vrijdag 24 oktober 2014

Neve Shalom en de weg naar vrede (IMO)

 

Muurkleed geschilderd door schoolkinderen van Neve Shalom

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/10/23/neve-shalom-en-de-weg-naar-vrede/  

= IMO Blog = 

Ik las dat er in het vredesdorp Neve Shalom verschillende zomerkampen zijn gehouden voor Palestijnse kinderen uit vluchtelingenkampen, maar miste de kampen voor getraumatiseerde kinderen uit Sderot. Wikipedia beschrijft een paar incidenten en controverses van de afgelopen jaren. Zo had men in 2010 een groot bord buiten het dorp geplaatst waarop de doden van de entering van de Mavi Marmara (activisten van het aan Hamas gelieerde IHH) werden gehekeld en riep men op de blokkade van Gaza op te heffen. In 2012 werd de gemeenschap doelwit van racistische ‘price tag’ aanvallen, waarbij verschillende auto’s werden vernield en ondergekalkt met racistische leuzen. Ook op een van de gebouwen werden racistische leuzen aangetroffen. Hoezeer je het ook oneens kunt zijn met bepaalde standpunten, dergelijke acties zijn walgelijk.

Ik vind het zelf erg moedig dat mensen op deze manier heel concreet kiezen voor co-existentie en een andere manier van met elkaar omgaan, waarbij respect en gelijkwaardigheid het uitgangspunt is. Zij nemen daarmee een duidelijk standpunt in tegen de polarisatie en het je afsluiten voor de ander, tegen de haat en de angst die in de Joodse en Arabische gemeenschappen in Israel steeds meer gemeengoed is geworden. Toch bekruipt me een vervelend gevoel. Het lijkt wel alsof het begrip en het respect vooral van de Joodse bewoners komen, zij zijn voorzichtig in wat ze zeggen en ook vooral kritisch naar de eigen kant. De Arabieren spreken vrijer en tonen, behalve voor de feestdagen, weinig begrip voor de Joods-Israelische kant. Het conflict en het geweld dat daar een gevolg van is, wordt puur door het prisma van de bezetting bekeken, van het onderdrukkende Israel en de machteloze Arabieren als underdog. Misschien vinden er af en toe ook discussies plaats waarin de Arabische bewoners met een zionistische visie worden geconfronteerd, en kritisch worden bevraagd over de problemen en het antisemitisme in hun gemeenschap, maar dat wordt dan zorgvuldig binnenskamers gehouden. Anders zouden de Arabische bewoners zich weleens onveilig kunnen gaan voelen en heeft Maram het gevoel niet als gelijkwaardig mens te worden gezien. Er wordt als het ware overgecompenseerd voor de samenleving daarbuiten, waar de Arabieren zich als minderheid vaak minderwaardig en onbegrepen voelen.

Wat voor Neve Shalom lijkt te gelden, zie je terug in de gehele vredesbeweging en ook bij de vredesactivisten buiten het gebied. In de meeste samenwerkingsprojecten is men het er samen over eens dat Israel de boosdoener is en is het (pro-)Palestijnse narratief dominant. Men lijkt over te lopen van begrip voor de Arabieren en hun gevoelens, terwijl even begrijpelijke gevoelens van angst en onbehagen onder Joodse Israeli’s al gauw als racistisch en nationalistisch worden weggezet. Op deze manier wordt een werkelijke dialoog gefrustreerd, en zullen dergelijke projecten altijd marginaal blijven. Daarbij leiden ze ook niet tot werkelijk begrip voor elkaar en werkelijk gelijkwaardig samenleven. De Arabieren worden nauwelijks met het Joods-Israelische narratief geconfronteerd, hun vooroordelen en stereotypen over zionisme en Israel worden niet ter discussie gesteld.

Maram is bewoonster van het eerste uur, maar praat even fel en onverdraagzaam als veel Palestijnse ‘vredesactivisten’ binnen en buiten het gebied. Ze heeft in Neve Shalom waarschijnlijk geleerd dat Joden heel aardige en fijne mensen kunnen zijn, hun religie ook ten goede kan worden aangewend en hun feestdagen de moeite waard zijn om samen te vieren. Dat is winst, en als alle Palestijnen daar zouden staan waren we een stuk op de goede weg. Maar voor echte verzoening en vrede is het nodig dat zij ook begrijpt waarom Israel een leger nodig heeft (dat immers ook haar beschermt) en waarom men soms, uit angst en frustratie, met Arabieren niks te maken wil hebben, en dat er wel degelijk een grote diversiteit is in meningen, al ziet zij dat niet direct als ze het dorp uit rijdt. Het is triest dat ze in die 30+ jaar niet meer oog heeft gekregen voor de mooie kanten van Israel, de vrijheden die onder Palestijnen ongekend zijn, en hoe cruciaal een Joodse staat voor veel Joden is. Als zij staat voor hoe de andere Arabische inwoners erover denken, heeft men nog een lange weg te gaan naar werkelijke gelijkwaardigheid en co-existentie.

Een laatste punt. Uit een artikel van de journalist Aad Kamsteeg die het project afgelopen jaar bezocht, rijst de indruk dat men voor een eenstatenoplossing is. Hij schrijft:

De inwoners van het dorp vinden dat er een gemengd Joods/Arabische staat moet komen. In zo’n staat zouden burgers op basis van gelijkwaardigheid met elkaar moeten omgaan. Daoud zoekt geen oplossing in twee naast elkaar functionerende staten, maar in één staat met verschillende culturen, religies, talen en emoties.

In de rest van het artikel legt hij uit waarom deze utopie volgens hem niet werkt. Tot slot zegt hij Neve Shalom wel enorm te waarderen omdat Joden en Palestijnen elkaar hierdoor niet als ‘de ander’ zien maar als medemensen met dezelfde angsten en behoeften. Hij sluit af met:

Tegelijk is het anno 2013 irreëel de grote politiek te baseren op de positieve resultaten van dit soort kleine projecten. De tragiek is helaas dat de tweestatenoplossing steeds verder uit beeld raakt. 

Hierop schrijft de redactie van de Nederlandse nieuwsbrief dat men zich afvraagt wat voor realistisch alternatief hij ziet, omdat hij ook constateert dat de tweestatenoplossing een utopie lijkt te worden. Hieruit maak ik op dat zijn bewering klopt dat men in het dorp een eenstatenoplossing voor staat. Ik ben daar erg tegen. Wat op kleine schaal met moeite, en door strenge selectie van de bewoners, nog wel lukt gaat niet op nationaal niveau werken. Men gaat ook geheel voorbij aan de noodzaak voor Joden om een eigen staat te hebben, een plek waar men altijd naartoe kan, zichzelf kan verdedigen en niet afhankelijk is van de goede wil van anderen.

Zoals ook Kamsteeg opmerkt, zal in zo’n gemengde staat de Wet op de Terugkeer van Joden niet gehandhaafd blijven en is de kans reëel dat Joden een minderheid worden die hooguit getolereerd wordt. Het merendeel van de Palestijnen ziet Joden als indringers die niks te zoeken hebben in het land en maar ‘terug’ moeten keren naar Europa of Amerika. Wanneer het Neve Shalom is gelukt om deze visie onder de Palestijnen om te buigen in een van verzoening en respect is het een ander verhaal. Maar zolang er onder Palestijnen en in de Arabische wereld, maar ook in Europa, zoveel vijandschap is jegens de Joden, blijft een eigen staat noodzakelijk.

Ratna Pelle

 

Oase van Vrede in Israel? (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/10/23/oase-van-vrede/  

= IMO Blog = 

Eergisteren toonde men op TV een sprankje hoop in donkere tijden in het Midden-Oosten. In het dorp Neve Shalom (Arabisch: Wahat al Salam) proberen Joden en Arabieren in Israel samen te leven. Het dorp wordt collectief en gemeenschappelijk bestuurd, met veel nadruk op een gelijkwaardige positie van beide groepen. Er is een school waar Arabisch en Hebreeuws wordt geleerd, een spiritueel centrum en veel aandacht voor elkaars religie en cultuur. Naïef en zweverig, hoor ik sommige lezers al denken. Maar deze mensen bewijzen wel al sinds eind jaren ’70 dat het kan, dat ook een andere wereld mogelijk is, al is het maar op kleine schaal. Een heel imperfecte wereld, dat wel, en een wereld waar in een bepaald opzicht ook helemaal niet zo gelijkwaardig met elkaar wordt omgegaan.

Het werd in de reportage al voorzichtig duidelijk: hoe sympathiek ook, hoe oprecht zowel Joden als Arabieren overkwamen, beiden hekelden toch vooral Israel voor het gebrek aan vrede, het geweld, het racisme. Zo vertelde men op een gegeven moment dat men het over lang niet alles eens is in het dorp, bijvoorbeeld over het Israelische leger. Een bevriend Joods en Arabisch meisje bespreken dit. Het Joodse meisje is in het leger geweest, hoewel ze eigenlijk niet wilde, het Arabische bekritiseert dat, want het is een bezettingsleger en staat haaks op de waarden van Neve Shalom. Hoe kan zij dat verenigen? De Joodse beaamt dat, zegt dat het een innerlijke strijd is voor haar. Nergens komt ter sprake waar dat leger voor nodig is, het Palestijnse geweld, de aanslagen.

In de laatste nieuwsbrief van Neve Shalom komt dit ook aan de orde:

Sinds Boaz zijn zoon Tom verloren heeft in de oorlog, kijkt hij anders aan tegen de rol van het leger. Hij denkt dat Israël een leger nodig heeft omdat het land vijanden heeft, maar niet iedereen in het dorp denkt er zo over, zeker niet de Palestijnen. Het is een dilemma, Boaz noemt het het “Tom dilemma”, waarmee de Joden in het dorp zich geconfronteerd voelen. Als Joodse jonge mensen gaan dienen, bestaat de kans dat ze Palestijnse medeburgers moeten doden.

Voor het verhaal van Boaz stond een uitgebreid verhaal van een Palestijnse vrouw, die het heeft over de ’40% vrouwen’ die in Gaza zijn omgekomen tijdens de Gaza oorlog en ’30% kinderen’. Ze beweert ook: “Zelfs in de Israëlische samenleving, waarin wordt gesproken over feminisme en gelijkheid, is de rol van de vrouw verbannen naar de privésfeer. Zij zijn ervoor om eten te bereiden en voedsel en ondergoed aan de soldaten te sturen”. En ze is gefrustreerd omdat het niet mogelijk zou zijn met mensen buiten het dorp te praten:

Ze merkt dat in persoonlijke relaties omdat ze geen discussie heeft met mensen buiten het dorp. Er is een gebrek aan diversiteit in meningen en dat is geen goede zaak. De Israëlische samenleving is ziek van racisme en fascisme. Er is geen plaats voor andersdenkenden. Maram merkt dat de Israëli’s de Palestijnen niet zien als menselijke wezens, maar als getallen. De Israeli’s zien alleen hun eigen lijden en pijn, ingegeven door de eeuwenlange Joodse geschiedenis zonder de tegenwoordigheid van de Palestijnen onder ogen te zien.

Geen woord over de Palestijnse samenleving, waar vrouwen een stuk minder rechten en mogelijkheden hebben, geen woord over het vele geweld tegen vrouwen in de Palestijnse gebieden, geen woord over Hamas, over haat tegen Joden, homo’s, andersdenkenden… De eenzijdigheid druipt eraf. Terwijl Boaz voorzichtig oppert dat Israel het leger nodig heeft (waar onmiddellijk aan wordt toegevoegd dat niet iedereen er zo over denkt, en dat dat leger Palestijnen doodt), gaat Maram flink tekeer tegen alles wat er in Israel niet deugt zonder een woord over problemen in de Arabische gemeenschap in Israel of de Palestijnse gebieden. Veel mensen die in de nieuwsbrieven aan het woord komen hekelen het Israelische racisme, en ook in de reportage kwam dit naar voren. Een vrouw die workshops geeft, ook buiten het dorp, heeft het over de ‘ontmenselijking van de Palestijnen’ door Israel en over ‘strategieën om de bezetting te beëindigen’ die in ‘Palestina’ worden gebruikt en die men steunt. Ook de discriminatie van Arabieren bij het kopen van land wordt gehekeld. Ook hier weer niks over strategieën om de Palestijnse Jodenhaat te beëindigen of hoe hen kritischer naar het eigen aandeel in het conflict te laten kijken.

Een vrouw vertelt in de reportage dat ‘de meeste Joden alleen aan zichzelf denken en niet aan de beperkingen voor Arabieren die uit de Joodse staat voortkomen’. Tegelijkertijd vertelt men, in nieuwsbrieven en in de reportage, dat de boodschap van vrede en samenleven meer naar buiten gebracht moet worden, maar dat men het moeilijk vindt met mensen van buiten de gemeenschap te praten omdat men daar zo racistisch en militaristisch is.

Het verschil tussen binnen en buiten het dorp is inderdaad groot, want er lijkt bij Neve Shalom nauwelijks begrip te zijn voor Israels soms harde optreden tegen Palestijnse terreur. De Arabieren in het dorp lijken de mening te delen dat Israels leger moet verdwijnen, dat Israel door en door racistisch is en sommigen vinden dat Israel als Joodse staat niet zou mogen bestaan. Onder de Joden lijkt de mening wat diverser, maar ook hier overheerst (harde) kritiek. Ik vind het dan niet zo gek dat mensen buiten het dorp nogal defensief reageren. Maram hekelt ‘het gebrek aan meningen’ buiten het dorp en gaat maar helemaal geen discussies meer aan. Maar de mensen buiten het dorp hebben geen zin om door de Marams van het dorp als enge fascisten te worden weggezet omdat ze achter Israels optreden tegen Hamas in de Gazastrook staan of checkpoints noodzakelijk achten. Er zijn van beide kanten vooroordelen en negatieve stereotypen. Want als je enig begrip toont, blijkt iemand die achter Netanyahu staat wellicht toch mee te vallen en als je begrip toont voor Maram haar gevoel van vervreemding in Israel, neemt ze waarschijnlijk ook gas terug. Het is pas mogelijk om echt in kontakt te komen met mensen van buiten de gemeenschap wanneer je bereid bent je voor hen open te stellen en jezelf niet beter voor te doen dan zij. Zozeer de mensen in het dorp proberen zich voor elkaar open te stellen en elkaar in hun waarde te laten, zo weinig lijkt men bereid een brug te slaan naar de Israelische maatschappij.

Ratna Pelle

 

woensdag 22 oktober 2014

Joden toch echt een volk

 

Onderstaande brief aan Trouw is een reactie op een interview in die krant met Shlomo Sand, een Israelische historicus die ‘mythes’ over Joden en Israel onderuit wil halen, en die mythes zijn altijd heel populair in Nederland. Over het boek van Sand is eerder o.a. op IMO Blog geschreven.

 

--------------------------------------------------------------

 

Joden toch echt een volk

 

Shlomo Sand ziet het Joodse volk als een fictie, ontstaan in de 19e eeuw (Trouw, 20 oktober). Toen kreeg het Joodse nationalisme inderdaad een impuls door het ontstaan van natiestaten, zoals Italië, Duitsland enzovoort. Het idee dat er eerder geen sprake was van een Joods volk met een eigen cultuur is bizar. In de Romeinse tijd toen de Tweede Tempel werd verwoest, waren er al Joodse gemeenschappen buiten Judea, o.a. in Rome en Alexandrië. En later in het Rijndal. Toen de Kruistochten begonnen, werden deze Joden uitgemoord en velen vluchtten naar Oost-Europa. Joden in de Middeleeuwen werden verbannen uit Engeland, Frankrijk en Spanje. Ook in de Arabische wereld ontstonden buiten Judea al vroeg belangrijke Joodse gemeenschappen, die waren geen Europese uitvinding. Dat Sand zichzelf niet als Joods wil zien, is zijn keus. Laat hij anderen daar niet mee lastig vallen en de geschiedenis naar zijn hand zetten.

Harry Polak Amsterdam

 

dinsdag 21 oktober 2014

Hamasleider Haniye laat zijn dochter in Israelisch ziekenhuis behandelen

 

Het is niet de eerste keer dat een van Haniye’s kinderen in een Israelisch ziekenhuis wordt behandeld. Hij weet blijkbaar wel dat Israel zijn vijanden anders behandelt dan Hamas gewoon is, anders zou hij dit niet doen. Het is overigens een algemene praktijk dat Israel in noodgevallen op verzoek van Palestijnse artsen patienten behandelt, en op dat moment is het irrelevant of ze aan Hamas of een andere terroristische organisatie zijn verbonden.

 

RP

---------

 

 

 

Hamas leader's daughter received medical treatment in Israel: sources

http://www.reuters.com/article/2014/10/19/us-mideast-gaza-hamas-daughter-idUSKCN0I80LO20141019

 (Reuters) - A daughter of the leader of Hamas in Gaza was admitted to an Israeli hospital for emergency medical treatment this month after she suffered complications from a routine procedure, two sources familiar with the case said.

Ismail Haniyeh's daughter's week-long admission to a hospital in Tel Aviv - which Israeli and Palestinian officials declined to confirm or deny - shows humanitarian coordination between the sides continues just weeks after the Gaza war ended.

Haniyeh, who has 13 children, is the leader of the Islamist group in Gaza and one of its most senior figures overall, serving as a deputy to Khaled Meshaal, who lives in exile.

Two sources - one Palestinian and the other a foreign diplomat with knowledge of the case - declined to name the daughter and, out of respect for her privacy, asked that details of her condition not be published.

Like many Hamas officials, Haniyeh spent the seven-week-long war largely in hiding. His home in the northern part of the Gaza Strip was destroyed by an Israeli air strike.

An Israeli official said he could not discuss specific medical admissions from Gaza.

But he said that in most cases a request by a Palestinian doctor to allow a patient across the border for urgent treatment was sufficient - indicating Haniyeh may not have been personally involved in his daughter's application.

During the war and since it ended in late August, dozens of patients from Gaza have been brought to hospitals in Israel, where the resources and technology for advanced treatment and complicated operations are vastly better.

Hamas is sworn to Israel's destruction but has voiced openness to a long-term truce and a measure of cooperation with Israel which, along with neighboring Egypt, controls access to the coastal enclave, home to 1.8 million Palestinians.

Israeli media has reported that one of Haniyeh's granddaughters was treated in an Israeli hospital last November, while his mother-in-law sought treatment in a Jerusalem hospital in June.

 

(Writing by Dan Williams; Editing by Crispian Balmer)

 

woensdag 15 oktober 2014

Nieuw front in Jeruzalem

 

In Jeruzalem vinden al sinds de zomer gewelddadige incidenten plaats tegen Joden en Israelische doelen. Door het ‘lage niveau’ van de gewelddadigheden (veelal stenengooien en vernielingen) lijkt het in eerste instantie het werk van groepjes gefrustreerde Palestijnse jongeren, maar volgens onderstaand artikel van 2 weken geleden zitten er wel degelijk Palestijnse terreurorganisaties achter, die een derde intifada hopen uit te lokken. Omdat ook Israel dit vreest wordt er tot nu toe terughoudend opgetreden tegen de gewelddadigheden.

 

De Nederlandse media hebben hier tot nu toe nauwelijks aandacht aan besteed, alleen de rellen op de Tempelberg leidden tot enkele (vaak tendentieuze) berichten.

 

Wouter

________________

 

Nieuw front in Jeruzalem

http://christenenvoorisrael.nl/2014/09/nieuw-front-in-jeruzalem/

30 september 2014

Foto: Arabische vrouwen lopen langs een groep demonstranten die protesteren tegen het lauwe optreden van de Israëlische overheid tegen de geweldplegingen in het oostelijk deel van Jeruzalem. | Foto: Flash90

 

 

De Derde Gazaoorlog lijkt nu definitief voorbij nadat het rustig bleef in het zuiden van Israël tijdens het Joods Nieuwjaar dat vorige week werd gevierd. De voorspelling dat Hamas na afloop van het voorlopig staakt-het-vuren opnieuw raketten op Israël zou afvuren kwam niet uit.

In Jeruzalem en omstreken is echter tot nu toe geen sprake van een afname van Palestijns geweld. Dat geweld begon al vóórdat de zestien jarige Arabische jongen Mohammed Abu Khdeir werd vermoord door een gestoorde Israëli. Dit gebeurde nadat eerder in Gush Etzion drie Joodse jongens werden vermoord door Hamas in juni.

In de Arabische wijken van wat wordt aangeduid als Oost-Jeruzalem, is sprake van georganiseerd geweld tegen Joden en Joodse doelen. Bijna dagelijks worden Joden gemolesteerd en worden Israëlische doelen aangevallen. Zo werd de familie Cohen uit Ramat Gan op 12 september bijna gelyncht in de Arabische wijk Wadi Joz terwijl zij op weg waren naar de Klaagmuur. In de zelfde week werd een bus met schoolkinderen op de Olijfberg bekogeld met stenen en werd een benzinestation in de wijk Givat Tzarfatit in brand gestoken. De brandweer voorkwam dat het station ontplofte.

De wijk Pisgat Ze’ev die naast de Arabische wijken Shuafat en Beit Hanina ligt, werd de afgelopen maand zelfs een aantal keren beschoten. De familie Kleiman die in de Meir Gershonstraat woont in het centrum van Pisgat Ze’ev, vertelde dat zij een kogel vonden in de kamer van hun dochter en dat er kogelgaten werden aangetroffen in het dak van het terras en de airconditioner van de buren. Eerder werden ook huizen in de wijk Ramat Shlomo beschoten vanuit Shuafat.

De nieuwe tramverbinding tussen het centrum van Jeruzalem en de wijken Shuafat, Beit Hanina en Pisgat Ze’ev is een ander doelwit van de Palestijnse terreurbewegingen. Tijdens de geweldsuitbarsting na de moord op Abu Khdeir werd het gehele traject van de tram in Shuafat en Beit Hanina gesloopt. Citypass, de firma die de tramlijn exploiteert, zorgde binnen een maand dat de schade grotendeels werd hersteld. Echter sinds die tijd worden de trams vooral ’s avonds bekogeld met stenen en molotovcocktails. Het gevolg is dat ruim een derde van de ritten is geschrapt en dat het aantal passasiers is gedaald met tussen de twintig en zeventig procent, afhankelijk van het traject. Dit gebeurde ondanks het feit dat de trams worden bewaakt door bewapend veiligheidspersoneel.

De bossen rond Jeruzalem zijn al de hele zomer doelwit van brandstichtingen door Arabieren. In totaal werden deze zomer duizend gevallen van brandstichting in de bossen rond Jeruzalem gerapporteerd. Ook auto’s van Joodse Israëli’s zijn regelmatig het doelwit van brandstichting.

Begrafenissen op de Joodse begraafplaats op de Olijfberg zijn ook het doelwit van Arabische aanvallen. De lijkwagen is tegenwoordig gepantserd en het rabbinaat heeft afgeraden om nog langer herdenkingsplechtigheden bij de graven te houden. Deze week werden opnieuw tientallen graven op de Olijfberg door Arabieren geschonden.

Oude Stad
Even verderop in de Oude Stad is de situatie al niet veel beter. Vorige maand verbood het Israëlische ministerie van Onderwijs schoolexcursies die normaal gesproken begonnen bij de Jaffapoort die toegang bied tot de Armeense wijk en het Moslimkwartier. De maatregel kwam nadat Joden waren aangevallen door Arabieren.

Op het tempelplein is de situatie bijna onhoudbaar geworden. Vrijwel iedere groep Joden die het plein betreedt waar vroeger de Tempel stond en later twee moskees werden gebouwd, is het doelwit van georganiseerd geweld door aanhangers van Hamas die permanent de ‘wacht’ houden op het plein. In de moslimwijk wordt regelmatig de vlag van de Islamitische Staat waargenomen op de daken van de huizen die grenzen aan de Joodse wijk.

Het toerisme in Jeruzalem heeft door het aanhoudende geweld een flinke klap gekregen. Hotels rapporteerden een bezettingsgraad van niet meer dan 25 procent tegenover normaal 80 procent in deze periode van het jaar.

Streven naar een intifada
De Politie heeft tot nu toe ruim 800 Arabieren gearresteerd die betrokken waren bij het plegen van geweld. Uit de verhoren is duidelijk geworden dat de Palestijnse terreurbewegingen het geweld organiseren en willen dat er uiteindelijk een intifada voortkomt uit hun acties.

In elke Arabische wijk controleert een van de terreurbewegingen het dagelijks leven. In Wadi Joz waar de Cohen familie werd aangevallen organiseert bijvoorbeeld de aan Hamas gelieerde groep Multakashabab al-Mustakbal het geweld tegen Israëlische doelen. De groep is sterk beinvloedt door de geschriften van extremistische Islamitische geestelijken zoals Yusuf el-Qaradawi.

In Shuafat waar het Volksfront voor de bevrijding van Palestina (PFLP) sterk aanwezig is worden tegenwoordig in plaats van molotovcocktails vuurwapens te koop aangeboden die worden gebruikt in het geweld tegen Joods Jeruzalem. Een half automatisch wapen inclusief munitie kost 2300 $ maar de prijs schijnt geen probleem te zijn.

De Palestijnse Autoriteit is ook indirect betrokken bij het Arabische geweld en betaalt bijvoorbeeld de juridische kosten van de gearresteerde Arabieren.

Regionale ontwikkeling
Het geweld in Jeruzalem kan niet los worden gezien van de situatie in de rest van het Midden-Oosten waar islamisten met toenemend succes proberen om hun doelen te verwezelijken. Het succes van de Islamitische Staat en het veroveren van het grensgebied op de Golan Hoogvlakte door de aan Al Qaida gelieerde beweging Jahbat al-Nusra hebben de Palestijnse terreurbewegingen geinspireerd tot het opvoeren van de druk op Israël. De oorlog tegen Israël van Hamas in Gaza was er een goed voorbeeld van en de sluipende intifada in Jeruzalem lijkt de volgende actie in dit verband.

De Israëlische autoriteiten hebben tot nu omzichtig geopereerd bij het controleren van de situatie. Er is geen sprake van een grootscheepse operatie om de orde te herstellen en in sommige Arabische wijken gaat de politie niet naar binnen zonder escorte van het leger. Agenten van de Grenspolitie die wij spraken vertelden dat zij strikte orders hebben over het gebruik van hun wapens en dat zij zich slechts richten op het arresteren van Arabieren die zich hebben schuldig gemaakt aan het plegen van geweld.

Deze politiek heeft tot kritiek geleid van sommige parlementariers en de lokale leiders in Jeruzalem. Burgemeester Nir Barkat bijvoorbeeld riep de regering op om het geweld met harde hand de de kop in te drukken en zei dat de huidige situatie onacceptabel is. Of dat zal gebeuren is meer zeer de vraag gezien het risico op een explosie die niet meer te controleren is.

 

dinsdag 14 oktober 2014

Kritiek op expositie “Room no. 4″ in Domkerk (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/10/14/kritiek-op-expositie-room-4-domkerk/  

= IMO Blog =  

In de Utrechtse Domkerk is momenteel een foto-expositie te zien van War Child, waarin op foto's met onderschiften is uitgebeeld hoe Palestijnse kinderen zouden worden behandeld in Israelische gevangenissen. De expositie is gemaakt door het Palestijnse Madaa Center dat gevestigd is in Oost Jeruzalem, en naar Nederland gehaald door de Nederlandse 'Coalitie voor Palestijnse kinderen in Israëlische gevangenschap'. Volwassenen beelden de situaties uit, uit getuigenissen van kinderen die vast hebben gezeten. Je krijgt dan verhalen als dit:

Uit een getuigenis van een vijftienjarige Palestijnse jongen: 'Ze sloten me vijf uur lang op in de ruimte, met mijn handen achter mijn rug gebonden, en mijn benen aan elkaar gebonden. Toen ik weigerde een bekentenis af te leggen, sloegen ze me, en bonden mijn handen steeds strakker vast.

Voor Palestijnse kinderen is in de verhoorkamer van het politiebureau in Jeruzalem geen eten, water en toilet, is te lezen op de tentoonstelling. Uit een getuigenis van een achtjarige Palestijnse jongen: 'Ik had honger en dorst. Toen ik vroeg of ik naar het toilet mocht, zeiden ze dat ik in mijn spijkerbroek moest plassen.'

Daarbij is een geboeide man te zien die net in zijn broek heeft geplast, en voor zijn mond de handen van twee bewakers. Bij mij roept dit verschillende vragen op: hoe vaak is dit gebeurd? Is dit standaardpraktijk (zoals de tentoonstelling suggereert) of zijn dit excessen? Wat is de standaardprocedure? Is dit aangekaart binnen de Israelische politiek en het rechtssysteem? Wat zijn precies de Israelische wetten wat dit betreft? Er zijn immers tal van mensenrechtenorganisaties actief in Israel, Palestijnen worden doorgaans bijgestaan door (vaak Israelische) advocaten, soms geregeld en betaald door deze organisaties, men kent daar de weg in het juridische systeem.

Het roept daarnaast ook de vraag op of men wederhoor heeft toegepast en wat de context was waarbinnen dit wangedrag van de verhoorders heeft plaatsgevonden. Waarvan werden de Palestijnse 'kinderen' verdacht? Het is bekend dat Hamas al jonge kinderen rekruteert omdat zij minder snel gepakt worden bij de checkpoints en dus makkelijker wapens en explosieven kunnen smokkelen. Ook stenengooien leren ze al op jonge leeftijd. Op scholen onder PA bestuur worden jonge terroristen als helden en voorbeelden voor de kinderen gepresenteerd. Zonder enige context over de uitgebeelde voorvallen, het Israelische rechtssysteem en info over de reden dat de jongeren werden verhoord, is het lastig hier een genuanceerd oordeel over te vellen. Toch roepen dit soort beelden naar alle waarschijnlijkheid weer veel verontwaardiging en woede op, wat ook de bedoeling lijkt van de betreffende organisaties. Het gaat hier niet om het helder krijgen van de feiten, maar het aanklagen van Israel.

Een derde vraag die dit bij mij oproept is waarom een kerk een dergelijke politiek gevoelige tentoonstelling moet laten zien? Er zijn tal van pro-Palestijnse organisaties die dergelijke gekleurde info naar buiten brengen; waarom moet dit nu ook in een kerk? Hier hoort iedereen zich thuis te kunnen voelen, ook mensen die zich zeer met Israel verbonden voelen.

De Liberaal Joodse Gemeente in Utrecht maakte dan ook bezwaar tegen de expositie, omdat men bang is dat het 'op ons terugslaat'. Niet iedereen kan, zo is de afgelopen tijd nogal eens gebleken, een goed onderscheid maken tussen Israel, vermeende misstanden van leger of veiligheidsdiensten, Joden, en zionisten. Een kritisch kerklid geeft nog een ander argument tegen de expositie:

Ook is een kerk volgens de critici geen geschikte plek voor een tentoonstelling met Israëlkritiek. Met haar 'tweeduizendjarige verleden van antisemitisme', vindt Kohlbrugge, heeft de kerk geen recht van spreken. "Voordat je met een vingertje gaat wijzen, moet je bedenken hoeveel vingertjes er naar jezelf wijzen. Je kunt een brief schrijven naar de ambassade, maar je bent niet in de positie om 'foei, jij' te zeggen tegen de Israëlische staat."

Joop Hamburger

Natuurlijk, je kunt er de klok op gelijk zetten, verscheen er een stuk van Jaap Hamburger op Israel-haatsite Joop.NL, waarin hij het standpunt van de LJG hekelt. Joden die het voor Joden opnemen, en daarbij het woord 'antisemitisme' laten vallen, het is een schande! Zo leest hij de woordvoerder de les:

Nee, deze expositie gaat niet over joden; zij gaat over Palestijnse minderjarige kinderen die mishandeld worden door de Israëlische autoriteiten. Met zulke exposities zou mevrouw Van der Molen dolblij moeten zijn; zij zou in sjoel en daarbuiten luid en duidelijk moeten oproepen die te bezoeken omdat de tentoonstelling als achterliggende gedachte heeft van Israël een beter land te maken dan het nu is. In die zin, en in die zin alleen "slaat de tentoonstelling op ons terug". Voor deze boodschap heeft Van der Molen kennelijk geen belangstelling of begrip: zij wil de misstanden niet zien. Die fundamenteel kortzichtige en bekrompen houding zal uiteindelijk een betere voedingsbodem blijken voor antisemitische sentimenten dan tien zulke exposities in de Domkerk. Ik ben bang dat dat inzicht niet aan Van der Molen besteed is.

Als het doel was van Israel een beter land te maken, waarom moet die tentoonstelling dan hier worden getoond? Dat kan men toch beter in Israel zelf doen? Zet daar de politiek onder druk de rechten van minderjarige gevangenen beter te regelen en beter toe te zien op naleving van de regels. Als ik iets in Den Haag verbeterd wil hebben, ga ik ook niet in Boekarest demonstreren. Dus ik denk niet dat mevrouw Van der Molen veel begrip heeft voor deze 'boodschap'.  Zij weet ondertussen dat zo'n tentoonstelling weer kan leiden tot bedreigingen van bekende Joden of er Joods uitziende mensen, tot sis-geluiden, tot uitschelden voor kankerjood, want dat is de afgelopen maanden, vooral tijdens de Gaza oorlog, ook veelvuldig gebeurd. Daar hoorden we Hamburger overigens niet over, of ook eigenlijk wel, want dat vond hij flauwekul en de schuld van de Joden zelf, hadden ze zich maar duidelijker moeten distantiëren van wat Israel in Gaza deed.

Van Hamburger mag een Jood het nooit voor Joden en hun rechten of belangen opnemen, dat is 'bekrompen' en 'kortzichtig', of, nog erger, eng nationalistisch en zionistisch. En als je dan wordt uitgescholden of bedreigd is het je eigen schuld. Je moet altijd de andere wang toekeren en erkennen wat jouw volk aan ellende heeft aangericht in de wereld, nu en in het verleden, ja, eigenlijk moet je diep dankbaar zijn dat de Joden nog op deze wereld mogen leven.

Onverdraaglijk vind ik ook het tweede deel van haar uitspraak: "Het [de tentoonstelling] slaat op ons terug, dus het veroorzaakt leed, en dat wil je vrienden toch niet aandoen?" Dit is een treurig voorbeeld van een egocentrisch en exclusief zelfbeklag waar ik als jood mijn buik zo van vol heb. Het is een zelfbeklag dat het zicht ontneemt op het leed van anderen – in dit geval dat van Palestijnse kinderen.

Joden die aandacht vragen voor eigen leed of problemen, het zou niet moeten mogen inderdaad. Nederlanders die vooral rouwen wanneer andere Nederlanders omkomen, Turken of Koerden die alleen in actie komen wanneer het om hun volk gaat, Arabieren die voor andermans leed hun huis niet uitkomen en al helemaal geen petitie ondertekenen, het is allemaal heel gewoon. Zo zijn mensen blijkbaar. Maar Joden, daar verwacht Hamburger meer van, en hij houdt niet op ze publiekelijk te veroordelen wanneer ze zich niet aan zijn eigen Hoogstaande Morele Principes houden.

Oh ja, natuurlijk, de kritiek is in feite slechts bedoeld om kritiek op Israel te smoren en verdacht te maken:

Dan nog dit: het gevoel dat mij bekruipt is dat er stennis wordt gemaakt door Van der Molen – alsmede door sommigen binnen de Domkerk – om kritiek op Israël te smoren. De Fabeltjeskrant is nog immer het favoriete programma hier – 'ogen dicht en snaveltjes toe' – als het om Israël gaat. Als deze expositie een antisemitische strekking zou hebben, dan geldt dat voor alle kritiek die geuit wordt op Israël en op het Israëlische beleid.

Niemand zegt dat de expositie een antisemitische strekking heeft. Wat gezegd wordt is dat het antisemitisme in de hand kan werken, omdat veel mensen het onderscheid tussen Joden en Israel niet meer maken. Dit ligt niet alleen aan de expositie maar minstens evenzeer aan het doorgeschoten anti-Israel klimaat waarin we leven, en waarin iedere (vermeende) misstand van Israel tot woede leidt. Woede die helaas soms ook wordt afgereageerd op Joden of Joodse symbolen. Beelden van wreedheden die door Israeli's zouden zijn begaan vertalen zich in de hoofden van een groeiende groep in beelden van Joden die nu aan de verkeerde kant staan, die van slachtoffer dader zijn geworden. En van daaruit is het een kleine stap naar Joden als de nieuwe nazi's. Dat weet Jaap Hamburger natuurlijk ook wel, want hij is niet dom, maar hij sluit zich daarvoor af. En neemt iedereen de maat die daar wel oog voor heeft.

Als je geen kritiek op Israel wilt zien moet je denk ik onder een steen gaan leven; het schreeuwt je bijna dagelijks tegemoet vanuit de (sociale) media, politiek en kerken. Wanneer mensen bezwaar maken tegen de overkill aan ongenuanceerde, eenzijdige en soms behoorlijk suggestieve inhoud van die kritiek worden ze steevast door Jaap Hamburger c.s. weggezet als enge en harteloze nationalisten die alleen oog hebben voor hun eigen volk. Maar hoeveel oog heeft Hamburger voor Joodse problemen, voor Israels problemen, voor agressie en bedreigingen van de andere kant? In feite geen enkele, en het enige dat hij met EAJG doet is Israel en iedereen met ook maar enig begrip voor Israel hekelen en persoonlijk aanvallen.

Daarbij is hij bereid ver te gaan. Zo heeft hij mij in de Volkskrant weggezet als ultra nationaliste door een bewust totaal verkeerd weergegeven citaat van een inmiddels overleden Israeli, van wie ik veel heb geleerd en op wiens website ik nog steeds een blog heb. Los van het feit dat ik natuurlijk op geen enkele manier verantwoordelijk ben voor wat iemand anders schrijft, is het op deze manier verkeerd citeren en toepassen van 'guilt bij association' gewoon een heel smerige en laag bij de grondse manier om anderen in discrediet te brengen. Blijkbaar waren de argumenten op en dus was grover geweld nodig. Ik zou bijna met Wilders (waar ik – opgelet Hamburger! – absoluut geen fan van ben) zeggen: wat een miezerig mannetje is het toch.

Ratna Pelle

 

zaterdag 11 oktober 2014

Wat is nu de rol van Qatar?

Qatar blijft met dubbele boodschappen strooien.

 

The New York Times legde in september de financiele rol van Qatar bloot bij het Brookings Istitution in de VS, een denktank die politici vaak adviseert. Een belangrijke man bij Brookings is Martin Indyk, de man die namens de VS de laatste ronde van vredesonderhandelingen tussen de PA en Israel leidde. Nadat de onderhandelingen afgebroken waren ging Indyk terug naar Brookings en bekritiseerde de rol van Israel en Netanjahoe bij de afgebroken besprekingen. Klinkt niet erg objectief als je bedenkt dat Qatar voor zijn bijdrage wel bedingt dat zijn belangen voorop staan http://www.jpost.com/Arab-Israeli-Conflict/Jlem-doubts-Indyks-institute-after-Qatar-funding-reports-374717  Ook Al Jazeera komt uit Qatar en wordt gefinancierd door Qatar. Hun berichtgeving is afgestemd op propaganda voor Qatar.

Qatar financiert meer: Rawabi, de beoogde nieuwe hoofdstad van Palestina op de Westbank. En dat kan problematisch zijn omdat Qatar ook Hamas stevig financiert met name de families van de strijders van Hamas  en eveneens de terreurtunnels die van Gaza onder de grens door naar Israel lopen. Bovendien heeft Qatar een zeer grote invloed op Meshal, de topman van Hamas, die in een riante villa in Qatar woont. De vraag doet zich voor of ook Rawabi ondertunneld zal worden voor terreurmogelijkheden van onder andere Hamas en of Qatar via de financiering vaste voet probeert te krijgen bij de Palestijnse Autoriteit. Qatar steunt trouwens meer terreur, zoals het Isis steunt en allerlei terreurgroepen in Syrie. Nu heeft Qatar zich aangesloten bij de internationale coalitie tegen IS, maar ook weer halfslachtig: Amerika mag er gebruik maken van een militair vliegveld voor de bombardementen op IS, maar Qatar valt zelf niet aan. Niemand weet of het nog steeds IS financiert. Qatars rol blijft met vragen omhuld waar het de houding ten aanzien van IS betreft.

 

MS

Commentaar op waarnet.nl welkom

 

http://www.elsevier.nl/Buitenland/achtergrond/2014/10/Brengt-dubbelrol-Qatar-anti-IS-coalitie-aan-het-wankelen-1619191W/?masterpageid=158493

Brengt 'dubbelspel' Qatar anti-IS-coalitie aan het wankelen?

 

door Tom Reijner   | 11 okt 2014

  

Drie Arabische bondgenoten waarschuwen Washington voor die andere coalitiegenoot, Qatar. Het emiraat ondersteunt terroristen en speelt daarom een dubbelspel, vinden zij.

   

Saudi-Arabië, Jordanië en de Verenigde Arabische Emiraten wijzen erop dat de steenrijke Golfstaat weliswaar de militaire campagne tegen de extremisten in Syrië en Irak steunt, maar tegelijkertijd ook financiële steun geeft aan terroristische organisaties, schrijft The Wall Street Journal op basis van Amerikaanse en Arabische overheidsfunctionarissen.

 

Breuk

De drie Arabische landen zijn bang dat door connecties van Qatar met onder meer Al-Nusra (gelieerd aan Al-Qa'ida), Hamas en de Taliban in Afghanistan, de internationale coalitie sterk onder druk komt te staan. Sterker: dat het wel eens tot een breuk zou kunnen komen.

Dat kan worden voorkomen als alle landen in de coalitie op gelijke voet het terrorisme te lijf gaan – en dat betekent ook dat de financiële en diplomatieke  banden met terreurorganisaties moeten worden doorgesneden, zeggen de drie Arabische landen. Amerika moet harder optreden tegen het beleid van Doha, de hoofdstad en regeringscentrum van het emiraat.

Wat we nodig hebben, is een zerotolerancebeleid, zei de Jordaanse koning Abdullah, in een boodschap die volgens Arabische diplomaten rechtstreeks was gericht aan Qatar (en Turkije), in september.

Het emiraat, een schiereiland dat grenst aan Saudi-Arabië, ontkent overigens dat het geld en andere hulp aan terroristen geeft. Het vermoeden bestaat echter dat rijke inwoners van Qatar wel degelijk fors met geld over de brug komen. Een zakenman zou dit jaar ruim 2 miljoen dollar hebben overgemaakt naar een IS-commandant, die verantwoordelijk was voor de rekrutering van buitenlandse jihadisten.

 

Probleem

Als de coalitie echt begint te wankelen, zou dat een enorm probleem zijn voor de Amerikaanse president Barack Obama. Hij benadrukt voortdurend hoe belangrijk de regionale partners zijn in de strijd tegen IS.

Obama's minister van Buitenlandse Zaken John Kerry werd in september op pad gestuurd om de Arabieren ervan te overtuigen mee te doen aan de anti-IS-coalitie. Dat lukte: zeker tien landen zegden hun steun toe, waarvan er vijf inmiddels formeel meedoen. Volgens Kerry erkent de regio het gevaar van de terreurbeweging en zien de landen in dat er actie moet worden ondernomen.

 

Missie

De luchtmacht van Qatar ondersteunt de Amerikanen onder meer met logistieke hulp bij aanvallen op IS-doelen in Noord-Irak en bij de Koerdische stad Kobani, die volgens de laatste berichten wordt omsingeld door de terreurbeweging.

Vanaf de Al-Udeid-luchtmachtbasis vertrekken Amerikaanse gevechtsvliegtuigen voor hun missie. Maar bombardementen laat de militaire leiding van de Golfstaat over aan andere bondgenoten, iets dat ook voor ergernis zorgt, schrijft de Amerikaanse krant.