dinsdag 2 september 2014

Snapt deze regering van Israel iets van internationale aandacht?

Israelische premier lijkt erg onhandig bezig.

 

Gisteren kondigde Netanjahoe de onteigening van Palestijnse grond aan. Minister van financien, Lapid, keurt de actie af.

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4566653,00.html

De beslissing is niet in het kabinet besproken en zal volgens Lapid Israel schaden. Terecht stelt hij dat er niets gewonnen wordt met deze actie die ook nog op een uiterst ongelukkig moment komt.

De wereld is nog bezig met de gevolgen van de Gaza-oorlog die veel indruk hebben gemaakt. Het mag dan zijn dat de wereld met de berichtgeving vanuit Gaza verkeerd is voorgelicht, de beelden uit Gaza doen gewoon hun werk.

De aanleiding tot deze beslissing zou de ontvoering en dood in juni van de drie Israelische tieners zijn, maar voor de buitenwereld komt dat als een automatisch reflex van Israel over: de Palestijnen doen iets verkeerd en Israel reageert of met nieuwbouw op de Westbank of met confiscatie van land. Andere smaken zijn er niet. De relatie van Israel met onder andere de VS wordt er onnodig, maar wel ernstig, door aangetast.

Israel zou zich druk moeten maken en in moeten zetten voor een internationale top over Gaza in plaats van af te wachten hoe de wereld hiermee om zal gaan.

Lapid pleit voor een regionale bijeenkomst tezamen met gematigde Arabische landen om vanuit de wapenstilstand tot een definitieve oplossing te komen voor Gaza.

Lapid, who has claimed Israel's goal in Gaza is to demilitarize the Strip, said "if we do not want to go back to the way things were, then Operation Protective Edge cannot end in a ceasefire. We need to exit (this operation) with a regional summit which includes the moderate Arab nations (like Egypt and the Gulf states) – which fear radical Islamism as much as we do – and leads to an equation that says no rehabilitation without demilitarization.

De beslissing om nu land op de Westbank te confiskeren leidt niet alleen af van de meest dringende opdracht, maar verzwakt Israels positie internationaal.

Het lijkt erop dat Netanjahoe de laatste tijd zijn kabinet voornamelijk omzeilt bij belangrijke beslissingen en dat is een slechte zaak.

 

MS

Commentaar welkom op waarnet.nl

maandag 1 september 2014

UNRWA speelt dubbelrol

Hoe goed is UNWRA voor Gaza?

 

Al vaker hebben wij bericht dat de UNWRA een niet onbevooroordeelde en neutrale rol speelt in het Israelisch-Palestijns conflict.

Officieel is het een VN-organisatie voor de Palestijnse vluchtelingen.

Dat begrip vluchteling moet heel breed gezien worden.

De Palestinse vluchtelingen in 1948 kregen een eigen organisatie en vielen niet onder de UNHCR die alle andere vluchtelingen ter wereld onder de hoede heeft.

Maar niet alleen alle Palestijnse vluchtelingen van 1948 vallen onder de UNRWA, maar ook alle afstammelingen tot nu al de vijfde generatie.

Hoe dat mogelijk is komt door de rare taakopvatting van UNRWA die, in tegenstelling tot de UNHCR, vluchtelingen belet vluchteling af te worden.

Zelfs in hun eigen Palestina en Gaza blijven ze vluchteling. Ze wonen in gewone dorpen die men gemakshalve vluchtelingenkampen noemt.

In de andere Arabische landen belet UNRWA dat ze burgers worden van die landen doordat die landen opgestookt worden door UNRWA.

Zo konden er miljoenen vluchtelingen ontstaan, waar enige tienduizenden een juister aantal zou zijn.

 

Daarnaast is UNRWA totaal in de maatschappij van Gaza ingebed.

Vele locale Palestijnen zijn in dienst van UNRWA. Eigenlijk wordt het meeste werk, dat aan UNRWA wordt toegeschreven, door locale Palestijnen gedaan.

Wie betaalt deze Gazanen? Niet de Palestijnse Autoriteit of Hamas, niet de VN, maar allerlei particuliere landen waaronder de VS en Europa.

 

Beperkt UNRWA zich alleen tot onderwijs en medische en sociale voorzieningen?

Neen, het speelt een duidelijke en vaak smerige politieke rol.

Als klap op de vuurpijl werden in de terreurtunnels zakken materiaal gevonden met UNRWA er op.

Kortom: UNRWA helpt bij terreur.

 

Begrijpelijk wordt zo ook dat mededelingen van UNRWA over de oorlog altijd samenvallen met mededelingen van Hamas.

Er is dan ook geen verschil, hoewel onze media dat wel suggereren.

 

Israel ondernam tot nog toe niets tegen UNRWA uit angst dat er dan een intifada zou uitbreken.

Maar het lijkt toch tijd dat Israel op gaat treden, want angst is geen goede leidraad.

UNRWA moet opgaan in de UNHCR met dezelfde regels voor alle vluchtelingen ter wereld en dezelfde geldbronnen.

Alleen zo kan deze enorme misbruikgewoonte aangepakt worden en kan er misschien gewerkt worden aan een oplossing van het Palestijnse vluchtelingenprobleem.

 

MS

Commentaar op waarnet.nl mogelijk.



UNRWA is a Hostile Organization and Israel Should Treat it Accordingly

UNRWA bags of building material used in Gaza tunnels. Photo: IDF.

It was quite ironic that during the fighting in Gaza, the Israel Defense Forces was shot at from facilities of the U.N. Relief and Works Agency, and had to return fire, as over the years no one defended the existence of UNRWA more than the IDF and the Israeli defense establishment. But now, with the fighting over, it is time for Israel to do what it should have done decades ago — remove the layer of protection and legitimacy it grants to UNRWA. Israel should recognize UNRWA for what it is — a hostile Palestinian organization that perpetuates the dream of the return of Palestinian refugees to Israel — and treat it accordingly.

Israel’s policy on UNRWA was set by the defense establishment. It was based on the premise that UNRWA was “the lesser of two evils” — or as a Defense Ministry official put it to me, “UNRWA is crap, but Hamas is more so.” This is a narrow view of the issue. Even if UNRWA itself does not attack the IDF directly, it ensures that there will always be someone to do so in the future. Under a thin veil of humanitarian activities, UNRWA acts with a clear political agenda, aimed at perpetuating the situation of Palestinian refugees and fostering the dream of their return to Israel. This is how UNRWA builds the ideological foundation for the next generation of fighters against Israel.

Officially, UNRWA provides educational, health and social services to the around 5 million Palestinian refugees living in Gaza, the West Bank, Jordan, Syria and Lebanon. In reality, UNRWA is directly responsible for the fact that 5 million people are registered as Palestinian refugees, a large number of whom continue to live in refugee camps. UNRWA works to inflate the number of registered refugees in two ways. First, the descendants of refugees from 1948, already the fifth generation, are automatically “entitled” to refugee status. And second, UNRWA thwarts any attempt to absorb refugees where they currently live or in third countries. If UNRWA operated the same way as the U.N. High Commissioner for Refugees, which is responsible for all other refugee groups in the world, today there would be only tens of thousands of Palestinian refugees, rather than millions.

When Israel changes its policy and removes the protection it grants to UNRWA, it will be possible to bring about a dramatic change in the organization and its political activities. The reason for this is that UNRWA does not get its budget directly from the U.N., but rather its continued existence depends on donations totaling around $1 billion per year from Western nations, including around $250 million from the U.S. and more than $500 million from Europe.

Over the years, various Western officials have asked the obvious question: Why do Western taxpayers fund an organization which acts in stark contrast to the policy of finding a solution to the Israeli-Palestinian conflict? But every time even the slightest possibility arises of cutting funding to UNRWA, Israel intervenes to ensure that the funding continues to flow, due to the defense establishment’s concern that any decrease to the funding will lead to a conflagration on the ground and a new intifada.

If Israel expects, as it should, that any future peace agreement with the Palestinians include final recognition of the Jewish people’s right to their own state in their historical homeland, then it must act in accordance with that principle and cease its protection of UNRWA — an organization whose goal is that Israel will never win legitimacy as the state of the Jewish people.

Dr. Einat Wilf is a senior fellow with the Jewish People Policy Institute and a former member of Knesset. This article was originally published by Israel Hayom.



zondag 31 augustus 2014

onderhandelingen opnieuw opgestart?

De onderhandelingen tussen Israel en Hamas worden hervat

 

Vanuit Dubai komt het bericht dat de onderhandelingen tussen Israel en Hamas in 48 uur hervat zullen worden.

In de tussentijd hebben beide partijen hun standpunten nog eens duidelijk gemaakt.

Zoals bekend staan beide partijen ver van elkaar en bevestigen ze dat nog eens.

Beide partijen stellen nog eens hun eisen vast.

Als gewoonlijk liegt Hamas even over wat wel al afgesproken is en beschuldigt Israel dus van het niet nakomen van afspraken.

Israel zou twee doorgangen voor humanitaire goederen openen en Hamas klaagt dat ze vijf doorgangen beloofden.

 

Er lijkt weinig optimisme mogelijk over een definitieve overeenkomst.

Wel beweegt Israel en heeft de IDF bijgedragen aan een toenadering door te stellen dat de restricties van goederen naar Gaza minder moeten worden

Dat dient het belang van  sociaal en economisch herstel van Gaza.

 

In de overwinningsdemagogie van Hamas past geen afzien van eisen, maar de realiteit zal zijn dat Hamas flink moet inbinden wil het tot overeenstemming komen met Israel.

 

MS

Opmerkingen naar waarnet.nl

 

 

http://www.haaretz.com/news/diplomacy-defense/.premium-1.613239

 

Israel's defense establishment recommends easing Gaza restrictions

Defense establishment tells politicians that preventing social and economic meltdown in Gaza is in Israel’s best interest.

By Amos Harel 5

Israel's defense establishment will recommend to politicians that they show generosity in indirect negotiations with Hamas when discussing the conditions for a permanent cease-fire, in order to forestall renewed hostilities at the end of September. A senior military source has told Haaretz that it is in Israel’s interest to avoid intense social and economic pressure on Gaza

 

 

http://www.israelnationalnews.com/News/News.aspx/184592#.VALcYl4cRJ0

 

 

By Ari Yashar

 

Reuters

 

Truce talks between Israel and the Hamas, Palestinian Authority (PA) and Islamic Jihad delegations in Cairo are to be renewed within the next 48 hours according to reports Sunday morning.

 

The news of renewed ceasefire talks come from Palestinian sources quoted in the Dubai-based newspaper Al Bayan, as cited by Walla!. Dubai is the capital of the United Arab Emirates (UAE), which reportedly along with Saudi Arabia urged Hamas into the ceasefire by offering massive funds to the terrorist organization.

 

According to the report, the PA delegation head Azzam al-Ahmed will arrive in the Egyptian capital on Sunday night.

 

The Arab sources cited accused Israel of not fulfilling its obligations in the controversial ceasefire deal sealed last Tuesday, by which they said Israel promised to open all five Gaza border crossings.

 

However, al-Ahmed revealed last Tuesday that the deal included the immediate easing of restrictions on the two major Gaza crossings, not specifying all five crossings.

 

Humanitarian goods were to be allowed in immediately; likewise construction materials were agreed to be let in, despite their use in the past in building terror tunnels and rockets. Additionally, the Gaza fishing zone was to be opened to six nautical miles, later to be extended past its previous limits to 12 nautical miles according to al-Ahmed.

 

The renewal of truce talks comes quickly, as in the deal last Tuesday the next round of talks were set vaguely to be held within a month's time.

 

In the upcoming talks the major demands of both sides are to be debated; for Israel the lone demand that has been raised is the disarmament of Gaza.

 

That demand has been flatly rejected, with Hamas spokesperson Sami Abu Zuhri saying Saturday "our people will not allow it. It is not required to disarm the Palestinian people, but rather to disarm the (Israeli) occupation and to ban the American administration from providing it with the weapons that are used to kill children and women."

 

A Gaza airport and seaport - with or without permission

 

Hamas has tried to blackmail Israel through the terror war it launched last month into submitting to several extravagant demands, including a Gaza seaport and airport.

 

Defense Minister Moshe Ya'alon last Friday rejected the demand, saying "there is no chance that Hamas will receive a seaport - it is not in Israel's interest, it is not an Egyptian interest, it's not even in the interest of the Palestinian Authority."

 

However, senior Hamas official Mahmoud Al-Zahar declared last Tuesday that his group would build a seaport and airport in Gaza, even without permission. He hinted construction materials brought in to reconstruct Gaza would be used for the projects, which threaten Israel's security by increasing Hamas's ability to smuggle in weapons.

 

Another issue to be brought up in the truce talks is a terrorist swap Hamas is pushing for, after the terrorist group refused in the deal last Tuesday to return the bodies of IDF soldiers Second Lt. Hadar Goldin and First Sgt. Oron Shaul hy''d, who were killed in the operation.

 

Reportedly Hamas is demanding hundreds of terrorists to be released from Israeli jails in return for the bodies, including those arrested in Operation Brother's Keeper, roughly 60 terrorists who were freed in the 2011 Gilad Shalit deal and later re-arrested, and 37 Palestinian Legislative Council (PLC) members, all but two of whom are Hamas members.

 

They further demanded the release of the 26 terrorists promised in the fourth batch of release "gestures" as part of the Israel-PA peace talks, which broke down in April when the PA signed a unity deal with Hamas

zaterdag 30 augustus 2014

Geen vrede totdat..

 

Geen vrede totdat……

 

In mijn vakantie zit ik in het Oostenrijke Klagenfurt zo’n 10 minuten in een taxi die mij met mijn vrouw van het treinstation naar de luchthaven rijdt. De taxichauffeur begint meteen over de naar hij zegt ‘onmenselijke aanvallen’ op Gaza. Zelf is hij van oorsprong een Egyptenaar, maar woont al 20 jaar in Klagenfurt. Aan het Duits dat hij spreekt zou je dat overigens niet zeggen. Maar dat terzijde. Hij geeft ook toe voor alles Egyptenaar en dus Arabier te zijn. Israël is naar zijn mening de grote vijand van alle Arabieren. Als ik hem er op wijs dat Israël een legitieme, door heel veel landen in de wereld erkende staat is schieten zijn ogen voor zover ik dat kan zien vuur. De Joodse staat is volgens hem helemaal niet legaal. Het is een cadeautje van de Britten, die  zelf bezetter waren van Arabisch grondgebied. Zonder overleg met de Arabische leiders is een stuk land aan de Joden gegeven die er niets te zoeken hebben. Mijn verweer dat de Joden eeuwen geleden het land bewoonden en nu terugkeren naar hun geboortegrond maakt blijkbaar even weinig indruk als mijn opmerking dat de  Arabieren al zoveel land hebben en best een stukje kunnen missen. Het vliegveld komt in zicht, maar hij wil nog wel kwijt dat Israël bezetter is van andermans land. En dan gaat het niet alleen dat stukje dat Westbank heet, maar om heel Palestina. En dus is zijn conclusie: er komt nooit vrede totdat heel Israël op welke manier dan ook van de kaart is geveegd……..

 

De taxichauffeur in Klagenfurt, ver van het strijdtoneel in Gaza heeft in een paar minuten gezegd wat in de harten van heel veel Arabieren leeft. Geen compromis, geen deal met de Joden die als ordinaire zionistische bezetters worden gezien. Als Israël zich zou terugtrekken uit wat sommigen de Palestijnse gebieden noemen, komt er beslist geen vrede. Dan is voor de Arabieren de kous nog niet af. Niet de nederzettingen en niet de presentie in Judea en Samaria zijn het probleem. Het gaat om het bestaan van de staat Israël. Niemand minder dan Abbas heeft dat twee jaar geleden tijdens een bijeenkomst in Bethlehem nog eens duidelijk gemaakt toen hij een in steen uitgehouwen kaart van het gebied ten Westen van de Jordaan omhoog hield en riep: die is ons land. Gek dat politieke leiders dit soort opmerkingen niet kennen of misschien in hun naïviteit niet willen horen. Het gaat – en dat wordt wel velen steeds meer duidelijk – om  een onoplosbaar probleem. Velen in Israël erkennen dat ook en berusten daar in. Oud-politicus Benny Begin zei vaak: “Dit is ons leven hier. We vechten een poosje, verliezen helaas tal van jonge levens in de strijd die moet worden gevoerd en dan wordt het weer een tijdje rustig. Het is niet anders.” Rabbijn David Brodman, die jarenlang nauw betrokken is geweest bij tal van vredebesprekingen met Arabieren verzuchtte vaak: “Mensen zullen in dit bovenal religieus geladen conflict nooit een oplossing vinden. Die komt er pas las de Messias verschijnt…”.

 

Meindert Leerling

 

Het Israel (nieuws)verhaal - een blik van binnenuit Associated Press

 

Afgelopen week verscheen een lang en onthutsend artikel van een voormalig AP correspondent over de bias in de berichtgeving over Israel. Wat al lang duidelijk te zien was, werd hier bevestigd. Het blijkt ook om bewust beleid te gaan. Het argument dat het logisch is dat er wat meer focus is op Israel omdat het een Westers land is gaat niet op; voor geen enkel ander land is naar verhouding zoveel aandacht en ook zulke selectieve aandacht. Een paar citaten:

 

There has been much discussion recently of Hamas attempts to intimidate reporters. Any veteran of the press corps here knows the intimidation is real, and I saw it in action myself as an editor on the AP news desk. During the 2008-2009 Gaza fighting I personally erased a key detail—that Hamas fighters were dressed as civilians and being counted as civilians in the death toll—because of a threat to our reporter in Gaza. (The policy was then, and remains, not to inform readers that the story is censored unless the censorship is Israeli. Earlier this month, the AP’s Jerusalem news editor reported and submitted a story on Hamas intimidation; the story was shunted into deep freeze by his superiors and has not been published.)”

 

“In early 2009, for example, two colleagues of mine obtained information that Israeli Prime Minister Ehud Olmert had made a significant peace offer to the Palestinian Authority several months earlier, and that the Palestinians had deemed it insufficient. This had not been reported yet and it was—or should have been—one of the biggest stories of the year. The reporters obtained confirmation from both sides and one even saw a map, but the top editors at the bureau decided that they would not publish the story. Some staffers were furious, but it didn’t help. Our narrative was that the Palestinians were moderate and the Israelis recalcitrant and increasingly extreme. Reporting the Olmert offer—like delving too deeply into the subject of Hamas—would make that narrative look like nonsense. And so we were instructed to ignore it, and did, for more than a year and a half.”

“The “Israeli-Palestinian” framing allows the Jews, a tiny minority in the Middle East, to be depicted as the stronger party. It also includes the implicit assumption that if the Palestinian problem is somehow solved the conflict will be over, though no informed person today believes this to be true. This definition also allows the Israeli settlement project, which I believe is a serious moral and strategic error on Israel’s part, to be described not as what it is—one more destructive symptom of the conflict—but rather as its cause.”

 

“Today, people in the West tend to believe the ills of the age are racism, colonialism, and militarism. The world’s only Jewish country has done less harm than most countries on earth, and more good—and yet when people went looking for a country that would symbolize the sins of our new post-colonial, post-militaristic, post-ethnic dream-world, the country they chose was this one.”

“Israel is not an idea, a symbol of good or evil, or a litmus test for liberal opinion at dinner parties. It is a small country in a scary part of the world that is getting scarier. It should be reported as critically as any other place, and understood in context and in proportion. Israel is not one of the most important stories in the world, or even in the Middle East; whatever the outcome in this region in the next decade, it will have as much to do with Israel as World War II had to do with Spain. Israel is a speck on the map—a sideshow that happens to carry an unusual emotional charge.”

Lees het hele artikel.

---------------

 

An Insider’s Guide to the Most Important Story on Earth

A former AP correspondent explains how and why reporters get Israel so wrong, and why it matters

By Matti Friedman|August 26, 2014 12:00 AM|

 

A TV reporter does a stand-up near the Israeli/Gaza border as a 24-hour ceasefire begins on July 27, 2014. (Ilia Yefimovich/Getty Images)

 

 

The Israel Story

Is there anything left to say about Israel and Gaza? Newspapers this summer have been full of little else. Television viewers see heaps of rubble and plumes of smoke in their sleep. A representative article from a recent issue of The New Yorker described the summer’s events by dedicating one sentence each to the horrors in Nigeria and Ukraine, four sentences to the crazed génocidaires of ISIS, and the rest of the article—30 sentences—to Israel and Gaza.

 

When the hysteria abates, I believe the events in Gaza will not be remembered by the world as particularly important. People were killed, most of them Palestinians, including many unarmed innocents. I wish I could say the tragedy of their deaths, or the deaths of Israel’s soldiers, will change something, that they mark a turning point. But they don’t. This round was not the first in the Arab wars with Israel and will not be the last. The Israeli campaign was little different in its execution from any other waged by a Western army against a similar enemy in recent years, except for the more immediate nature of the threat to a country’s own population, and the greater exertions, however futile, to avoid civilian deaths.

The lasting importance of this summer’s war, I believe, doesn’t lie in the war itself. It lies instead in the way the war has been described and responded to abroad, and the way this has laid bare the resurgence of an old, twisted pattern of thought and its migration from the margins to the mainstream of Western discourse—namely, a hostile obsession with Jews. The key to understanding this resurgence is not to be found among jihadi webmasters, basement conspiracy theorists, or radical activists. It is instead to be found first among the educated and respectable people who populate the international news industry; decent people, many of them, and some of them my former colleagues.

While global mania about Israeli actions has come to be taken for granted, it is actually the result of decisions made by individual human beings in positions of responsibility—in this case, journalists and editors. The world is not responding to events in this country, but rather to the description of these events by news organizations. The key to understanding the strange nature of the response is thus to be found in the practice of journalism, and specifically in a severe malfunction that is occurring in that profession—my profession—here in Israel.

In this essay I will try to provide a few tools to make sense of the news from Israel. I acquired these tools as an insider: Between 2006 and the end of 2011 I was a reporter and editor in the Jerusalem bureau of the Associated Press, one of the world’s two biggest news providers. I have lived in Israel since 1995 and have been reporting on it since 1997.

This essay is not an exhaustive survey of the sins of the international media, a conservative polemic, or a defense of Israeli policies. (I am a believer in the importance of the “mainstream” media, a liberal, and a critic of many of my country’s policies.) It necessarily involves some generalizations. I will first outline the central tropes of the international media’s Israel story—a story on which there is surprisingly little variation among mainstream outlets, and one which is, as the word “story” suggests, a narrative construct that is largely fiction. I will then note the broader historical context of the way Israel has come to be discussed and explain why I believe it to be a matter of concern not only for people preoccupied with Jewish affairs. I will try to keep it brief.

How Important Is the Israel Story?

Staffing is the best measure of the importance of a story to a particular news organization. When I was a correspondent at the AP, the agency had more than 40 staffers covering Israel and the Palestinian territories. That was significantly more news staff than the AP had in China, Russia, or India, or in all of the 50 countries of sub-Saharan Africa combined. It was higher than the total number of news-gathering employees in all the countries where the uprisings of the “Arab Spring” eventually erupted.

To offer a sense of scale: Before the outbreak of the civil war in Syria, the permanent AP presence in that country consisted of a single regime-approved stringer. The AP’s editors believed, that is, that Syria’s importance was less than one-40th that of Israel. I don’t mean to pick on the AP—the agency is wholly average, which makes it useful as an example. The big players in the news business practice groupthink, and these staffing arrangements were reflected across the herd. Staffing levels in Israel have decreased somewhat since the Arab uprisings began, but remain high. And when Israel flares up, as it did this summer, reporters are often moved from deadlier conflicts. Israel still trumps nearly everything else.

The volume of press coverage that results, even when little is going on, gives this conflict a prominence compared to which its actual human toll is absurdly small. In all of 2013, for example, the Israeli-Palestinian conflict claimed 42 lives—that is, roughly the monthly homicide rate in the city of Chicago. Jerusalem, internationally renowned as a city of conflict, had slightly fewer violent deaths per capita last year than Portland, Ore., one of America’s safer cities. In contrast, in three years the Syrian conflict has claimed an estimated 190,000 lives, or about 70,000 more than the number of people who have ever died in the Arab-Israeli conflict since it began a century ago.

News organizations have nonetheless decided that this conflict is more important than, for example, the more than 1,600 women murdered in Pakistan last year (271 after being raped and 193 of them burned alive), the ongoing erasure of Tibet by the Chinese Communist Party, the carnage in Congo (more than 5 million dead as of 2012) or the Central African Republic, and the drug wars in Mexico (death toll between 2006 and 2012: 60,000), let alone conflicts no one has ever heard of in obscure corners of India or Thailand. They believe Israel to be the most important story on earth, or very close.

 

Lees verder: http://www.tabletmag.com/jewish-news-and-politics/183033/israel-insider-guide

 

vrijdag 29 augustus 2014

Gaat Palestijnse eenheid de Gaza-oorlog overleven?

Abbas is woedend op Hamas

 

Abbas is zeer boos op Hamas.

Hij was tegen de uitlokking van een gewapend conflict vanuit Gaza.

Abas stelt: Een eenheidsregering dient een gezamenlijk besluit te nemen en dat was niet het geval.

Hamas lokte niet alleen het gewapende conflict uit, maar verklaarde ook nog eens dat Hamas zou bepalen of er oorlog zou zijn of niet.

 

Dat was niet de enige reden van de woede van Abbas.

Egypte had al vroeg in de oorlog een wapenstilstand met dezelfde voorwaarden als nu voorgesteld.

Abbas was voor, maar Hamas weigerde halsstarrig op bevel van Meshal en dus van Qatar een langdurig bestand.

Uiteindelijk ligt er nu een bestand met dezelfde voorstellen als in het begin, alleen heel veel doden en verwoesting verder.

Abbas stelt Hamas verantwoordelijk voor al die doden en verwoesting.

 

De intrigant uit Qatar, Meshal, wilde bovendien een derde intifada bewerkstelligen, waar Abbas tegen is.

Die intifada werd gelukkig voorkomen, dit weer tot woede van Meshal.

 

Abbas had in juni, na de ontvoering van de drie Israelische tieners, Meshal gevraagd of Hamas hier achter zat.

Meshal had dat ontkend en Abbas had de man geloofd.

Daarom was Abbas erg boos over het Israelische optreden tijdens de zoektocht naar de tieners geworden.

Er was immers geen bewijs dat Hamas er achter zat!

Israel riep van dag 1 al dat Hamas er achter zat.

Abbas staat nu in zijn hemd omdat diverse Hamasleiders onlangs erkend hebben dat Hamas wel degelijk achter die ontvoering en moord op de drie tieners zat.

 

Het is een redelijke vraag om nu te stellen:

Hoe lang gaat die eenheidsregering het nog maken en wie gaat bij belangrijke beslissingen bepalen wat er moet gebeuren?

Het leek niet zo`n  slecht idee om een Palestijnse eenheidsregering te hebben, omdat men dacht dat de PA Hamas zou beteugelen.

De uitkomst is behoorlijk ontgochelend en Israel krijgt ook hier weer gelijk in zijn afschuw van een dergelijke eenheidsregering.

Hamas overvleugelt Abbas en matigt absoluut niet.

 

MS

commentaar op waarnet.nl

 

 

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4565455,00.html

  

Abbas slams Hamas for intransigence during Gaza op

 

Palestinian leader stresses Gaza terror group cannot dictate outbreak of war: 'That's not unity; it is not reconciliation.'

 

Elior Levy

 

Published:  08.29.14, 00:43 / Israel News 

 Palestinian President Mahmoud Abbas slammed Hamas' behavior during both IDF Operations Protective Edge and Brother's Keeper in a TV interview Tuesday night.

 

Earlier in the evening, Hamas' political chief Khaled Mashal attacked the Palestinian Authority's security forces for preventing an intifada in the West Bank.

During the interview, Abbas admitted that there was no difference between the Egyptian initiative introduced at the beginning of the operation and the proposal accepted at its end, 50 days later.

 He said the Palestinian Authority requested the Egyptian initiative, which centered on an end to the killing of civilians, according to Abbas, and the reimplementation of the understandings reached in Pillar of Defense.

Abbas hinted that the entity responsible for the suffering of the Palestinians was Hamas, whose stubbornness did not benefit the process.

The Palestinian leader objected to Hamas' declaration that it would decide whether there was war or calm because, according to the Palestinian unity accords, that decision can only be taken by the PA.

Abbas said that if that condition was not followed there was no utility in the reconciliation effort. "One side must not be able to declare war. That's not unity; it is not reconciliation."

The PA leader stressed that the project of rehabilitating the Gaza Strip would only be undertaken by the Palestinian Authority.

Abbas also addressed the kidnap and murder of the three Israeli teens in the West Bank, emphasizing that the Palestinian Authority had no information about the abductors, though Israel has announced that Hamas was behind the affair.

Abbas added that he asked Khaled Mashal if Hamas was responsible and was answered negatively. He said he was surprised when, a few days later, senior Hamas official Salah al-Arouri admitted that Hamas was responsible for the attack – especially after Mashal officially announced that Hamas had no part in the abduction.

The Palestinian leader then condemned the public killings of alleged Israeli collaborators in Gaza, calling the murders a crime

 

 

donderdag 28 augustus 2014

ABP bezwijkt niet voor wereldwijd antizionisme

ABP blijft standvastig
 
Vandaag was de bestuursvergadering van het ABP.
 
De BDS-beweging kreeg zo  de smaak te pakken door de zwakke ruggegraat van PGGM dat zijn investeringen in Israelische banken terugtrok, dat ze meteen het ABP ook meenden te kunnen intimideren
 
De trugtrekking van PGGM uit Israelische banken gebeurde onder druk van de BDS-beweging en waarschijnlijk door voorlichting van zijn adviseur Cees Flinterman.
Meneer Flinterman lijkt niet geheel objectief ten aanzien van Israel, want dat kun je moeilijk zeggen over iemand die in de Raad van Advies van Dries van Agts, The Rights Forum, zit..
 
Al een half jaar geleden probeerde de BDS-beweging ABP te bewegen zich uit Israel terug te trekken, maar dat lukte niet.
ABP keek gewoon naar de nationale en internationale regels en constateerde dat ze niets verkeerd deden in Israel.
 
Dat kan beter dacht de BDS-beweging en stuurde de immer anti-zionistische dominee Tutu er op af.
Want hij kan zo heerlijk oneigenlijk met apartheid omgaan, net alsof hij niet weet wat werkelijke apartheid in Zuid- Afrika betekende.
Hij schreef ABP dus aan dat ze zich terug moesten trekken.
 
Nu was hij niet de enige die opgeroepen werd door de BDS-beweging om ABP aan te schrijven, maar wel de bekendste van het stelletje.
ABP werd dus even bedolven onder de bezwaren van de verontruste, maar vaak verkeerd voorgelichte meute.
 
Gelukkig bleken er ook mensen te bestaan die het ABP wezen op de onjuiste argumenten van de BDS.
Ook verontruste deelnemers aan pensioenen van ABP lieten zich ten gunste van Israel horen.
En ABP bleef standvastig bij het besluit van begin dit jaar.
 
We moeten vrezen dat de BDS-beweging niet zal opgeven, maar zolang ABP gewoon nuchter blijft zal het bij zijn standpunt blijven en gewoon in Israel investeren.
 
 
MS
 
Opmerkingen op waarnet.nl