair uitgebuit hebben

 

Door Tjalling.

Afgelopen 10 maart was er tijdens een kort item in Nieuwsuur  (op 2:54 min.) aandacht voor het vrachtschip Klos-C, dat onder Panamese vlag vaart en volgeladen was met zeer gevaarlijke wapens, die het leven van miljoenen Israëli’s in gevaar hadden kunnen brengen.

Israël heeft het commando van het schip overgenomen en het naar Eilat opgebracht. Naar aanleiding hiervan heeft Israël een reis voor buitenlandse persmensen georganiseerd, om te tonen hoe omvangrijk en gevaarlijk deze wapenvondst was. Monique van Hoogstraten legt dit in de uitzending uit als dè gelegenheid voor Israël om hiermee aan de wereld te kunnen laten zien wat de intenties van Iran zijn. Daarom zou volgens Van Hoogstraten de vondst door Israël 'publicitair zijn uitgebuit'. Het is op z’n minst te begrijpen dat Israël buitenlandse persmensen heeft uitgenodigd om de vondst te kunnen registreren. Het ging immers niet om onschuldig vuurwerk. In haar commentaar gaf ook van Hoogstraten toe dat het om een `serieuze lading’  ging. Die georganiseerde reis voor de pers kan dus niet enkel gebracht worden als een publicitaire stunt.

Terzijde moet nog worden opgemerkt dat een raketaanval vanuit Gaza op Israël in het late
TV -journaal van 13 maart (op 5:24 min.) wordt gebagatelliseerd, omdat die nauwelijks materiële schade aangericht zou hebben. Er wordt hier volledig voorbijgegaan aan de immateriële schade, het menselijk leed van veel Israëli’s, die al zo’n  twaalf jaar lijden onder deze raketaanvallen, waardoor velen van hen getraumatiseerd raken.

http://www.bnr.nl/nieuws/896484-1403/isral-onderschept-schip-met-iraanse-wapens

 

 

woensdag 12 maart 2014

Het public relations offensief van de PA (Fatah/Hamas)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/01/10/het-public-relations-offensief-van-de-pa-fatahhamas/  

* Wereldpers verspreidt vaak kritiekloos het Palestijnse standpunt *

- Door Beate Heithausen -   (vertaald uit het Duits)

Sinds enkele jaren valt op hoezeer het public relations werk van de leidende partijen in Gaza (Hamas) en de Westoever (Fatah) veranderd is om niet alleen een slachtofferstatus te cultiveren, maar ook een zogenaamd 'gematigd' imago in de Westerse media te vestigen.
Deze PR-strategieën leiden perfect af van de ernstige interne politieke problemen, zoals men o.a. in de berichtgeving van de internationale pers en op TV kan vaststellen. Daarin is weinig te vinden over de misstanden in de door de PA (Palestijnse Autoriteit) beheerde gebieden, maar des te meer negatiefs over Israël, de vermeende bezetter. Dit heeft tot gevolg dat de focus vaak slechts eenzijdig op de nederzettingen ligt.

Ik wil historische perspectieven en meningen even buiten beschouwing laten. Daarentegen maak ik liever een korte vergelijkingsanalyse tussen de externe perceptie van Hamas en Fatah enerzijds en die van Israël anderzijds, en wil ik de verschillende politieke systemen tegenover elkaar zetten. Mijn opzet daarbij is om aandacht te vragen voor meer fairness en evenwicht in de berichtgeving en meningsvorming.
Misschien zet het sommigen tot nadenken aan over de vraag of de PR-strategieën van de PA overeenkomen met de politieke en maatschappelijk werkelijkheid. Of sommige zaken niet om zeer specifieke redenen worden uitgedragen, om de aandacht af te leiden van de werkelijkheid zodat bepaalde doelen beter kunnen worden nagestreefd.

Gelijkheid en het beeld van vrouwen in de samenleving

Bij Hamas werd plotseling een vrouwelijke woordvoerster gepresenteerd, die ook op Facebook en Twitter vertegenwoordigd is. Dit feit wordt in de westerse wereld en de pers bijna als een 'revolutie' gezien, waarbij graag wordt vergeten wat voor positie vrouwen in de samenleving van Fatah en het nog religieuzere Hamas hebben.
In video's worden vrouwen gepresenteerd die "de moderne Palestijnse vrouw" geacht worden te vertegenwoordigen, met de schoonheidsfout dat deze vrouwen uit de video's niet in de door Fatah of Hamas bestuurde gebieden wonen of zelfs geboren zijn. Ze zijn afkomstig uit Jordanië of de VS. Dit neemt natuurlijk niet weg dat beiden zichzelf als Palestijnen mogen beschouwen.

Vooral in de Gazastrook kan geen sprake zijn van gelijke rechten:

·         De door de VN georganiseerde Gaza Marathon, die gepland was voor 4-10-2013, werd geannuleerd omdat Hamas de participatie van vrouwen had verboden.

·         Vrouwen mogen in de Gazastrook niet openbaar roken of zich kleden zoals ze zouden willen. Het wordt als onfatsoenlijk gezien als een vrouw zich in het openbaar vertoond met een man die geen familie van haar is. Ook een bezoek aan het strand is niet toegestaan ​​zonder begeleiding van een verwante man.

Dit roept bij mij de vraag op: zouden de vrouwen uit de video hun geëmancipeerde leven opgeven om in een Palestijnse staat te leven, onder het daar momenteel heersende vrouwbeeld?
Is niet de terechte vraag: "Hoe zit het met de gelijkheid van vrouwen in de door Fatah en Hamas bestuurde gebieden?"

In Israël zijn er zeker ook vrouwen die zich om religieuze redenen aan regels onderwerpen die wij met onze westerse opvattingen niet kunnen begrijpen, maar dit wordt niet door regeringsbeleid voorgeschreven of ondersteund, maar is beperkt tot religieuze stromingen die absoluut niet de meerderheid van de Israëlische bevolking vertegenwoordigen.

Kerstmis en de positie van christenen op de Westelijke Jordaanoever

Ook op religieus gebied wordt, vooral in de kersttijd, een PR-campagne opgezet rondom het christendom en wordt Jezus graag tot Palestijn verklaard bij deze gelegenheid, om zo een sterke verbondenheid met het christendom te suggereren. Mahmoud Abbas bezoekt met Kerstmis graag een christelijke mis met de nodige media-aandacht.

Abbas combineerde in zijn kerstboodschap van 2012 Israel-bashing met een beroep op christelijke naastenliefde:

En omdat we uw investering in de toekomst van Bethlehem waarderen, roepen wij u allen op om te investeren in vrede en de noodzakelijke moedige politieke actie te ondernemen; met uw hulp kunnen we ervoor zorgen dat we de volgende Kerst vrij zullen zijn van de bitterheid van een leven geketend door onrecht en onderdrukking.

In die kerstboodschap sprak hij onder andere over racistische muren en vergat te vermelden dat deze muren niet zijn gebouwd uit racistisch oogpunt maar om verdere zelfmoordaanslagen in Israël te voorkomen, uitgevoerd door islamitische martelaren.

De christenen die voor 1917 in het toenmalige Ottomaanse Rijk leefden hadden net als de Joden een zogenaamde dhimmi status, dus geen gelijke rechten als de moslims.

Ook nu nog hebben de christenen op de Westelijke Jordaanoever geen gemakkelijk leven, zoals onder meer blijkt uit een opsomming door de in Israël levende Arabisch-islamitische journalist Khaled Abu Thoameh, van feiten die de Palestijnse Autoriteit liever verzwijgt (ook de andere punten zijn het lezen waard):

- Van de 600 christenen uit de Gazastrook die in de afgelopen twee weken op de Westelijke Jordaanoever kwamen om Kerst te vieren, hebben tientallen gevraagd te mogen verhuizen naar Israël, omdat ze zich niet langer op hun gemak voelen onder het gezag van de Palestijnse Autoriteit en Hamas.
- Tientallen christelijke gezinnen uit Oost-Jeruzalem zijn verhuisd naar Joodse wijken in de stad, omdat ook zij zich niet meer op hun gemak voelen tussen moslims.

Als Mahmoud Abbas de christenen zo aan het hart gaan, waarom neemt het christelijke bevolkingsaandeel dan continu af? De eenzijdige kijk van de media en van het PA-bestuur, vooral in de Kersttijd, wordt helder beschreven in dit artikel: Media's two-faced Christmas coverage.
Ook de video "The truth about Christians in Bethlehem" toont de echte feiten. Wie denkt dat dit pro-Israël propaganda is, moet het zelf gaan onderzoeken.

De officiële verlichting van de kerstboom werd ook dit jaar weer gebruikt voor politieke uitspraken, in de zekerheid dat de christelijke wereld in deze periode extra bevattelijk is voor het gezichtspunt van Fatah. Want juist in de kersttijd is Bethlehem met de Geboortekerk van Jezus een emotionele plek voor gelovige christenen.
Daarnaast biedt de Kerstmis-PR ook een 'boost' voor het toerisme, een mooi neveneffect voor de doorgaans schijnbaar niet zo 'christenvriendelijke' Westelijke Jordaanoever.

Westerse perceptie van Mahmoud Abbas versus Benjamin Netanyahu

Tijdens de huidige vredesonderhandelingen en in de aanloop daarheen valt me ​​telkens weer op hoe verschillend de onderhandelingspartners worden waargenomen door de media en hoe met verschillende maatstaven wordt gemeten. Aan de ene kant staat de democratische staat Israël met zijn gekozen premier Benjamin Netanyahu, aan de andere kant president Mahmoud Abbas, die sinds 2005 geen verkiezingen meer heeft gehouden (met uitzondering van de gemeenteraadsverkiezingen op de Westelijke Jordaanoever) en die door Hamas, de winnaar van de verkiezingen in 2006, niet gelegitimeerd is om vredesonderhandelingen te voeren.
Ook de genoemde gemeenteraadsverkiezingen op de Westelijke Jordaanoever in 2012 verliepen niet conform onze Westerse democratische normen.

Dit roept de vraag op hoe Hamas zal reageren op een vredesverdrag, en hoe vervolgens een unitaire Palestijnse staat zal uitzien, met als doel een tweestatenoplossing volgens ons Westerse democratische begrip? Is er dan een drie-staten-oplossing zonder vredesverdrag tussen Israël en Gaza, en welke gevolgen zou dit hebben voor de veiligheid van Israël? Ook dit thema mis ik vaak bij de westerse media en bij velen in het denken over een verhoopt vredesakkoord, dat dan ook uitvoerbaar moet zijn. Als Fatah en Hamas hun onderlinge conflicten niet oplossen, die in 2007 in Gaza bloedig escaleerden, hoe lost dan de internationale gemeenschap respectievelijk Fatah dit probleem op bij de implementatie van de tweestatenoplossing?

Waarom hebben de westerse media geen aandacht voor de meningsverschillen tussen Hamas en Fatah, terwijl ze wel over de onenigheid binnen de Israëlische politiek berichten? Meermaals uit men zijn bezorgdheid over met name de invloed van de ultra-orthodoxen in Israël. Wanneer men de invloed van de ultra-orthodoxen, die samen ongeveer 15% van de bevolking van Israël uitmaken, vergelijkt met de invloed van Hamas, niet alleen in de Gazastrook maar ook op de Westelijke Jordaanoever, dan slaat de weegschaal duidelijk door in het voordeel van Israël.

Immers, waarom heeft Abbas sinds 2006 alleen maar herhaaldelijk verkiezingen aangekondigd? Ik vermoed sterk dat de angst voor een overweldigende verkiezingszege voor Hamas te groot is. Indien een dergelijke verkiezingsuitslag te verwachten is, waarom besteden de westerse media hier dan geen aandacht aan en zoeken naar de oorzaken?

Hoofdthema is helaas meestal de zogenaamd sterke invloed van de ultra-orthodoxen op het beleid van Israël. Feit is: de ultra-orthodoxe partijen hebben nog nooit een premier uit hun gelederen mogen leveren. Zij missen bij verre de steun van de Israëlische kiezers.

Vredesonderhandelingen en pluriformiteit

Het feit dat Benjamin Netanyahu ten volle rekening houdt met de godsdienst van zijn land, kun je hem niet kwalijk nemen, dit doet Mahmoud Abbas evenzo.

In Israël wordt de godsdienstvrijheid gegarandeerd in de Verklaring van Onafhankelijkheid uit 1948. De belangrijkste vertegenwoordiger van de PLO in Washington, Maen Rashid Areikat, sluit de vrijheid van godsdienst met betrekking tot het Joodse geloof uit, met de volgende redenering:

Elke Jood die zich binnen de grenzen van Palestina bevindt zal moeten vertrekken?
Absoluut. Ik denk dat dit een zeer noodzakelijke stap is, voordat de twee staten hun afzonderlijke nationale identiteiten kunnen ontwikkelen, en daarna kunnen we eventueel de deuren openen voor allerlei culturele, sociale, politieke, economische uitwisselingen, waarbij vrij verkeer van Israëlische en Palestijnse burgers tussen de gebieden kan plaatsvinden. Weet je, je moet nadenken over de dag erna.

De Arabische bevolking (waaronder moslims) is vertegenwoordigd in de Knesset in Israël, en heeft er dus een politieke stem. Zelfs de als uiterst rechts beschouwde partij Yisrael Beiteinu van Avigdor Lieberman heeft een Druze als parlementslid in de Knesset, Hamad Amar.

Benjamin Netanyahu wordt in de media, terecht of niet, graag als rechtse hardliner voorgesteld. Echter moet hij in tegenstelling tot Mahmoud Abbas zijn beslissingen steeds verantwoorden binnen een parlementaire democratie. Netanyahu stuurt als hoofdonderhandelaar naar de vredesbesprekingen de centrum-linkse politica Tzipi Livni van de Hatnua partij, waarmee hij politiek zeker niet op dezelfde lijn zit. Daarentegen is Saeb Erekat, hoofdonderhandelaar van de Palestijnen, lid van de Fatah-partij van Abbas.

Vrijlating gevangenen

Benjamin Netanyahu houdt zich aan de voorwaarden die door Mahmoud Abbas gesteld werden voorafgaand aan de vredesbesprekingen, om langgestrafte Palestijnen uit de gevangenis vrij te laten. Daarbij gaat het niet om kleine criminelen, maar om zware misdadigers en terroristen die hun slachtoffers soms op zeer brute wijze hebben vermoord. Wat dit betekent voor de families van de slachtoffers, is zelden in de media te lezen. Deze vrijgelatenen worden daarentegen met grote feestvreugde ontvangen, waarbij sommigen openlijk voor de camera's verklaren dat ze niets berouwen en het opnieuw zouden doen.

Moet men niet de vraag stellen: als tenminste Fatah echt geïnteresseerd is in een toekomstige vreedzame coëxistentie in een tweestatenoplossing, waarom wordt die terugkeer dan niet in "stille vreugde" gevierd en dit gezien als wat het is: het begin van een toenadering? Waarbij de toenadering naar mijn gevoel tot nu toe slechts van Israëlische zijde plaatsvindt.

Men leest zelden over de financiële steun die de vrijgelatenen tijdens en na hun detentie hebben ontvangen van Fatah en Hamas. Hoe financiert de PA dit, aangezien ze officieel in geldnood zit? Van subsidies van de EU?

EU-subsidies

Wat verder met de EU-fondsen gebeurde werd onder meer duidelijk in 2006 bij het bekend worden van corruptieschandalen bij Fatah. Ook Sari Nusseibeh stelde de corruptie bij Fatah op de Westelijke Jordaanoever aan de orde, in zijn boek Once Upon a Country: A Palestinian Life.
Dit verklaart ook het gebrek aan vertrouwen van de Palestijnse burgers in Fatah en de toeloop naar Hamas, dat deze schandalen gebruikt in haar propaganda. Het zijn niet alleen religieuze motieven, zoals islamofobe mensen graag suggereren, maar vaak gewoon ontevredenheid met de leefsituatie die mensen laat neigen om Hamas te verkiezen. Deze gebruikt dit vervolgens om zijn ideologie te verspreiden. Dit gevaar zou de EU kunnen bestrijden door strengere controles op waar haar subsidie werkelijk naartoe gaat. Momenteel lijken die subsidies niet te worden gebruikt om de levensomstandigheden van de Palestijnse burgers te verbeteren.

Liever publiceren de westerse media de beweringen van Hamas en Fatah dat alleen Israël schuld is aan de slechte economische situatie in de Westelijke Jordaanoever en Gazastrook. Op dit punt zijn Fatah en Hamas het opvallend eens. Ik noem dat "een succesvolle PR-strategie" om de aandacht af te leiden van de werkelijke oorzaken.

De pers bericht ook liever over nieuwe bouwplannen in de nederzettingen door Israël, die weliswaar deels zijn goedgekeurd, maar waarvan de implementatie nog jaren zal duren. Zogezegd een "papieren beslissing". Daarbij blijft in de berichtgeving vaak onvermeld dat deze plannen door een vredesverdrag ofwel vervallen of al in de Oslo-akkoorden, waaraan Arafat deelnam, werden getolereerd. Dat de aankondigingen van de bouwplannen misschien een "hulpeloze reactie" zijn op het gebrek aan empathie van Fatah en Hamas bij het onthaal van de vrijgelaten gevangenen, wordt niet besproken.

Over het nederzettingenbeleid mogen de meningen verdeeld zijn, maar de evenals Benjamin Netanyahu in de media als een hardliner neergezette Ariel Sharon bewees al dat men in Israël bereid is om compromissen te sluiten voor vrede, ook als een deel van de bevolking zich daartegen verzet. Hij liet in de Gazastrook alle bestaande nederzettingen ontruimen. Helaas werd de daarin geuite Israëlische hoop toen niet vervuld:

De hoop is dat de Palestijnen zullen profiteren van de kans die door de terugtrekking ontstaat, om de cyclus van geweld te doorbreken en weer in een proces van dialoog te treden.

De gematigde Abbas

Graag wordt bij Mahmoud Abbas een ontwikkelingsproces naar een gematigd politicus verondersteld. Negatieve uitlatingen van hem tegen Israël, meestal in Arabische media gedaan, worden graag, als ze al worden besproken, door het westen beschouwd als "interne politieke tactiek". Politieke uitspraken van Benjamin Netanyahu echter worden in de media onder een vergrootglas bekeken. Dat Benjamin Netanyahu, afgezien van het feit dat hij ook binnenlandse politieke compromissen moet aangaan, ook discutabele beslissingen neemt, wordt veel sterker gepubliceerd en geanalyseerd dan de uitlatingen van Mahmoud Abbas.

Mahmoud Abbas is een van de oprichters van de PLO, dus nog uit de tijd dat de PLO zich vooral richtte op terreuraanslagen. Natuurlijk kun je hem een ontwikkelingsproces naar politieke matiging toedichten, maar de financiële bijdragen voor veroordeelde moordenaars en de mediagenieke heldenontvangst bij hun vrijlating spreken een andere taal.

In vergelijking met Hamas hij is zeker gematigd, dat staat buiten kijf. Mag men echter aannemen dat iemand gematigd is als hij zich minder autoritair gedraagt dan Hamas? Het is eerlijker om Mahmoud Abbas te vergelijken met de onderhandelingspartner Benjamin Netanyahu, die premier is in een democratie, met de sterke en zwakke punten van iedere democratie en van iedere politicus. Uiteindelijk heeft Israël te maken met een veel grotere dreiging van buitenaf als o.a. de vredesonderhandelingen falen.

Persvrijheid

Verder verdient nog vermelding de vrijheid van de media, die in Israël bestaat maar niet lijkt te bestaan ​​op de Westelijke Jordaanoever onder het naar de buiten toe "gematigde" Fatah-regime van Mahmoud Abbas.
Israël kent een grote pluriformiteit van media, en ook regerings- en maatschappijkritische journalisten kunnen daar zonder angst voor represailles vrij hun mening publiceren. Dit heeft natuurlijk tot gevolg dat zogenaamde misstanden van Israëlische zijde sneller openbaar worden dan de misstanden in de twee Palestijns bestuurde gebieden (Gaza/Westoever) met minder persvrijheid.
De linkse Israëlische krant Haaretz wordt vaak geciteerd door westerse, vooral door Israëlkritische media. Deze krant verschoont Netanyahu nooit in hun artikelen.
Waar is in de Palestijnse gebieden een vergelijkbare kritische krant te vinden?

De visies en argumentaties van politiek linkse stromingen

Via dit thema komen we ook op de PR-strategie van de PA en de argumentatiewijze van politiek linkse stromingen in de westerse wereld om voor de "slachtofferstatus" van de Palestijnen te pleiten. In delen van politiek extreemlinks georiënteerde media en bij politici is de mening wijdverbreid dat Israël een apartheidsstaat etc. is, om dit door het PA-bestuur gecultiveerde cliché te onderbouwen.

Wie is beter geschikt om deze visie in de westerse media een schijn van legitimiteit te geven dan een wereldwijd geaccepteerde "bemiddelaar tussen de fronten" als de door Yasser Arafat actief bij het Oslo vredesproces betrokken filosoof Sari Nusseibeh, de huidige directeur van de Al Quds Universiteit in Jeruzalem?
Overigens heb ik zijn boek "Once Upon a Country: A Palestinian Life" gelezen, en daaruit opgemaakt dat hij in grote lijnen zeker reflectief is en geïnteresseerd is in een tweestatenoplossing.
Daarom was ik verrast door zijn opmerkingen, gepubliceerd in een interview van 30/09/2011 (laatst gewijzigd) op de Engelstalige website van Al Jazeera: "Waarom Israël geen "Joodse staat" kan zijn". Hij beschrijft in dit interview waarom Israël naar zijn mening geen Joodse staat kan of mag zijn, en maakt daarbij gebruik van het paradigma van linkse stromingen die Israël een apartheidsstaat noemen.
Zie voor een kritiek op het interview (met een link naar de volledige originele interview): Even the Most Moderate Palestinian Won't Accept a Jewish State.

Ter vergelijking de uitspraken van Maen Rashid Areikat, hoofdafgevaardigde van de PLO in Washington, die niet door zomaar iemand werden gedaan, maar door een hooggeplaatst lid van Fatah, in het reeds eerder aangehaalde interview, o.a. op de vraag:

Dus u denkt dat het nodig zou zijn om eerst iedere Jood te verplaatsen en verwijderen?
Absoluut. Nee, ik zeg niet dat iedere Jood verplaatst moet worden, ik zeg dat Joden verplaatst moeten worden die, na een overeenkomst met Israël, onder de jurisdictie van een Palestijnse staat vallen.

Als men bedenkt dat in Israël moslims wonen en die zelfs stemrecht en eigen partijen hebben, dan vraag ik me af: "Waar zijn aan PA-zijde de Joden vertegenwoordigd en zullen deze in een tweestatenoplossing vertegenwoordigd zijn?"
Maen Rashid Areikat sluit dit immers in zijn interview als denkbeeld uit of vindt het uiterst problematisch. Mahmoud Abbas uitte zich in juli 2013 tegenover Egyptische journalisten vergelijkbaar:

"In een definitieve oplossing zouden we de aanwezigheid van geen enkele Israëli – burger of soldaat – op ons land zien", zei Abbas in een briefing voor vooral Egyptische journalisten.

Deze uitspraken van Areikat en Abbas zijn in tegenspraak met het door Nusseibeh in zijn interview geuite "onrecht" over het recht op terugkeer. Nusseibeh bekritiseert dat Israël alle Joden in de diaspora een recht op terugkeer toekent, maar de in de diaspora levende Palestijnen niet naar Israëlisch grondgebied mogen. Tegelijk vindt Maen Rashid Areikat het "onwerkbaar" dat er Joden zouden wonen in een Palestijnse staat of er een recht op terugkeer kunnen claimen.
Is dit niet een vorm van apartheid?
De uitspraak van Maen Rashid Areikat moet de politiek geïnteresseerde en soms ook zeer politiek actieve Sari Nusseibeh bekend geweest zijn, aangezien het interview met Areikat uit 2010 stamt en voor veel ophef zorgde. (Het interview met Sari Nusseibeh was uit 2011).
Toch bekritiseerde Nusseibeh in zijn interview alleen Israël.

Gazastrook en "blokkade"

Hamas in de Gazastrook blijft appelleren aan het gevoel van mededogen van enkele politiek linkse stromingen in de westerse wereld. Zo werden mediagenieke flottieljes op touw gezet om het "getto" Gaza te hulp te snellen, daar vanwege de "Israëlische blokkade" een gebrek aan levensbehoeften in Gaza zou zijn.
Overigens vind ik vergelijkingen zoals getto, die worden geassocieerd met de Holocaust, gewoon smakeloos. (Er worden helaas nog meer vergelijkingen met de Holocaust gebruikt).
Er wordt ook vaak beweerd dat in Gaza bittere armoede heerst als gevolg van de blokkade door Israël, maar men moet eerlijkheidshalve ook het bestuur van de Hamas hierbij betrekken en zich afvragen hoe het mogelijk is dat in Gaza blijkbaar miljonairs wonen.

Als de grensovergangen van Israël naar Gaza kortstondig worden gesloten wegens veiligheidsproblemen, steekt gelijk een storm van protest op. (Er zijn twee grensovergangen in gebruik: Kerem Shalom bevindt zich nabij de Egyptische grens, wat bij onlusten aan de Egyptische kant ook gevaar voor de grensovergang oplevert. De grensovergangen worden soms tijdelijk gesloten als waarschuwing of strafmaatregel na raketbeschietingen uit Gaza of bij gevaar voor het grenspersoneel.)

Dat Egypte eveneens om veiligheidsredenen regelmatig zijn grensovergang met Gaza bij Rafah voor personenverkeer sluit, krijgt weinig aandacht van bijvoorbeeld de "flottielje veteranen". Het beleid van Hamas en de conflicten tussen Hamas en Fatah worden zelden in beschouwing genomen. Deze conflicten leiden o.a. tot overmatige belastingen ten nadele van de Gazanen op de goederen die uit Israël komen.

Ook is er nauwelijks media-aandacht voor de Egyptische maatregelen tegen de smokkeltunnels. Alleen wanneer Israël tegen de tunnels optreedt, wordt daarover in detail bericht.
Via Israël wordt de Gazastrook dagelijks voorzien van basislevensmiddelen en dergelijke. Alleen zogenaamde "producten voor tweeërlei gebruik", die kunnen worden gebruikt voor aanvallen of voorbereiding daarvan op de staat Israël, zijn hiervan nog uitgesloten. Tevens zijn er de beperkingen voor "gecontroleerde producten voor tweeërlei gebruik".

·         Lijst uit het jaar 2013.

·         Opsomming en overzicht van de hulpgoederen uit Israël in het jaar 2010.

Dat dit geen kwade wil van Israël is, wordt niet alleen bevestigd door de constante raketaanvallen vanuit Gaza, maar ook door de recent ontdekte professionele smokkeltunnels naar Israël, waarin wapens en explosieven werden gevonden (de levering van bouwmaterialen werd in oktober 2013 weer tijdelijk gestopt, nadat deze leveringen pas na het staakt-het-vuren eind 2012 weer door Israël waren toegestaan).
Deze tunnels werden ingericht als uitvalsbasissen voor geplande terreuraanslagen en ontvoeringen. Welke staat zou geen veiligheidsmaatregelen treffen tegen een dergelijke bedreiging?

Israëls vertrouwen in Hamas is begrijpelijkerwijs niet groot. Ook zolang Hamas niet deelneemt aan vredesonderhandelingen, heb ik begrip voor dit gebrek aan vertrouwen.
"Dual-use items" lijsten worden ook in Europa gehanteerd, dus dit is zeker geen "Israëlische uitvinding" om zichzelf te beschermen.

Conclusie

Israël is een democratische staat, die evenals andere democratische landen, fouten maakt. In Israël mogen deze fouten door burgers en media worden besproken zonder vrees voor represailles door de staat. Publieke druk leidt vaak tot bijstelling van het beleid, want in vrije verkiezingen heeft de onder meer door vrije media pluralistisch geïnformeerde burger de mogelijkheid om op een andere partij te stemmen. Dit is in het democratische Israël mogelijk vanwege ingeroosterde verkiezingen.
Deze punten zijn voor mij belangrijk, want ik ben voor een tweestatenoplossing die de veiligheid van Israël garandeert.

Misschien is dit een onrealistische droom.

Deze droom zou echter door de westerse wereld (media/politiek enz.) kunnen worden ondersteund, als men de onderhandelingspartners evenwichtiger beoordeelt en niet slechts eenzijdig op de democratische staat Israël "druk uitoefent" en daarmee de publieke opinie negatief beïnvloedt.
Als Fatah en meer nog Hamas hun autocratische systeem en hun interne meningsverschillen overwinnen, dan heb ik hoop op een echte, duurzame vrede.

Persoonlijk zie ik, als iemand die het geluk had in een democratie op te groeien, vooral noodzaak tot veranderingen aan de kant van Fatah en Hamas om tot een voor beide zijden werkbare tweestatenoplossing te komen.
Dit moet worden bedacht als weer eenzijdig "met de vinger naar Israël wordt gewezen".

Een eerlijkere en evenwichtigere verslaggeving als ook het kritisch bezien van de PR-strategieën van Fatah en Hamas zou zowel de burgers van Israël als de burgers in de Palestijnse gebieden meer helpen dan de vaak eenzijdige berichtgeving in de media, die helaas wereldwijd antisemitische of antizionistische denkbeelden bevordert.
De overgangen tussen antisemitisme en antizionisme zijn helaas vaak wazig. Dit is een niet te onderschatten probleem, waaronder ook Joden buiten de staat Israël te lijden hebben.

Als ook de interne Palestijnse problemen duidelijk in de media en politiek (EU enz.) aan bod komen, en evenzeer als op Israël ook op de PA meer druk zou worden uitgeoefend om vermeende of daadwerkelijke misstanden op te lossen, dan zou de PA haar interne politieke problemen niet meer op Israël kunnen afschuiven om haar eigen burgers en de wereldopinie rustig te houden.

Dit zou tevens het effect hebben, dat een radicalisering van de Palestijnse bevolking in de richting van de denkbeelden van Hamas, vanwege o.a. hopeloosheid, tegengewerkt kan worden.