`Ik hoop dat ze het redden na jaren eenzame opsluiting'

Abeer Baker, advocate van de Palestijnse hongerstakers, over het akkoord met Israël.

 

Op vrijdag 18 mei is er naar aanleiding van het akkoord tussen Israël en de Palestijnse hongerstakers in de Trouwkrant een artikel verschenen waarin Laurens Samsom vragen stelde aan mensenrechtenadvocate Abeer Baker, die tientallen Palestijnse gevangenen in hongerstaking juridisch heeft bijgestaan. Het interview zelf ging vrijwel alleen over de positie van deze Palestijnse gedetineerden waarvan Baker hoopt dat ze het zullen redden na jaren van eenzame opsluiting. Er werd echter volledig voorbijgegaan aan de redenen van hechtenis. Alsof Israël lukraak mensen gevangen zou zetten.

Het is opvallend dat er in een apart stukje van het artikel informatie is te lezen over de in Israël geboren en getogen Arabische Abeer Baker zelf, waarin ook wordt gemeld dat haar Palestijnse familie tijdens de stichting van de staat Israël werd verjaagd. Daar moeten we het dan mee doen, want er wordt verder geen letter besteed aan hoe het allemaal werkelijk ging tijdens de onafhankelijkheidsoorlog van Israël, waarbij de Israëli's na de stemming van de VN meteen door Arabische legers werden aangevallen en Arabische leiders de bevolking opriepen te vluchten. In 2011 verscheen onder haar eindredactie het boek:` Dreiging: Palestijnse politieke gevangen in Israël', waarin Palestijnse gevangen uitgebreid aan het woord komen. De titel van dit boek sluit overigens goed aan op de strekking van het vraaggesprek. Baker wilde daarin namelijk duidelijk maken dat de hongerstaking een goed politiek middel bleek om Israël onder druk te kunnen zetten.

Gelet op de inhoud van het interview zou het correct zijn geweest om ook een apart stukje van het artikel te besteden aan informatie of toelichting over de Israëlische redenen voor het gevangenzetten in isoleercellen of in administratieve hechtenis vast te houden. Maar bij Trouw vindt men het kennelijk correct om alleen de Palestijnse kant te belichten, waardoor ook dit artikel weer eens een erg eenzijdig epistel is geworden.

De indruk die werd gewekt was dat de Palestijnse hongerstakers onder vaak erbarmelijke omstandigheden met vreedzame middelen een goed akkoord met Israël hadden gesloten. Maar de gedetineerden zelf zijn lang niet zo vreedzaam als Baker beweert en de Israëlische gevangenissen voldoen aan de internationale minimum eisen. Dat kan beslist niet worden gezegd van gevangenissen in buurlanden van Israël zoals bijvoorbeeld Syrië en Saoedi Arabië waar gevangenen worden gemarteld.

Uit de antwoorden die Baker geeft op de vragen blijkt inderdaad dat zij enkel en alleen oog heeft voor haar cliënten. Ze somt aan de hand van een anoniem voorbeeld op hoe slecht het met een in eenzame hechtenis zittende man is. Het is voor Baker wellicht haar plicht om namen achterwege te laten, maar haar cliënt is zeker niet onschuldig. De reden van eenzame opsluiting is vooral omdat er vanuit Israëlische gevangenissen terreurdaden of aanslagen werden voorbereid. Bovendien zijn bijna alle 1600 Palestijnse hongerstakers na een proces veroordeeld voor terroristische activiteiten. En van die 1600 was er maar een klein deel wat in administratieve hechtenis werd gehouden, namelijk ruim 300 mensen. Uit het interview blijkt dat niet. Baker zegt dat ze niet weet waarom mensen in administratieve hechtenis vastzitten. Dit is niet juist. In zo'n geval worden mensen gevangen genomen die ervan verdacht worden een veiligheidsrisico te zijn, wat ze wel te horen krijgen. Baker geeft toe dat Israël de eisen van de Palestijnse hongerstakers deels heeft ingewilligd. Ze ziet dit als een politieke overwinnig en noemt als voorbeeld hoe het met Khader Adnan was gegaan die al eerder was vrijgekomen. Maar ze zwijgt over het feit dat Adnan mensen opriep tot het plegen van zelfmoordaanslagen op onschuldige Israëli's. Onder de gevangenen zijn er ook mensen met een belangrijke politieke status. Hierbij noemt Baker wel namen; Marwan Bargoeti en Ahmed Saadat, die om hun belangrijke positie door hun medegevangenen vaak worden geconsulteerd. Dat moge dan zo zijn, maar Baker zegt weer niets over de reden van hun hechtenis. Ahmed Saadat werd uiteindelijk door Israël veroordeeld omdat hij de hoofddader is achter de moord in 2001 op de Israëlische minister van Toerisme, Rehavam Ze'evi en om zijn lidmaatschap van het Volksfront voor de bevrijding van Palestina PFLP, een seculier, extreem-linkse Palestijnse groepering, die vooral bekend is geworden door de vliegtuigkapingen in de jaren zeventig van de 20e eeuw. Ook Marwan Bargoeti is bepaald niet onschuldig. In 2004 veroordeelde een Israëlisch hof hem voor vijf moordaanslagen.

Baker is weliswaar blij met het bereikte akkoord, maar ze houdt wel slag om haar arm. De herwonnen menselijke waardigheid zou volgens haar kunnen komen te vervallen wanneer Hamas, na Gilad Shalit, een andere Israëlische soldaat zou ontvoeren of het geweld tussen Palestijnen en Israëli's opnieuw gaat escaleren. Dat is wel heel erg vanuit één richting geredeneerd. Het schijnt of de Palestijnse partij steeds weer het slachtoffer is van Israël terwijl de Palestijnen zelf vaak als eerste ongeoorloofd geweld gebruiken. Nogmaals, zo'n advocate kan maar voor één partij kiezen. Maar een landelijk dagblad hoort dat niet te doen. Er is hier immers helemaal geen aandacht besteed aan de Israëlische invalshoek. Daarom is ook dit artikel een triest voorbeeld van slecht afgewogen journalistiek wat een onvolledig beeld geeft en de lezers misleidt.

Tjalling Tjalsma.

Bronnen:

http://www.trouw.nl/tr/nl/4324/nieuws/article/detail/1133605/2009/01/02/Marwan-Bargoeti.dhtml

http://nl.wikipedia.org/wiki/Volksfront_voor_de_Bevrijding_van_Palestina

De Palestijnse ramp van 1948 (IMO Blog)

Een minder bekend beeld van de 'nakba': "Early in January 1948 Abd al-Qadir al-Husseini returned to Palestine after an exile of ten years, and began organizing Palestinian resistance to the forcible partition of Palestine. He is seen here (standing center) with aides and Palestinian irregulars, Jerusalem district, February 1948." (Bron: Wikipedia)

 

De Palestijnse ramp van 1948

http://www.israel-palestina.info/actueel/2012/05/18/de-palestijnse-ramp-van-1948/

IMO Blog

Afgelopen maandag was het volgens onze kalender Onafhankelijkheidsdag (in Israel vond die twee weken geleden plaats omdat de Joodse kalender afwijkt) oftewel 'Nakba dag'. Voor dat laatste is de laatste jaren steeds meer aandacht. De algemene teneur is dat de stichting van Israel ten koste is gegaan van de Palestijnen, en dat tot voor kort werd genegeerd vanwege de Holocaust. Een veelgehoord cliché in dat opzicht is dat de Palestijnen boeten voor onze zonden, en daarmee indirect ook het slachtoffer van de Holocaust zijn, of, anders gezegd, dat een groep vluchtelingen (de Joden) is vervangen door een andere, de Palestijnen. En vandaar is het dan nog maar een kleine stap naar het cliché dat de slachtoffers van toen de daders van nu zijn, en dat de Joden nu de Palestijnen aandoen wat henzelf is aangedaan.

In een bericht van het ANP stond het volgende:

"In 1948 veroverde Israël zijn huidige territorium en verdreef ruim 760.000 Palestijnen. Hun aantal wordt nu geschat op circa 4,8 miljoen. De Palestijnen noemen de stichtingsdag van Israël dan ook nakba (ramp)."

Het artikel is door allerlei nieuwssites overgenomen, waaronder POWned, RTL, De Telegraaf, Nu.nl, de Libelle en diverse regionale dagbladen. Het is niet de eerste keer dat ANP berichten gekleurd zijn, en ze worden, zo heb ik begrepen, doorgaans klakkeloos overgenomen door de media die een abonnement hebben op de nieuwsdienst van het ANP. In het vorige mediamissers onderzoek kwamen ook diverse gekleurde ANP berichten aan de orde.

Ik heb hier eerder geschreven over de ware toedracht in 1947/1948, waarbij direct nadat de VN het delingsplan aannamen aanslagen op Joodse doelen werden gepleegd en er in het hele land rellen uitbraken. De Arabieren in Palestina evenals de Arabische staten hadden gewaarschuwd dat ze geen Joodse staat zouden accepteren en met oorlog gedreigd; dat dreigement kwam men nu na. Eerst was er een burgeroorlog, waarin de Arabieren aanvankelijk de overhand hadden en de 100.000 Joden in Jeruzalemdreigden om te komen van honger en dorst vanwege de illegale blokkade door de Arabieren (Vergelijk dat met de honderden vrachtwagens die dagelijks goederen naar Gaza brengen, terwijl dit desondanks een concentratiekamp wordt genoemd; een medisch konvooi op weg naar Jeruzalem werd bruut afgeslacht). Na de burgeroorlog vielen de Arabische staten aan een dag nadat Israel de onafhankelijkheid had uitgeroepen. Beide oorlogen werden uiteindelijk gewonnen door Israel, maar dat heeft daar een hoge prijs voor betaald.

De Palestijnen zijn om verschillende redenen gevlucht. De meesten vluchtten simpelweg voor het oorlogsgeweld, uit angst, vanwege geruchten of daartoe opgeroepen door Arabische leiders.
Het eerst vluchtten de notabelen, de elite en de rijkeren. Zij hadden vaak familie of een tweede huis in Amman of elders en konden makkelijk weg. Daardoor bleven de dorpelingen achter zonder leiders, wat hun moreel aantastte. Ondertussen deden geruchten de ronde over Joodse massaslachtingen in andere dorpen, die vaak enorm werden overdreven om de Palestijnen en Arabieren tot actie aan te zetten. Het resultaat was echter vaak juist omgekeerd: ze vluchtten. Ook riepen sommige Arabische leiders de Palestijnen op om te vertrekken. Zij zouden de zionisten spoedig verslaan en daarna konden de Palestijnen veilig terugkeren. Hoewel sommige Palestijnen (in bijvoorbeeld Ramle en Lod) daadwerkelijk werden verdreven, zijn de meeste Palestijnen gevlucht voordat zij een Israelische soldaat zagen.

Over het aantal Palestijnen dat is gevlucht verschillen de bronnen. Volgens de Palestijnen waren het er meer dan 800.000, Israel houdt het op ruim 500.000. De VN gaat uit van zo'n 750.000 vluchtelingen, en historicus Benny Morris heeft het over ruim 700.000 vluchtelingen.

Nou begrijp ik wel dat het ANP deze geschiedenis niet uitgebreid kan of wil vermelden in een kort nieuwsberichtje dat vooral ging over de rellen op de zogenaamde Nakba dag, maar dat is geen reden om een totaal vertekend beeld te schetsen. Het ANP heeft het immers alleen over Israelische verdrijvingen en agressie, terwijl daar Arabische agressie en de poging de Joden te verdrijven aan vooraf ging. Bovendien zijn de meeste vluchtelingen niet met geweld verdreven zoals uit bovenstaande blijkt. Het mag een fabel zijn dat ze allemaal vrijwillig vertrokken omdat ze daartoe werden opgeroepen door de Arabische leiders, het is zeker ook een fabel dat zij allemaal at gunpoint werden verdreven door bloeddorstige Israelische soldaten die het land wilden 'zuiveren' van Arabieren. Men had op zijn minst even kunnen vermelden dat de Arabieren het delingsplan van de VN verwierpen, en tegen de wil van de internationale gemeenschap in een oorlog begonnen.

Dat die uiteindelijk voor de Palestijnen catastrofaal eindigde, is triest voor hen, maar dit kun je zeker niet met een ramp vergelijken, daar het de gevolgen van hun eigen daden en bewuste keuzes betrof. Daarom is de term 'nakba' zo misleidend en zouden de media die consequent tussen aanhalingstekens moeten zetten. Ik heb ook zo'n vermoeden dat het niet geheel toevallig is dat zowel 'nakba' als 'shoah' ramp betekenen, en men bewust het verlies van 1948 met de Shoah op een lijn wil zetten.

Zoals gezegd nemen de media tegenwoordig het Palestijnse narratief van de 'Nakba', van verdrijving en Israelisch geweld tegenover onschuldige Palestijnen, kritiekloos over, en dat past weer goed in het beeld dat de Palestijnen nu boeten voor de Holocaust en de slachtoffers van toen de daders van nu zijn geworden. Op deze mythe kom ik in een volgend artikel terug. We lijken nog steeds erg veel moeite te hebben om Joden als normale mensen te zien, die ook geweld gebruiken en arrogant kunnen zijn, maar bovenal bereid zijn te vechten voor hun zaak en overleven. Volgens een enquête onder bijna 25.000 inwoners van 22 landen vindt 50% dat Israel een negatieve invloed heeft. Daarmee deelt het de derde plaats met Noord-Korea. Iran en Pakistan scoren nog slechter, 51 en 52%. Rusland, China, Brazilië, India en Zuid-Afrika scoren allemaal beter, terwijl daar zo de nodige problemen en mensenrechtenschendingen voorkomen. Joodse invloed heeft nog steeds een slecht imago, al valt die in het niet bij veel andere landen. De slachtoffers van toen zijn niet de daders van nu geworden, maar kunnen zich tegenwoordig wel redelijk weren.

Ratna Pelle

Avaaz petitie: nee tegen boycot Israel

 

Een goede aktie van Avaaz! Ik vind ze doorgaans nogal eenzijdig in dit conflict* (en in een aantal andere kwesties), dus dit valt me 100% mee van ze. Gezien hun achterban heeft deze petitie helaas nog relatief weinig ondertekeningen.

 

Meer en betere argumenten waarom een boycot van Israel niet deugt vind je op onze website: Waarom draagt een boycot van Israël niet bij aan vrede?

 

Wouter

 

* Eenzijdig c.q. misleidend waren bijvoorbeeld hun aktie van de "Palestinian Freedom Riders" en de derde video hier: "Vrede in het Midden-Oosten - het ware verhaal"

_____________________

 

 

No to Boycotts of Israel

 

http://www.avaaz.org/en/petition/_108/

 

Why this is important

On the 15th May 2012 Eamon Gilmore the Irish Minister for Foreign Affairs suggested he may seek a EU wide boycott of Israeli settlement goods.

Israeli settlements are in Area C, Area C of the West Bank under the Oslo Accord was assigned to Israel.Area A and B was given to the Palestinian Authority to control.

If Minister Gilmore wishes to seek a boycott of Israeli settlement goods,We seek a EU wide boycott of Moroccan goods made in occupied Western Sahara and Indonesian goods made in West Papua New Guinea.

We urge the Minister not to seek a boycott of Israeli goods ,instead he should look to build bridges between various communities in the Middle East.

Singling out Israel will not secure a lasting peace.

De vrede en coexistentie die de Palestijnse Autoriteit promoot

 

Op het TV station van de gematigde Palestijnse Autoriteit van Machmoud Abbas zijn de volgende songs meermaals uitgezonden, zodat ook de jeugd wordt voorbereid op de noodzaak van verzoening en een territoriaal compromis met Israel. Het is mooi dat de PA zulke middelen inzet om ook de jeugd te bereiken, als tegenwicht tegen de propaganda van bijvoorbeeld Hamas, dat de Palestijnsen al van jongsaf bijbrengt dat alleen via strijd en het bloed van de martelaren de eer gered kan worden en Palestina bevrijd. Goed dus dat de door het Westen gesteunde PA daar een heel ander geluid tegenover zet.

 

"Palestine is a state built on struggle

with the Martyr's blood, with gunfire

It [Palestine] will restore the plant to its land

It will bring home those who are distant

It will return the stolen [property] to its inhabitants

so that Arab honor will not be degraded

Oh treacherous aggressor, oh sinner (i.e., Israel)

We will rise like the sun shining on dry grass."

[PA TV (Fatah), Jan. 20, Feb. 1 and March 27, 2012]

 

"Oh Palestinians, [the Israeli] with the rifle shot you,

the Zionists are killing your doves in your sacred area.

Oh Palestinians, I want to go and be with you.

Fire is in my hands, and with you, attack the snake's head (Israel).

Oh Palestinians, the revolution is certain,

with the rifle we will impose our new life.

Oh Palestinians, the revolution is certain

with the rifle we will impose our new life."

[PA TV (Fatah), Aug. 14, 2011, Jan. 20, March 26, 27, and May 3, 2012]

The following is the text of the song performed at the Fatah event:

"Oh Palestinians, the revolution is certain,

with the rifle we will impose our new life.

Oh Palestinians, [the Zionist] shot you with the rifle,

the Zionists are killing your doves in your sacred area.

Oh Palestinians, I want to go and be with you.

Fire is in my hands, and with you attack the snake's head (Israel)."

[PA TV (Fatah), Sept. 4, 5, and Oct. 17, 2011]

 

The following Fatah officials can be seen clapping in the audience:

Abbas Zaki - Member of the Fatah Central Committee

Hanan Ashrawi - PLO Executive Committee member

Abd Al-Rahim Maluh - Member of the PLO Executive Committee

Sultan Abu Al-Einein - Member of the Fatah Central Committee

 

Zie voor de video’s en meer voorbeelden: PMW bulletin 

 

RP

 

De PLO's vermeende acceptatie van de tweestatenoplossing in 1977

 

Erkennen de Palestijnen Israel nou of niet? Volgens Israel critici hebben ze dit al lang gedaan, waarbij wordt verwezen naar het hieronder genoemde plan uit 1974, naar uitspraken van Arafat in 1988 en het feit dat hij toen resolutie 242 accepteerde, en naar de brief van Arafat aan Rabin in 1993. Maar als je die zaken allemaal preciezer bekijkt, blijkt de taal die men gebruikt op zijn best dubbelzinnig. Men vindt tegelijkertijd dat alle vluchtelingen moeten kunnen terugkeren – nu of later – en men vindt dat Israel geen Joodse staat mag zijn want dat is racistisch. De Wet op de Terugkeer die bepaalt dat alle Joden naar Israel kunnen emigreren en het Israelisch staatsburgerschap krijgen, zou moeten verdwijnen, de vlag, de verwijzing in het volkslied naar de Joodse ziel etc. En men ontkent het feit dat Joden een volk zijn met nationale rechten. De geschiedenis van de Joden in het gebied wordt ontkend, zij zouden in Jeruzalem bijvoorbeeld niks te zoeken hebben en de Joodse tempel daar zou een verzinsel zijn. In Palestijnse media wordt het hele land als ‘Palestina’ aangeduid en als ‘tijdelijk bezet gebied’ gezien, dat ooit weer bevrijd zal worden. Dit geldt allemaal niet alleen voor Hamas maar juist ook voor de ‘gematigde’ Palestijnse Autoriteit onder leiding van Abbas, voor de PLO en voor Fatah. In het handvest van de PLO wordt nog steeds opgeroepen tot het elimineren van het zionisme en tot de gewapende strijd totdat heel Palestina bevrijd is, en ondanks beloften daartoe zijn die passages nooit daadwerkelijk verwijderd of ongeldig verklaard.

 

RP

---------

 

The PLO's "acceptance" of two states, 1977

http://elderofziyon.blogspot.com/2012/05/plos-acceptance-of-two-states-1977.html

 

From JTA, February 28, 1977:

In London, Said Hammami, the PLO's representative there, said in an interview today in the Observer that the Palestine National Council when it meets in Cairo March 12 cannot amend the charter because it represents ideology rather than a practical program.

However, he said the PLO is ready to accept two states in Palestine "because since 1948 there has been a new factor, the Israeli people, not the Jewish people." But he said that Israel cannot survive in the long run as a Jewish State but will eventually become a Hebrew-speaking corner of the Arab world.

Hammami listed three points that comprise the PLO policy: a demand for complete withdrawal of Israel from occupied territory; that the West Bank and the Gaza Strip be handed over to the Palestinians to form an independent state under the PLO with the option later of deciding whether it wanted to join with Jordan and/or Syria; and the recognition of the right of all Palestinians to return to their homes, although this right might not be exercised "for a number of years."

 

Over the past 35 years Israel has changed its position drastically towards concessions to the PLO - and the PLO has not changed its position one iota towards peace with Israel. 

It still considers Israel a temporary anomaly; it still rejects the idea of a Jewish state or of "two states for two peoples;" it still insists on the "right" to have millions of Arabs immigrate to Israel to destroy it demographically.

The only difference is that 35 years ago they were explicit about their ultimate goal of using the territories as a stage in the ultimate destruction of Israel, and after Oslo they pretend that they really want peace. Yet in Arabic they are still quite clear, and their people know it.

And in the 35 years of Israel giving up land, making unilateral concessions and accepting the concept of two states, it has not moderated the Arabs one tiny bit from their hard-line position of 1977 - which is in fact identical to the infamous 1974 Phased Plan for the destruction of Israel, piece by piece.

 

Slachtoffers en verzet bij de dodenherdenking in Vorden (IMO)

 

Slachtoffers en verzet bij de dodenherdenking in Vorden

http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000674.html

IMO Blog, 2012

Nog één keertje Vorden en de dodenherdenking. Niet omdat Vorden (een leuk dorp, pas nog prachtig gewandeld) mij in het bijzonder zoveel kan schelen, maar omdat de zaak wel wat wordt verdraaid door sommige betrokkenen en ook omdat de bekende verwijten aan de Joodse gemeenschap, als dat zij het alleenrecht op herdenken etc. opeisen, weer de kop op steken. Antisemitisme is helaas nooit ver weg. Eerst even over dat laatste. Chris van der Heijden verwoordde dit een paar dagen geleden ook al in Een Vandaag, waar hij het had over het monopolie dat Joodse organisaties claimen wat betreft de oorlog, en dat op steeds meer verzet stuit. Ik kwam het vandaag ook weer op internet tegen.


Iemand schreef op het weblog Ko van Dijk vertelt:

Precies Ko, ook mij irriteert de houding van de Joden mateloos, afijn, ze hebben in deze weer hun zin gekregen.
Ze hebben (m.i.) een beetje hier in ons land, teveel een vinger in de pap.

Ko antwoordde:

Ik heb al eerder geschreven dat ik vind dat de Joden te veel credits opeisen. Maar dat mag natuurlijk niet hardop gezegd worden. Dan wijs ik naar hun gedrag tegenover de Palestijnen. En ons eigen land weet je hoe ik altijd over Cohen heb gedacht.

Dezelfde reaguurder weer:

Er mag zoveel niet hardop gezegd worden, maar daarom doen we het wel.
Gretta Duisenburg werd ook verguisd omdat ze een uitgesproken standpunt over de Joodse bezetting van Palestijnse gebieden had, ik kon me ook wel in haar standpunt vinden.

Ko had dat om precies te zijn al twee keer in zijn stukje dat de aanleiding voor deze 'discussie' was, geschreven. Ook schreef hij dat:

Veel Joden zijn in de oorlog op een beestachtige manier afgeslacht maar er waren er ook die het op een akkoordje gooiden met de vijand. Daar lees je zelden iets over. Natuurlijk waren de "foute" Joden mensen met veel invloed en macht. Jan Modaal werd naar de vernietigingskampen getransporteerd.

Die 'foute' Joden met veel invloed en macht blijkbaar niet? Zo ongeveer alle Joden werden naar de vernietigingskampen getransporteerd, ook zij die de tijd even wisten te rekken. Natuurlijk waren er ook foute Joden, maar waarom moet dat zo benadrukt? Oh ja: 'omdat ze het alleenrecht op het slachtofferschap menen te hebben, en natuurlijk ook omdat ze nu wederom de beest uithangen in dat zogenaamde beloofde land van ze. Maar ja, dat mag allemaal niet gezegd worden, daar heerst een vreselijk taboe op, dus daarom zeggen we het hier, op deze vrijplaats, die binnenkort, als de Joodse lobby er weet van krijgt, wel gesloten zal worden, want ze controleren de media, ook de nieuwe, en anders de rechters wel, anders hadden ze toch nooit gelijk gekregen in dat kort geding?'

Okay, even serieus. Het stukje van Van Dijk bevat best interessante overwegingen over de zin en onzin van herdenken, en de vraag wie dader en slachtoffer is. Maar de verwijten aan en opmerkingen over de Joden hebben een nare bijsmaak. Ik plaatste de volgende reactie:

"Ik vind het logisch maar ook jammer dat vooral Joden protesteren wanneer de herdenking wel erg ver wordt opgerekt. Zij waren immers het meest extreem slachtoffer van de nazi's. Overigens kwamen de protesten zeker niet alleen van Joden, en organisaties als TOF en FJN zijn klein en ook binnen Joodse kringen relatief onbekend en niet onomstreden. Hun acties waren inderdaad provocerend.

Het is zonder meer waar dat ook Wehrmacht soldaten en SSers een moeder hebben maar dat is toch hopelijk niet het criterium om hun ook te herdenken? Die Wehrmacht soldaten die in Vorden begraven liggen hielden hier de Duitse bezetting in stand, waaronder velen zwaar hebben geleden, en zo jong waren ze ook niet meer. Sommigen waren al rond de dertig, aan de geboortejaartallen op de graven te zien. Waarom sommige mensen tot een foute en andere tot een goede keuze komen, en sommigen in het verzet gaan en anderen doen wat ze verteld wordt, is een interessante vraag en discussie. Wij Nederlanders waren zeker ook niet allemaal zo nobel. Maar als daarom SSers en Wehrmachtsoldaten voortaan ook herdacht moeten worden, dan kunnen we de herdenking wat mij betreft inderdaad beter afschaffen."

Niet alleen Ko van Dijk, ook de burgemeester van Vorden en de voorzitter van het vier- en vijf mei comité kwamen met het argument op de proppen dat het om jonge jongens ging die niet anders konden, en daarom eigenlijk zelf slachtoffer waren. Zoals eerder gezegd weten we dat niet, ik heb niks vernomen waaruit blijkt dat deze mannen tegen hun wil bij de Wehrmacht zaten of wat zij daar wel of niet hebben gedaan. Wat we wel weten is dat het niet allemaal jonge jongens waren; sommigen waren ouder dan 30 jaar. Ook bleek tijdens de reportage op Nieuwsuur gisteren dat meneer Hartelman van het vier mei comité bijzonder weinig wist over de soldaten. Hoeveel geallieerde vliegtuigen zouden ze hebben neergehaald, hoeveel verzetsmensen doodgeschoten of opgespoord, hoeveel mensen die stiekem aardappelen vervoerden of bonnen of verzetskrantjes op fietsen met houten banden aangehouden? Misschien wel geen, omdat ze daar niet achter stonden en expres mis schoten en de eenzame fietser 'over het hoofd' zagen. Maar die kans is klein; de meeste Wehrmacht soldaten saboteerden de boel niet maar deden hun werk onder het motto 'Befehl ist Befehl'. Vandaar dat de Duitse bezetting zo goed verliep, van hun uit gezien.

Burgemeester Henk Aalderink toonde zich in Nieuwsuur verbolgen over de gang van zaken. Er zou vanaf het begin een verkeerd beeld zijn geschapen door de media, waarin van 'Hitlersoldaten' werd gesproken terwijl het slechts om eenvoudige Wehrmacht soldaten ging. Het is echter een mythe dat die zo onschuldig waren en in tegenstelling tot de Waffen-SS geen oorlogsmisdaden op hun geweten hadden. Uit Wikipedia:

De nieuwe Wehrmacht, opgericht op 16 maart 1935 was een dienstplichtleger en zou initieel worden opgebouwd rond 36 divisies en 12 legerkorpsen. De Wehrmacht bestond uit de Heer (landmacht), Luftwaffe (luchtmacht) en de Kriegsmarine (zeemacht). In de praktijk functioneerde ook de Waffen-SS, officieel de militaire tak van de SS, als een onderdeel van de Wehrmacht. Deze troepen werden vaak ingezet als elite-eenheden.

De Wehrmacht heeft een cruciale rol gespeeld in de veroveringspolitiek van Adolf Hitler. Ook aan de vernietigingspolitiek van Hitler heeft de Wehrmacht bijgedragen. Tijdens de processen van Neurenberg werden de generaals (Wilhelm Keitel en Alfred Jodl) van de landmacht en Hermann Göring van de Luftwaffe tot de dood veroordeeld

En uit Trouw:

De foto's hielpen zo om een mythe over de Wehrmacht te doorbreken, vertelt Bopp. "Er bestond in Duitsland heel lang het idee dat de oorlogsmisdaden uitsluitend door de SS waren gepleegd, terwijl opa, die vaak in de Wehrmacht had gediend, daar helemaal niets mee te maken had gehad. Deze foto's lieten zien dat je dat onderscheid niet zo sterk kan maken. Ook het leger maakte zich natuurlijk schuldig aan van alles en nog wat."

Een ander argument van Aalderink en Hartelman is dat de officiële herdenking alleen bij de Engelse graven was, en daarna mensen individueel konden besluiten om ook nog even langs de Duitse graven te lopen. Enzo van Steenbergen, die er namens NRC Handelsblad bij was, schrijft:

"De twee minuten stilte verliepen als gewoonlijk, net als het volkslied. De man die het woord had en de leiding over de ceremonie hield, gaf aanwezigen vervolgens de keus om niet langs de graven van Duitse soldaten te wandelen als eerbetoon, of om hem te volgen om dit wel te doen. Bijna alle van de aanwezigen volgden hem vervolgens, ongeveer een paarhonderd man. Er werden door enkele passanten bloemen op de grafstenen gelegd."

Bloemen, dat lijkt erg veel op een eerbetoon. Aanvankelijk zou er ook een lied worden gezongen door het Vordense mannenkoor, maar dat ging niet door.

Aalderink is boos over de uitkomst van het kort geding en ergerde zich ook aan het vliegtuigje dat boven Vorden vloog met de tekst: 'Vorden is fout' van de verder onbekende organisatie TOF. Hij zei in een persconferentie het er niet bij te willen laten zitten. Ondertussen is er onder de mensen die tegen het herdenken van Duitse soldaten waren onbegrip over het onbegrip van de burgemeester. Waarom is hij zo ongevoelig voor de argumenten van de andere kant, en houdt hij vast aan fabeltjes over onschuldige Wehrmachtsoldaten van 18? Waarom zo ongevoelig voor het feit dat dit bijzonder kwetsend is voor slachtoffers en hun nabestaanden? Mijn theorie is dat de heer Aalderink zich in zijn eer aangetast voelt. Hij kan in zijn eigen Vorden blijkbaar niet meer gewoon doen wat hij wil en wat binnen de lokale gemeenschap geen probleem is. Ik kan mij daar wel iets bij voorstellen, maar vindt de burgemeester ook wat naïef. Discussies over wie en wat en hoe te herdenken zijn bepaald niet nieuw. En het verschil tussen een Wehrmacht soldaat en een nazi-soldaat is, laten we zeggen, nogal subtiel. Het zou de burgervader van Vorden sieren als hij ook over de gemeentegrenzen heen kan kijken en dan niet alleen richting de Oosterburen waarmee hij zo graag verbroedert, maar ook richting slachtoffers en mensen voor wie dit (nog) een paar bruggen te ver is.

Ratna Pelle

 

 

 

Onafhankelijkheidsdag in Israel, 1948 (Yehuda Avner)

 

Een mooi artikel ter ere van Israels 64^ste verjaardag. Dit is nog eens wat anders dan de rommel die Volkskrant journalist Rolf Bos voortbracht. 

 

RP

--------- 

 

Independence Day, 1948 (Yehuda Avner)

http://elderofziyon.blogspot.com/2012/04/independence-day-1948-yehuda-avner.html

The Jerusalem Post didn't format this excellent piece into paragraphs, so I did: 

 

---

May 14, 1948, was a Friday, and unbearably hot. A desert wind blew from the east, fanning the countryside like a blow-dryer.

For three consecutive sun-grilled days we had been hacking trenches out of a Jerusalem mountainside on the city's western edge - where Yad Vashem now stands - overlooking the Arab village of Ein Kerem. There were about 25 of us, armed with pickaxes, shovels, and a dozen World War I rifles - an inglorious bucket brigade of diggers, fortifying a narrow sector of Jerusalem's western front.

In truth, there was no real frontline where we were, and, other than sporadic sniper fire and an occasional mortar shell, it was quiet. But rumor had it that Iraqi irregulars were infiltrating into Ein Kerem to join up with a Jordanian brigade coming up from Jericho, to launch an offensive that night against besieged western Jerusalem. We were supposed to stop them, but nobody knew how, least of all the man in charge, a fellow called Elisha Linder. With 12 obsolete rifles and a motley, untrained crew like ours, what was he supposed to do?

One insuperable problem was his lack of communication with the outside world - no field phone, no intelligence, not even a radio. So, in the absence of solid facts amorphous rumors mushroomed: Ben-Gurion had capitulated to Washington not to declare independence; the British were not quitting Palestine; Arab armies were invading; Arab governments were suing for peace.

In truth, thirst, not Arabs, was our foe that day. I was delegated as a water-carrier with another fellow, lugging drink from a distant well for the diggers. The other fellow was a Holocaust survivor named Leopold Mahler, grand-nephew of the composer, and himself a violinist. Mahler was a craggy, disillusioned sort whose most cherished possession was his violin, which he carried strapped into a knapsack on his back. With the mountainside cisterns contaminated, the nearest water was in an abandoned orchard a mile away. To get to it we had to run a snipers' gauntlet, up a steep zigzag path to the crest of the mountain, and then sprint down to the orchard on the other side. There, in the shade of the trees, was the well, its water murky but cool. We hauled it back in jerry cans, two to a man. And the only way to drink it was through a handkerchief so as not to swallow the bugs.

Clambering up the zigzag path on that late Friday afternoon, a sniper's bullet whistled past Mahler's face and sliced clean through a tree branch as thick as salami, just above his head. With a brittle crack, the severed bough struck his violin case so sharply it forced him to his knees. He looked up at me dazed. "My violin," he gulped. "It's shattered. I'm finished." I GRABBED him by the shoulders and exhorted him to pull himself together. But he pushed me off, raised himself onto a rock, unstrapped the knapsack, and very gently pulled out his wooden violin case. It was cracked. Cautiously, he opened the lid and lifted out the instrument, turning it this way and that, sliding his eyes very slowly over every inch of it. To me, it looked as exquisite and delicate as a butterfly. Mahler pursed his lips to blow off the grime, took the violin under his chin and, with closed eyes, meticulously tuned each string. Delicately he replaced the instrument, and returned the cracked case to the knapsack and strapped it onto his back. While so doing he said, "My violin is perfect. If I don't survive, give it to the Philharmonic." "That's daft talk," I said, and we picked up our load and, stumbling over rocks and tripping through thickets of dry thistles, we sprinted back to the diggers on the mountainside.

There, Linder filled us in on the latest batch of rumors to come his way: the Arabs were plundering downtown Jerusalem; a coordinated Arab offensive was under way; the British were siding with the Arabs. "We're totally blind up here," he groused, and he instructed Mahler to hitch a ride into town by whatever means, and find out what was actually going on. "Come back with hard news," he commanded.

As the sun went down grimy, exhausted diggers assembled in the glow of a hurricane lamp hanging on the door of a stone ruin, hidden from enemy view, to recite the Sabbath eve prayers - Kabbalat Shabbat. It was a heavenly pause; Shabbat stillness seemed to reign over everything. But then a shell shrieked and blasted the lower reaches of the mountainside, and a headlight briefly cut through the cypress trees at the approaches to Ein Kerem, and we all rolled, crawled, and scrambled for cover. Utter silence followed, broken only by the crunch of rushing feet, panting breath, and the winded cry of Leopold Mahler running out of the blackness into the light of the hurricane lamp by the stone ruin, shouting, "I have news. I have news."

To a man we scampered back into the flickering glow where Linder grabbed him by the arms and snapped, "Well - talk. What did you find out? Are the Arabs plundering downtown Jerusalem?" Mahler wheezed not. On the contrary, the Jews had taken over the whole area. And to vividly substantiate his claim he opened his shabby coat wide and began pulling from its bulging pockets forgotten luxuries like triangles of Kraft cheese, Mars bars, and Cadbury chocolate. Then, he unstrapped his knapsack, and from its side pockets spilled out cans of peaches, jars of Ovaltine, and a bottle of Carmel wine.

We watched, eyes popping, as Mahler told how he had come by his booty: It was from the abandoned officers' mess of the British police headquarters near Zion Square. The English had evacuated the whole area that morning. Moreover, all Union Jacks throughout the country had been hauled down preparatory to midnight when British rule of Palestine would end.

"Has Ben-Gurion declared independence, yes or no?" asked Linder, beside himself with impatience. "David Ben-Gurion declared independence this afternoon in Tel Aviv. The Jewish state comes into being at midnight."

There was a dead silence. Midnight was minutes away. Even the air seemed to be holding its breath. "Oh, my God, what have we done?" cried one of the women diggers, fitfully rubbing her chin with the tips of her fingers. "What have we done? Oh, my God, what have we done?" and she burst into tears, whether in ecstasy or dismay I will never know.

Then cheers, tears, embraces. Every breast filled with exultation as we pumped hands, cuddled, kissed, in an ovation that went on and on. Nobody wanted it to stop.

"Hey, Mahler!" shouted Linder cutting through the hullabaloo, "Our state - what's its name?"

The violinist stared back blankly. "I don't know. I didn't think to ask."

"You don't know?" Mahler shook his head.

"How about Yehuda?" suggested someone.

"King David's kingdom was Yehuda - Judea." "Zion," cried another.

"It's an obvious choice." "Israel!" called a third. "What's wrong with Israel?"

"Let's drink to that," said Elisha with delight, grabbing hold of a tin mug and filling it to the brim. "A lehaim to the new state, whatever its name."

"Wait!" shouted a hassid whom everybody knew as Nussen der hazzan - a cantor by calling, and a most diligent volunteer digger from the ultra-Orthodox Mea Shearim Jerusalem quarter. "It's Shabbos. Kiddush first."

Our crowd gathered around him in a hush as Nussen der hazzan clasped the mug and, in a sweet cantorial tone began to chant "Yom hashishi" - the blessing for the sanctification of the Sabbath day.

As Nussen's sacred verses floated off to a higher place of Sabbath bliss, some of us sobbed uncontrollably. Like a violin, his voice swelled, ululated, and trilled in the night, octave upon octave, his eyes closed, his cup stretched out and up. And as he concluded the final consecration - "Blessed art thou O Lord, who has hallowed the Sabbath" - he rose on tiptoe, his arm stiffened, and rocking back and forth like an ecstatic rabbi, voice trembling with excitement, he added the triumphantly exulted festival blessing to commemorate having reached this day - sheheheyanu, vekiyemanu vehegiyanu lezman hazeh."

"Amen!"