maandag 23 juni 2014

Abbas' vrouw in Israelisch ziekenhuis: Israel 21c versus de NOS

 

Onlangs werd de vrouw van Abbas geopereerd in een Israelisch ziekenhuis, zo schrijft o.a. Israel 21c:

 

Machmoud Abbas’ wife hospitalized in Tel Aviv

http://israel21c.org/news/abu-mazens-wife-hospitalized-in-tel-aviv/

 

While Israel searches for three teens presumably kidnapped by Hamas terrorists, Palestinian Authority leader’s wife undergoes surgery at Israeli hospital.

 

Operating room at Assuta hospital in Tel Aviv. (Roni Schutzer/Flash90)

Palestinian Authority leader Mahmoud Abbas’s wife, Amina Abbas (Umm Mazen), was discharged from the Assuta hospital in Tel Aviv today (June 15) after a successful leg operation on Friday, according to a report by Ynet. Her surgery took place at the same time three Israeli teens went missing and were apparently kidnapped by Palestinian terrorists.

According to the report, Umm Mazen checked into the private hospital on Thursday night. She had round the clock security guards posted outside her room.

Israeli doctors regularly treat Palestinian patients. Hamas leader Ismael Haniyeh’s granddaughter was treated at Schneider Children’s Medical Center in Petah Tikva this past November.

And earlier this month, his mother-in-law was granted entry from the Gaza Strip to receive cancer treatment at a Jerusalem hospital.

 

De NOS moet er natuurlijk weer een negatieve draai aan geven en bericht:

 

Vrouw Abbas in ziekenhuis Israël

zondag 15 jun 2014, 21:39 (Update: 15-06-14, 21:56)

De Assuta-privékliniek in Tel Aviv Google Streetview

 

De vrouw van de Palestijnse leider Abbas is aan haar been geopereerd in een ziekenhuis in Israël. Ze lag in een privé-kliniek in Tel Aviv op hetzelfde moment dat de Israëlische premier Netanyahu haar man verantwoordelijk stelde voor de ontvoering van drie Israëlische tieners.

De aanwezigheid van Amina Abbas in het ziekenhuis werd zorgvuldig geheim gehouden. Ze lag in een privé-kamer op de zevende verdieping van het ziekenhuis en werd omringd door veiligheidspersoneel. Ze is vandaag uit het ziekenhuis ontslagen.

De Israëlische gezondheidszorg is veel beter dan de Palestijnse. Daarom maken veel Palestijnse functionarissen gebruik van deze diensten.

Vooral dat “op hetzelfde moment dat de Israëlische premier Netanyahu haar man verantwoordelijk stelde voor de ontvoering van drie Israëlische tieners” is natuurlijk weer lekker suggestief. Het is natuurlijk best bijzonder dat Israel de vrouw van een volk waarmee het toch een stevig conflict heeft, behandelt en goed beveiligt. Abbas is kort tevoren een eenheidsregering met Hamas aangegaan, een organisatie die te pas en te onpas roept dat het ‘het hele land wil bevrijden’ en nooit vrede zal sluiten met Israel. Een organisatie ook, die hoogstwaarschijnlijk achter de ontvoering van de drie Israelische tieners zit. Als je dus een tegenstelling wilt toevoegen om de nieuwswaardigheid van Amina Abbas’ ziekenhuisopname in Israel te benadrukken, dan was zoiets meer op zijn plaats geweest, maar dat zou Israel in een positief daglicht zetten, en dat wil de NOS, zo lijkt het, koste wat het kost voorkomen. Vandaar dat men die uitspraak van Netanyahu zo, zonder enige contekst, aanhaalt, zodat het lijkt alsof Israel toch weer onredelijk is. Immers, wat kan die arme Abbas eraan doen dat Hamas die tieners heeft ontvoerd? Het zijn dit soort dingen (merk ook op dat het behandelen van de kleindochter van Haniyeh, nog uitzonderlijker, helemaal niet wordt vermeld, een zeer nieuwswaardig feit dat voor de hand zou liggen aan te halen) waarin de visie van de NOS op het conflict en Israel als hoofdschuldige daarin, doorklinkt.

 

RP

 

maandag 26 mei 2014

Media hebben hun oordeel al klaar (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/05/25/media-hebben-hun-oordeel-al-klaar/  

= IMO Blog =  

Ik eindigde mijn vorige blog met de constatering dat (pro)-Palestijnse bronnen slachtoffers aan Palestijnse kant weleens willen overdrijven, ensceneren of ten onrechte aan Israel toeschrijven, en gaf daar verschillende voorbeelden van. Je zou verwachten dat journalisten daarmee bekend zijn en daarom enige scepsis betrachten tegenover deze bronnen. Daar is echter niks van te merken in de Nederlandse media, waar het al op voorhand vast lijkt te staan dat Israel de boosdoener is en de Palestijnen onschuldig waren.

Een ANP bericht dat op diverse websites stond, geeft alleen de visie van Defence for Children die beweert dat de tieners onrechtmatig zijn doodgeschoten en het mogelijk om oorlogsmisdaden gaat. De Telegraaf spreekt zelfs van een ‘zeer schokkende video’. De nieuwslezeres van de NOS zei dinsdag in het Achtuur journaal: ‘Het lijkt er sterk op dat er dit keer met scherp is geschoten en de Palestijnen niks deden’. Monique van Hoogstraten meldt in de aansluitende reportage dat ‘een woordvoerder van het Israelische leger ietwat honend laat weten dat de kogel er vast later in is gedaan’ (in de rugzak, die de vader van een van de vermoorde ‘kinderen’ aan Van Hoogstraten laat zien), en ontkent dat er met scherp is geschoten. Ze praat verder uitsluitend met Palestijnen, zoals de arts van het ziekenhuis waar de jongens heen waren gebracht en de vader van de jongen, en de filmbeelden met de beweringen van de Palestijnse directeur van Defence for Children komen natuurlijk aan bod.

Ook The Post Online, die normaal gesproken niet van anti-Israelische sentimenten kan worden beticht, weet al zeker dat Israel hier helemaal fout zat en pakt uit met de kop: “Video: koelbloedige executie Palestijnse kinderen door Israel; Sniper schiet 16- en 17-jarige ongewapende Palestijnen dood”. Daaronder een verkorte versie van het ANP bericht dat alleen de beschuldigingen van Defence for Children uitte zonder enige wederhoor. Een dag later heeft men wederom een suggestief stukje onder de kop: “Palestijnse kinderen neergeschoten: mag niet van Facebookers“. Men heeft zich duidelijk geërgerd aan de meest pro-Israel reacties op de facebookpagina van TPO. De reacties op TPO onderscheiden zich wel vaker niet vanwege hun genuanceerde en zorgvuldig onderbouwde stellingname, maar in dit geval schoot het een van de redacteuren kennelijk in het verkeerde keelgat, en dus schreef hij:

LOL-reacties naar aanleiding van deze video waarop is te zien hoe twee Palestijnse jongeren worden doodgeschoten. Israel zou zoiets nooit doen kennelijk, want het IDF vecht uitsluitend met bloemen en knuffels, dus is het ‘een hoax’. Nou weten wij uiteraard ook niet 100 procent zeker of het echt is, we weten alleen dat de verder onafhankelijke organisatie Defence For Children (uitgebreid statement) beweert dat het echt is. 

Hoe dan ook, de LOL-reacties van mensen die serieus geloven dat oorlogsmisdaden altijd maar van één kant komen en op het moment dat ze worden geconfronteerd met misdaden waarmee ze liever niet worden geconfronteerd ‘propaganda!’ schreeuwen willen we u niet onthouden.

Lol. Dus wanneer je serieus vragen stelt bij de videobeelden en de ware toedracht van een en ander ben je een ‘propaganda schreeuwer’ die gelooft dat het IDF vecht met bloemen en knuffels? Kom op zeg. Zoals gezegd, de reacties op TPO zijn niet altijd even genuanceerd, maar in dit geval waren ze wel een begrijpelijke reactie op een al even suggestief stukje van de TPO redactie. Ik heb overigens niet eerder gezien dat een apart artikel werd gewijd aan een paar ongenuanceerde reacties op een nieuwsbericht. Er zijn inderdaad mensen die alles wat Israeli’s aan onrechtmatigs doen als propaganda afdoen en dat is natuurlijk onjuist; aan beide kanten vinden misstanden plaats. In dit geval zijn er echter gewoon duidelijke aanwijzingen dat een en ander niet klopt in het verhaal van Defence for Children. Die jongens zijn dood en dat is erg genoeg, maar de toedracht is bepaald onduidelijk.

Het lijkt erop dat Nederlandse media de visie van Israel algemeen beschouwen als irrelevant en leugenachtig, vandaar dat die vaak gewoon helemaal wordt weggelaten, of kort en sceptisch vermeld. Israel heeft na een voorlopig kort onderzoek een uitgebreider onderzoek aangekondigd en het was netjes geweest als de media hun oordeel hadden opgeschort totdat de uitkomsten van dat onderzoek bekend zijn, en hadden aangegeven dat zowel het Israelische leger als de Palestijnen niet op hun woord geloofd kunnen worden. Daarbij heeft Israel in het verleden doorgaans schuld bekend als er fouten waren gemaakt en werden de schuldigen gestraft, zij het dat die straffen vaak nogal laag waren. Dat het ook anders kan, en je zo’n zaak objectief kunt verslaan, zonder partij te kiezen en de propaganda van een van beide kanten voor zoete koek te slikken, laat het Duitse Der Spiegel zien. Misschien dat Nederlandse correspondenten en het ANP daar eens een stage kunnen lopen?

Overigens lijkt Times of Israel correspondent Avi Issacharoff de videobeelden te geloven, en vraagt zich af of de soldaten die schoten niet gelogen konden hebben.

According to the version of the soldiers and Border Policemen who operated in the area, they refrained from using live ammunition on demonstrators during Nakba Day. This came from the unequivocal order from Central Command headquarters that they were not to use live ammunition unless their lives were clearly at risk.

A report from the government hospital in Ramallah, however, determined that the two slain teens, and the two others injured, were hit by live fire.

Could it be that some Border Policemen or IDF soldiers failed to report using live fire on youths who were throwing stones at them a minute or two before? It is possible that they lied?

Dat is op zichzelf zeker niet uit te sluiten, maar er zijn wel aanwijzingen die dat tegenspreken, nog buiten het feit dat als iemand door een kogel in de borst wordt geraakt, het nogal vreemd is dat hij voorover valt en zijn armen uitstrekt in plaats van in elkaar krimpt. Elder of Ziyon wijst op het feit dat in een CNN reportage duidelijk te zien zou zijn dat met een geweer dat voor rubberkogels wordt gebruikt zou zijn geschoten:

While Nadim and the other youth have had funerals and Palestinian Arab medical reports indicating bullets that tore through their bodies, the CNN footage actually shows without a doubt that the border police bullet that was shot at the time Nawarah fell came from a gun equipped with the extension used to fire rubber bullets. (The bullet that Nawarah’s father says he found in the backpack simply could not have killed him, as the expert in the video notes – a bullet that hits a target does not look like that.)

Ik ben bepaald geen kenner van wapens, maar ik neem aan dat deze analyse hout snijdt. Er staan gedetailleerde afbeeldingen en beschrijvingen bij. Overigens wees ook Missing Peace hier op in haar analyse.  Elder vervolgt:

The CNN footage did not show what was happening around the corner from the building where Nawarah fell down, closer to the Israeli position, and from other footage we know that protesters were throwing and sling-shooting stones to the police from there (out of the view of the security camera footage.)  We cannot tell where the police were firing towards.
Is it possible that Nawarah was hit by a misfired rubber bullet, or a ricochet? Did he fall as soon as he heard the shot? I dislike conspiracy theories on either side and the idea that the youths faked their falls to coincide with the shots and were then whisked away to replaced with similar dead bodies, or to be killed themselves as martyrs, seems far fetched. But no image or video released so far shows Israeli police using anything but tear gas and rubber bullet guns, and there is no way that the damage mentioned in the medical report matches what a rubber bullet could do.  Also, there is no blood visible near the supposed wounds in any of the photos of the youths who were apparently killed.

Kortom, veel vragen en onduidelijkheid. Ook ik vind het niet leuk te speculeren over de hoe dan ook tragische dood van twee jongens. Maar het lijkt ook behoorlijk onwaarschijnlijk dat het verhaal van Palestijnse kant klopt. Er is simpelweg teveel dat daar tegen pleit.

Ratna Pelle

 

woensdag 21 mei 2014

Omstreden video beschuldigt IDF van neerschieten Palestijnen

 

Deze video haalde het NOS journaal en diverse nieuwssites, die hun oordeel snel klaarhadden. Zo verklaarde de nieuwslezeres van de NOS: ‘Het lijkt er sterk op dat er dit keer met scherp is geschoten en de Palestijnen niks deden’. Het op tientallen sites verschenen ANP bericht erover geeft alleen de visie weer van Defence for Children, dat met de beelden naar buiten kwam. De visie van Israel wordt algemeen beschouwd als irrelevant en leugenachtig, vandaar dat die vaak gewoon helemaal wordt weggelaten, of kort en sceptisch vermeld, zoals Monique van Hoogstraten in de NOS reportage deed. Israel heeft een onderzoek beloofd en het was netjes geweest als de media hun oordeel hadden opgeschort totdat de uitkomsten van dat onderzoek bekend zijn. In het verleden bleken Palestijnen vaker beelden te hebben gemanipuleerd.

Daarom hieronder wel aandacht voor de Israelische kant.

 

RP

--------

 

Omstreden video beschuldigt IDF van neerschieten Palestijnen

http://www.cidi.nl/omstreden-video-beschuldigt-idf-van-neerschieten-palestijnen/

IN ISRAEL / DOOR JORDY STEIJN / OP 21/05/2014 OM 16:39 / TAGS: EU, IDF, PALESTIJNEN, VN, WESTBANK

 

Foto: Screenshot uit de video

 

Grote onenigheid over een video waarop volgens de Palestijnse organisatie ‘Defense for Children’ te zien zou zijn hoe de IDF twee ongewapende Palestijnse jongens neerschiet. Dit gebeurde bij een botsing tussen de IDF en stenen gooiende demonstranten net buiten de Ofer-gevangenis in Beitunia, vlakbij Ramallah. Het incident vond plaats op 15 mei (de dag waarop Palestijnen de oprichting van Israel vierden als een ramp, Nakba). Volgens Defense for Children schoot de IDF met opzet de twee jongens dood; de IDF ontkent dit en  stelt dat de video op een tendentieuze manier is bewerkt.

Een woordvoerder van het Israëlische leger verklaart over de beelden en het incident: “De video is op een tendentieuze manier bewerkt en is geen goede weergave van de hoeveelheid geweld dat plaatsvond bij de ordeverstoringen.” Volgens de woordvoerder zei het beveiligingspersoneel dat erbij betrokken was dat er niet met scherp is geschoten, maar met rubberkogels.

De PLO verklaarde dat de IDF de ‘twee Palestijnse tieners met opzet heeft geëxecuteerd, terwijl ze ongewapend waren en geen directe of indirecte bedreiging vormden’. Een woordvoerder noemde dit ‘opnieuw een bewijs is van Israël’s excessieve geweld tegen ongewapende Palestijnse demonstranten’, beschuldigde Israël van oorlogsmisdaden en riep de VN en de EU op om maatregelen te nemen tegen Israël.

De Israëlische Minister van Defensie Moshe Ya’alon schaarde zich dinsdag achter de verklaring van het IDF en zegt dat hij vaker video’s heeft gezien die een valse weergave van de feiten geven. Hij zei dat de Israëlische soldaten juist hadden gehandeld, in een situatie waarin in hun leven in gevaar was.

Palestijnen hebben in het verleden vaker bewerkte video’s gepresenteerd als ‘bewijs’ van Israelische misdaden, zoals met de 12-jarige Palestijnse jongen Mohammed Al-Dura. Hij zou volgens deze video bij de Tweede Intifada in 2000 door het Israëlische leger zijn neergeschoten. Uit latere onderzoeken door een Duitse onderzoeksjournalist bleek, dat de jongen door Palestijnse kogels om het leven was gekomen en mogelijk zelfs niet dood was.

De VN heeft Israël opgeroepen om een onafhankelijk en transparant onderzoek te beginnen naar het incident en ervoor te zorgen dat de veiligheidsdiensten zich houden aan de basisprincipes van het gebruik van wapens en geweld.

De ADL uitte kritiek op de snelle conclusies die de VN en anderen trokken naar aanleiding van het beeldmateriaal. De IDF gaat ondertussen verder met een eigen onderzoek naar het incident.

 

maandag 5 mei 2014

De gemiste deadline van de vredesbesprekingen (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/05/04/de-gemiste-deadline-van-de-vredesbesprekingen/   

= IMO Blog = 

Afgelopen week verliep de officiële deadline van de vredesbesprekingen tussen Israel en de Palestijnen. Vijf dagen eerder had Israel de onderhandelingen over hoe de onderhandelingen weer vlot te trekken al opgeschort, nadat de PA en Hamas een verzoeningsovereenkomst hadden getekend. Volgens deze overeenkomst wordt er binnen vijf weken een Palestijnse interim regering gevormd en komen er binnen zes maanden verkiezingen.

Netanyahu lichtte zijn besluit als volgt toe:

“Instead of choosing peace, Abu Mazen formed an alliance with a murderous terrorist organization that calls for the destruction of Israel,” said Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, referring to Abbas by his nom de guerre. “Whoever chooses the terrorism of Hamas does not want peace.”

Volgens Palestijnse functionarissen echter zou de interim regering uit technocraten bestaan en geen Hamas leden bevatten. Hamas zou accepteren dat Abbas namens deze regering met Israel onderhandelt onder dezelfde voorwaarden als nu.  Maar Hamas heeft afgelopen week nog maar eens verklaard dat het Israel nooit zal erkennen. En onlangs nog liet president Haniyeh zich ongemeen fel uit over Israel en zei het hele gebied met geweld te willen ‘bevrijden’.

Apartheidsstaat

Ondertussen gaan beide partijen door met hun unilaterale stappen: de Palestijnen hebben het lidmaatschap aangevraagd van het Internationaal Strafhof, waarna een officiële aanklacht tegen Israel een kwestie van tijd is. Israel heeft het overmaken van voor de PA bedoelde belastinginkomsten opgeschort en gebruikt deze nu om schulden van de PA af te betalen, iets wat zelfs door de Times of Israel als een sanctie wordt omschreven. En er lijkt sprake te zijn van de aankondiging van 14.000 nieuwe woningen in de nederzettingen, hoewel de T.o.I. meldt dat Netanyahu een bijeenkomst over het bouwen in de nederzettingen heeft geannuleerd, omdat de timing ongunstig zou zijn. Door deze op de deadline van de onderhandelingen te houden, zou de aandacht verschuiven van de Palestijnen naar Israel als schuldige voor het falen van de onderhandelingen. Die moeite had Israel zich kunnen besparen, zo lijkt het, want de nederzettingen haalden evengoed de media. En Israel lijkt, ondanks alles, weer in de eerste plaats verantwoordelijk te worden gehouden voor de vastgelopen vredesonderhandelingen. Zo waarschuwde Kerry afgelopen vrijdag dat Israel een apartheidsstaat kon worden als het zich niet meer inzette voor de twee statenoplossing:

“A two-state solution will be clearly underscored as the only real alternative,” Kerry told the gathering. “Because a unitary state winds up either being an apartheid state with second-class citizens – or it ends up being a state that destroys the capacity of Israel to be a Jewish state. Once you put that frame in your mind, that reality, which is the bottom line, you understand how imperative it is to get to the two-state solution, which both leaders, even yesterday, said they remain deeply committed to.”

Hoewel hij zei dat beide partijen schuld dragen, had hij het ook eerder al vooral over Israelische acties die tot de impasse leidden:

“The prisoners were not released by Israel on the day they were supposed to be released and then another day passed and another day, and then 700 units were approved in Jerusalem and then poof – that was sort of the moment,” Kerry said.

De gevangenen waren niet vrijgelaten omdat de Palestijnen niet wilden toezeggen de onderhandelingen na 29 april voort te zullen zetten, en het er alle schijn van had dat ze nadat de laatste groep gevangenen vrij was uit de onderhandelingen zouden stappen. En omdat ze erop stonden dat ook 14 Israelische Arabieren zouden worden vrijgelaten, wat Israel alleen onder strikte voorwaarden wilde waar de Palestijnen niet mee instemden. Het lag, kortom, wat genuanceerder dan Kerry het stelde.

En hoewel die apartheidsstaat vergelijking alles behalve nieuw is, en antizionisten er al fijntjes op hebben gewezen dat ook Israelische leiders als Barak hem maakten, is hij natuurlijk wel degelijk ongelukkig. Vandaar ook dat Kerry hem introk na kritiek van Joodse organisaties. Het suggereert natuurlijk toch dat Israel doet aan rassenscheiding en Joden bewust op allerlei manieren bevoordeelt boven Arabieren. Het suggereert ook dat de huidige situatie en de bezetting van de Westbank vergelijkbaar is met die in Zuid-Afrika, en legt zo de oorzaak daarvan, of de schuld, vooral bij Israel. Dat is onzinnig. Je zou hooguit kunnen zeggen dat wanneer Israel de Westbank zou annexeren en dan de Palestijnen in het A gebied beperkt zelfbestuur geven, dat er in bepaalde opzichten aan doet denken.

Een groot verschil blijft dat de Joden historische en religieuze wortels in dit gebied hebben en er niet zitten om een ander volk te koloniseren en uit te buiten. Een deel vindt dat de Westoever onderdeel moet zijn van hun nationale thuis. Voor de meesten spelen vooral veiligheidsargumenten een rol bij de weerstand om de Westoever op te geven en bij de grenscontroles en reisrestricties voor Palestijnen. Dat rechtvaardigt niet perse iedere maatregel, maar maakt wel duidelijk dat de vergelijking met Zuid-Afrika mank gaat. En tot slot wil een flink deel van de Palestijnse gemeenschap, en ook van het ‘gematigde’ Fatah, eigenlijk heel Israel hebben en weigert Joodse zelfbeschikking in het gebied te erkennen. In Zuid-Afrika streden niet twee nationale bewegingen en volken om hetzelfde land en voor zelfbeschikking, maar streed de zwarte meerderheid tegen een kolonisator uit Europa die het alleen op hun grondstoffen en goedkope arbeidskrachten had voorzien. Doel van de strijd was gelijke rechten in één land.

Urgentie

Ook in het genuanceerde Friesch Dagblad is men kritisch naar Israel en ziet men Kerry’s vergelijking als teken dat hij vooral Israel verantwoordelijk houdt. Ik citeer het hoofdredactioneel commentaar van 29 april:

Bij beide partijen ontbreekt de vredeswil. De Palestijnse leiders zijn bang dat als ze concessies doen ze door hun bevolking en andere Arabieren ervan worden beschuldigd Palestijnse belangen en de historische aanspraak op het land te hebben verkwanseld. Bij de Israëliërs ontbreekt het gevoel van urgentie om tot een vredesverdrag te komen omdat ze er in hun optiek niets bij kunnen winnen. Als sterkste partij kan Israël zijn wil opleggen aan de Palestijnen. Een compromisvrede met de Palestijnen betekent dat Israël moet inleveren zonder er iets voor terug te krijgen, zo lijkt het.

Toch heeft Israël wel degelijks iets te verliezen. Zolang de Palestijnse kwestie doorzeurt, wordt Israëls positie op het wereldtoneel op alle fronten verzwakt. De lidstaten van de Verenigde Naties overwegen Palestina als staat te erkennen. In Europa gaan stemmen op Israëlische producten te boycotten als Jeruzalem doorgaat met het nederzettingenbeleid. Zelfs Amerika – de belangrijkste bondgenoot van Israël – heeft het met Israël gehad. Kerry waarschuwde vrijdag Israël ervoor dat het land een apartheidsstaat, zoals het vroegere internationaal geïsoleerde Zuid-Afrika, zou kunnen worden als het een tweestatenoplossing niet accepteert. Kerry’s harde woorden duiden er op dat Israël van de VS de schuld krijgt van het mislukte vredesoverleg.

Dat de urgentie in Israel mist, heeft er vooral mee te maken dat men Abbas en de Palestijnen niet vertrouwt en het niet ziet zitten om vergaande concessies te doen aan iemand waarvan men denkt dat hij nog steeds het hele land wil en terrorisme om puur praktische redenen heeft afgekeurd. Abbas doet ook bijzonder weinig om ook maar enig vertrouwen in te boezemen, gezien wat bijvoorbeeld aan de PA verbonden media schrijven en zijn onverzoenlijke opstelling naar Israel toe. Men denkt er dus inderdaad niks bij te kunnen winnen en wel een hoop te verliezen. Er is nu immers relatieve rust en welvaart in Israel, en wanneer er straks een Palestijnse staat met Hamas in de regering op de Westbank zit, is het met die rust gedaan, zo vreest men. Raketten op de Knesset en luchthaven (of alleen al de continue dreiging daarvan), opbouw van wapens, allerlei terroristische en extremistische groeperingen die zich in Palestina gaan vestigen zonder dat het leger er iets aan kan doen. En internationale troepenmachten hebben in het verleden maar al te vaak toegekeken hoe wapens werden gesmokkeld en er huizen en moskeeën mee volgestopt, bijvoorbeeld in zuid-Libanon.

Zelfs wanneer Abbas oprecht naar vrede zou streven en dat zou blijken uit al zijn uitlatingen, ook die in het Arabisch, wanneer er eindelijk eens kritiek zou komen op het verheerlijken van geweld en de terroristen, op de hele slachtoffercultus en op hoe jonge kinderen al worden geïndoctrineerd om hun leven voor ‘Palestina’ en ‘Al Aqsa’ te geven, de vele leugens over Joden en Israel, zelfs wanneer er op dat alles ook af en toe stevige kritiek te horen viel in de Palestijnse gemeenschap, dan nog is het voor Israel een enorm risico om de Westbank, minus misschien een paar grote nederzettingenblokken, aan de Palestijnen te overhandigen. Een volk dat Israel vanaf het begin heeft bestreden, vol wrok zit, zijn identiteit in de eerste plaats aan de strijd tegen Israel ontleent, leidt aan een minderwaardigheidscomplex en, mede door de enorme internationale hulpindustrie en volkomen kritiekloze houding van de internationale gemeenschap, in een passieve slachtofferrol zit die iedere vorm van verantwoordelijkheid voor de eigen situatie of de toekomst lijkt te verstikken.

Amerikaanse functionarissen

Ondertussen is naar buiten gekomen dat Amerikaanse functionarissen die bij de onderhandelingen waren betrokken, het falen van de onderhandelingen aan Israel wijten. In ongekend harde bewoordingen deden zij hun verhaal tegenover de Israelische journalist Nahum Barnea.

The Americans said they had intended to begin the nine-month negotiating period with an Israeli announcement of a settlement freeze. But this proved impossible, an American official was quoted saying, “because of the current makeup of the Israeli government, so we gave up… We didn’t realize [that] continuing construction allowed ministers in [Netanyahu's] government to very effectively sabotage the success of the talks. There are a lot of reasons for the peace effort’s failure, but people in Israel shouldn’t ignore the bitter truth: the primary sabotage came from the settlements.
(…)

The American officials described to Barnea what they called Abbas’s loss of trust in the talks and in Netanyahu, and how his skepticism hardened as settlement-building continued, and as Israel demanded complete security control over the territories. From Abbas’s point of view, the Americans told Barnea, the sense was “that nothing was going to change on the security front. Israel was not willing to agree to time frames; its control of the West Bank would continue forever. Abbas reached the conclusion that there was nothing for him in such an agreement. He’s 79 years old. He has reached the last chapter of his life. He’s tired. He was willing to give the process one final chance, but found, according to him, that he has no partner on the Israeli side. His legacy won’t include a peace agreement with Israel.

Wat opvalt is de empathie met Abbas. De arme oude man die wel wilde maar zijn vertrouwen verloor doordat Israel geen duimbreed toe wou geven. Hoe komt het dat zelfs deze hooggeplaatste ambtenaren, die met beide partijen hebben gesproken, zo eenzijdig naar de zaak kijken? Het is bekend dat het State Department en de daar werkzame ambtenaren doorgaans een stuk kritischer zijn dan de ministers en de president, zeker in hun officiële uitlatingen waarin ze altijd rekening houden met gevoeligheden en de Joodse organisaties. Desondanks is de kritische houding van de VS opvallend. Alhoewel er vaker spanningen waren tussen Israel en de VS, en de VS eerder weigerden bepaalde wapenonderdelen te leveren uit onvrede over de bouw in de nederzettingen, is dit verontrustend. Het is bekend dat Obama en Netanyahu elkaar niet liggen, maar wanneer ook Kerry en zijn staf tabak lijken te hebben van een in hun ogen onwillig Israel, gaat het om meer dan chemie. Zowel Obama als Kerry als de anonieme functionarissen waarschuwden Israel: als Israel niet meewerkt aan een Palestijnse staat door onderhandelingen, kan het in de problemen komen. Internationale steun brokkelt af, de roep om boycots neemt toe, en ook Amerika kan of wil Israel niet altijd blijven steunen in de VN.

‘Die Palestijnse staat komt er, of jullie nou willen of niet’ lijkt de kern van de boodschap te zijn. Een boodschap die men op verschillende manieren, en op verschillende toonhoogtes, probeert over te brengen. Het is een visie die in de rest van de wereld alleen nog maar sterker is en waar Israel rekening mee heeft te houden. Van de ministers in de regering kon alleen Livni op sympathie van de functionarissen rekenen; ze noemden haar een heldin. Waaraan onmiddellijk werd toegevoegd hoe zij door een vertrouweling van Netanyahu werd tegengewerkt en ondermijnd. Als Israel niet wil afglijden naar de status van een pariastaat, moet het meer doen dan mooie toespraken houden en roepen dat men zich van anderen niks aantrekt. Het is niet genoeg om gelijk te hebben en niet constructief om in het eigen gelijk te blijven hangen wanneer de rest van de wereld er anders over denkt. De zionisten van het eerste uur waren succesvol omdat zij een enorm aanpassingsvermogen bezaten en wisten hoe zij hun zaak moesten bepleiten. Maar evenzeer omdat ze bereid waren pijnlijke compromissen te sluiten en door hadden wanneer dat nodig was. Netanyahu en een groot deel van zijn regering lijken deze kwaliteiten te ontberen, en dat kan ernstige gevolgen hebben. Hoe begrijpelijk misschien ook, Israel mag niet de rug toekeren naar de rest van de wereld, zoals wij Israel nooit de rug mogen toekeren.

Ratna Pelle

 

vrijdag 18 april 2014

De Paas-Palestijn (Paul Damen)

 

Ik heb eerder uitgebreid over de Sabeel brochure geblogd, maar Paul Damen van de Joodse Omroep geeft op zijn eigen wijze treffend commentaar.

 

Hebben ze Sabeel wel eens gehoord van het zware lot van christenen onder Palestijns bestuur? Op de Westbank worden ze weggesard, in Jezus' geboorteplaats Bethlehem weggestuurd, in Nazareth vervalst men de verkiezingen om de christenen in de hoek te zetten, en in de arabische delen van Jeruzalem is het officieel beleid om  het vertrek van christenen als tweederangsburgers te bevorderen (zie voor een mooi overzicht:http://www.jcpa.org/jl/vp490.htm)

En dan zwijgen we maar over de landen om Israël heen, waar arabische broedervolkeren hun christenen op dagbasis afmaken. Of zijn die duizenden afgemaakte Kopten in Egypte een uitzondering, net zoals die vermoorde Jezuïetenpater in Homs? Toch zou het, vanuit christelijke optiek, zelfs godslastering zijn om Jezus' lijden daarmee gelijk te stellen. Maar bij Sabeel zien ze daar geen been in: de geschiedenis, de godsdienst is voor hen een inwisselbaar speelgoedje, een propagandaspotje voor politiek-correcte pulp.

 

-----------------

 

DE PAAS-PALESTIJN

http://www.joodseomroep.nl/de-paas-palestijn/

17 april 2014

 



Herschrijven van de geschiedenis, het is de tweede natuur van dictaturen en religies. Stalin gumde alle voormalige, in ongenade gevallen medestrijders van foto's. Dat is de communistische kerk blijven doen, zodat volkscommissaris Jesjov ineens niet meer naast Stalin over het water tuurt maar zijn schaduw wél, Léon Trotski naast Lenin opvallend vervangen blijkt door een houten schot, en de Tsjechische president Svoboda na de Russische inval in 1968 ineens drie voeten heeft, waarbij er één geleend is van de afgezette partijsecretaris Dubček.


Herschrijven van de geschiedenis: het moet kunnen. Hebben wij Joden ook niet de Tenach licht geredigeerd na de slechte ervaringen in de Babylonische ballingschap?
Zodat in elk geval de voorspellingen van één der drie Jesaja's klopten?
Binnen de islam is beetje smokkelen en herschrijven zelfs verplicht. Dat heet taqiyya.- zodra de islam geschaad wordt, mag men liegen. Zo zal een rechtgeaarde moslim dezer dagen u geen zalig Pasen wensen, want dat zou erkenning betekenen dat 'G'ds zoon Jezus voor ons gestorven is'. En dus wenst een moslim u neutraal 'fijne vakantie' toe.


Herschrijven wordt pas gevaarlijk als je niet meer weet wat herschreven is, als je werkelijk denkt dat jouw versie klopt, en de geschiedenis je gelijk zal geven – zoals de latere bloedige dictator Castro bij de rechtbank verklaarde. Alleen wist hij ook al, dat de geschiedenis je snéller gelijk geeft als je die even herschrijft. Orwell omschreef dat in zijn roman '1984' zo: 'wie het verleden beheerst, bepaalt de toekomst. En wie in het heden de macht heeft, controleert het verleden.'
Dat geldt evenzeer voor religies. Leggen we de discussie over de historische Mohammed en of hij wijn dronk even terzijde, en bekijken we de christenen. Wij denken dat dit een geloof was voor slaven en onderdrukten. Wie echter gaat graven in Rome, ontdekt dat de  eerste kerken gebouwd werden door de binnenplaatsen van de allerduurste stadsvilla's te overdekken. Niks minder bedeelden die daar hun prille godsdienst uitoefenden.


Vervelender wordt het als de historische Jezus afspiegeling van zijn tijd wordt gemaakt en die spiegel bepalend wordt voor de werkelijkheid. Zo werd Jezus, met puntbaardje en nette middenscheiding een hippie, die samen met frisse jongelui met gitaren en linten in hun haar de leegloop in de kerk vergeefs bestreed. Soms wordt Jezus een vrijheidsstrijder als Che Guevara, terwijl die allesbehalve van de afdeling 'andere wang toekeren' was – hij schoot dissidenten voor de zekerheid persoonlijk door het hoofd.

De kerk heeft altijd flexibiliteit waar het Jezus betreft tot elfde gebod verklaard – dat bleek opnieuw uit een kerkelijke brochure die me bij deze Paasdagen onder ogen kwam. 'De Kruisweg van de Palestijnse christenen. Een liturgische reis langs de Palestijnse Via Dolorosa' heet het  gratis verspreide geschriftje, waarin Jezus' lijden snoeihard naar het heden worden verplaatst. En wat blijkt: Jezus was een Palestijn! De oecumenische stichting Sabeel wil, naar eigen zeggen, 'in de voetstappen van Jezus treden', en daartoe mag de historie met voeten getreden worden. Zelden zag ik een brochure waarin geschiedvervalsing zo de religieuze boodschap overwoekert. Nergens is Jezus een Jood, laat staan christen. De bekende veertien staties – Jezus ter dood veroordeeld, Jezus valt enkele malen, Jezus sterft aan het kruis – blijken wonderwel overeen te komen met wat de arme Palestijnen dagelijks meemaken. 'Voor ons', meldt de brochure, 'is het beeld van het kruis met zijn beproeving en pijn, en Jezus' antwoord van vriendelijkheid, geweldloosheid, en uiteindelijk de opstanding, een beeld van troost en inspiratie. […] in de Bezette Gebieden, in solidariteit met het Palestijnse volk.'


Maar daartoe moet wel enige geschiedvervalsing worden gepleegd. Laat ik niet moeilijk doen over die 'bezette' gebieden, met Gaza voor 100 en de Westbank voor 95% in Palestijnse handen. Maar Sabeel komt aan de lopende band met suggestieve, oncontroleerbare getuigenissen, zoals 'Mijn naam is Layan. Ik ben vijftien jaar oud. Op een dag kwamen Israëlische soldaten het jeugdcentrum binnen waar jongeren samen muziek aan het maken waren, en ze begonnen op de jongens en meisjes te schieten.'  Je vraagt je af : hadden die boze Joodse soldaten niets beters te doen dan de zangles te verstoren?
Enige historische context ontbreekt totaal in deze brochure. Families te Haifa worden in 1948 door het 'Israëlische leger' het land uit gejaagd – terwijl als er nou één stad was waar de prille staat Israël de arabieren sméékte om, tegen de oproep van hun leiders, te blíjven, wel Haifa was. Maar ze gingen, deels uit vrees voor oorlog, maar ook en vooral omdat hun leiders hen verzekerden dat het in de pan hakken van die joden en hun staat toch in een paar dagen gepiept zou zijn.
Kijk, het is allemaal heel tragisch wat de Palestijnen annex Arabieren is overkomen, maar nooit moet vergeten dat de ramp, de nakba, die hen overkwam een rechtstreeks gevolg was van het botweg weigeren van een verdeelplan dat de instemming had van de hele internationale gemeenschap. Op hen na. Van het feit dat ze vervolgens oorlog na oorlog begonnen en die steeds weer verloren. Dat geeft hen evenmin recht om te piepen als Sudetenduitsers na afloop van de Tweede Wereldoorlog. Was dan geen oorlog begonnen.

De vraag is : wat heeft dit allemaal met Jezus te maken? Dáár weet Sabeel wel een mouw aan te passen. Een lánge mouw, maar toch: 'Jezus' lijden was onschuldig en zijn dood was onrechtvaardig. Evenzo schendt de vestiging van nederzettingen op bezet gebied door de bezetter, internationale wetgeving.' Ook hier wordt gemakshalve vergeten dat die nederzettingen, hoe onterecht ook, werden gebouwd ná de aanvalsoorlog door de Arabische buren, en nádat alle voorstellen om gebieden terug te geven in ruil voor vrede keer op keer werden afgewezen. Maar dat wil Sabeel niet horen: 'Het kruis is een eenzame last om te dragen. Het kruis kan niet gedeeld worden – het wordt in eenzaamheid gedragen.'
Leed in eenzaamheid gedragen – je moet maar durven. Terwijl de Palestijnen als enigen hun eigen VN-vluchtelingenorganisatie kennen die ze eeuwig tot vluchteling verklaart, per Palestijn aan hulp zo'n tienduizend dollar per jaar overmaakt, en de VN-organisaties driekwart van hun tijd besteden aan het bestrijden van Israël. Leed in eenzaamheid – je kan de krant niet kan  openslaan zonder dat het Palestijnse leed alle massamoord in de rest van de wereld overschaduwt.
Maar nee: 'Jezus wordt aan het kruis genageld – de meest fysiek zware en pijnlijke stervensmethode die ooit door mensen bedacht is. Zijn lichaam […] is gebroken en versplinterd door deze laatste handeling van wreedheid. Ook de Palestijnen gaan gebukt onder fysieke en gewelddadige verwoesting – misschien wel het meest in Gaza.'


Gaza? Waar de Israëli's al acht jaar wég zijn, maar als beloning daarvoor, desnoods vanaf het dak van de kindercrèche, dagelijks met raketten worden bestookt? Waar de enige lichamen die daar 'gebroken en versplinterd' worden, de dissidenten zijn die dood door Hamas achter de motorfiets door de straten worden gesleept? 'Veel Palestijnen beleven de gebeurtenissen van Goede Vrijdag elke dag. Hun kruisweg is lang en zwaar. Hun lijdensweg lijkt eindeloos en hopeloos.'
Jaja. Ik denk dat Jezus, in plaats van een horrordood aan het kruis, getekend had voor een van geboorte tot graf gesubsidieerd VN-bestaan, en dat hij in plaats van die Via Dolorosa de voorkeur had gegeven aan, hoe vervelend ook, driemaal daagse paspoortcontrole aan een van de Israëlisch/Palestijnse roadblocks.
Hebben ze Sabeel wel eens gehoord van het zware lot van christenen onder Palestijns bestuur? Op de Westbank worden ze weggesard, in Jezus' geboorteplaats Bethlehem weggestuurd, in Nazareth vervalst men de verkiezingen om de christenen in de hoek te zetten, en in de arabische delen van Jeruzalem is het officieel beleid om  het vertrek van christenen als tweederangsburgers te bevorderen (zie voor een mooi overzicht:http://www.jcpa.org/jl/vp490.htm)

En dan zwijgen we maar over de landen om Israël heen, waar arabische broedervolkeren hun christenen op dagbasis afmaken. Of zijn die duizenden afgemaakte Kopten in Egypte een uitzondering, net zoals die vermoorde Jezuïetenpater in Homs? Toch zou het, vanuit christelijke optiek, zelfs godslastering zijn om Jezus' lijden daarmee gelijk te stellen. Maar bij Sabeel zien ze daar geen been in: de geschiedenis, de godsdienst is voor hen een inwisselbaar speelgoedje, een propagandaspotje voor politiek-correcte pulp.

 

Door: Paul Damen

 

maandag 14 april 2014

Volgens Europa blokkeert Israël het vredesproces (IPI)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/04/14/volgens-europa-blokkeert-israel-het-vredesproces/  

- Door Tjalling. –

Op 4 april verscheen er in de NRC een artikel van Leonie van Nierop waarin zij attendeert op een zeer kritisch en vertrouwelijk rapport, wat op een pikant moment was uitgelekt. In het rapport schrijven de hoofden van alle Europese vertegenwoordigingen in Jeruzalem en Ramallah dat Oost-Jeruzalem de hoofdstad moet worden van een toekomstige Palestijnse staat. Dit zou nodig zijn om een duurzame vrede te bereiken. Volgens de diplomaten zou Israël de scheiding tussen Jeruzalem en de Westbank versterken en zo nog meer obstakels voor vrede creëren. Bovendien zou volgens hen de – getimede – bouwwoede in de nederzettingen “ongekend” zijn sinds het vredesoverleg acht maanden geleden begon, wat een politieke keuze zou betekenen.

Van Nierop had in haar artikel ook op de Palestijnse onwil moeten wijzen, want de Palestijnen blokkeren het proces al evenzeer. Dat bleek bij het bezoek van Abbas, op 17 maart 2014, aan president Obama in het Witte Huis. Obama probeerde daarbij tevergeefs om Abbas iets te laten bewegen in de richting van de Amerikaanse compromisvoorstellen. Op alle vier grote geschilpunten bleef Abbas die voorstellen afwijzen. Er zijn verschillen inzake de gebiedsverdeling in Jeruzalem en de Jordaanvallei. Nog wezenlijker echter, waren het afwijzen van de erkenning van Israël als Joodse staat en de niet-bereidheid om bij een vredesverdrag het conflict beëindigd te verklaren. Beide zaken zijn heel belangrijk voor werkelijke vrede.

Echter deze zaken lijken van ondergeschikt belang te zijn voor de Europese diplomaten. De EU kondigde al aan dat de partij, die verantwoordelijk is voor het mislukken, met sancties te maken zal krijgen. Naar aanleiding van wat de Europese diplomaten in het uitgelekte rapport beweren kan dat niet anders dan Israël worden. Het land krijgt dan te maken met nog meer eenzijdige sancties vanuit Europa terwijl de schuld van het mislukken op z’n minst de beide partijen kan worden aangerekend.

 

Externe bron: http://likud.nl/2014/04/mislukte-vredesbesprekingen-het-hoe-en-waarom/

 

vrijdag 11 april 2014

Carolien Roelants' rammelende framework (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/04/11/carolien-roelants-rammelende-framework/  

= IMO Blog =  

Wekelijks schrijft correspondent Carolien Roelants een column in de NRC over het Midden-Oosten. De stukjes die over Israel en de Palestijnen gaan hebben allemaal zo ongeveer dezelfde strekking: Israel is de wrede bezetter en de Palestijnen de zielige slachtoffers. Haar stukjes klinken soms meer als een amateur blog van een gefrustreerde anti-zionist dan van een correspondent die al tientallen jaren in het vak zit en weet hoe weerbarstig de realiteit is en hoe complex het conflict. Zeker, ze schrijft vlotjes en schrijft wat steeds meer mensen denken. Maar juist een correspondent van een kwaliteitskrant die er prat op gaat de nuance te zoeken en de geest te slijpen, moet niet opschrijven wat resoneert met de frustraties van een groeiende groep Israel critici, maar de complexiteit laten zien en de feiten geven, zo onbevooroordeeld mogelijk. Een paar dagen geleden schreef ze over John Kerry:

Woensdag las ik in de Londense Times dat hij de voorgaande 169 dagen 597.066 kilometer had afgelegd om Israël aan vrede en de Palestijnen aan een staat te helpen. Onvermoeibaar van vliegtuigtrap naar vliegtuigtrap. En allemaal voor niks, zoals hij van tevoren kon weten. De Israëlische premier Netanyahu en zijn ministers willen alleen een Palestijnse voor-de-vormstaat, maar veel liever willen ze doorgaan zoals het nu is, en de Palestijnen zijn te zwak en te verdeeld om werkelijk weerwerk te kunnen bieden.

Kerry is natuurlijk niet dom, en doet heus niks helemaal voor niks. Behalve onverbeterlijk optimisme en overschatting van wat de Amerikanen in de wereld vermogen, speelden waarschijnlijk ook profanere motieven mee, zoals de wens om met een mooie foto a la Clinton, Arafat en Rabin de kranten over de hele wereld te sieren en in de geschiedenisboekjes te belanden. En in het onwaarschijnlijke geval dat het zou lukken de partijen tot een overeenkomst te bewegen, wacht een Nobelprijs. Het geeft Amerika wellicht ook aanzien dat men zo zijn tanden zet in dit conflict, en het past in de democratische traditie om zich hierin actief op te stellen. Kerry was daarbij wellicht wat minder vooringenomen dan Roelants. Hij heeft Netanyahu jaren geleden al horen zeggen niet tegen een Palestijnse staat te zijn, hij heeft eerdere Israelische presidenten gezien die ondanks scepsis toch overstag gingen en pijnlijke concessies deden, hij zag hoe in Israel het pragmatisme doorgaans won van de ideologie. Hij weet ook dat er twee partijen zijn in Netanyahu’s kabinet die werkelijk vrede en een compromis zoeken en hij zag hoe bij een eerdere ronde onderhandelingen onder Olmert en Livni men niet ver verwijderd was van een akkoord en Israel de Palestijnen een staat aanbood. Roelants heeft al deze zaken op een of andere manier gemist, of, wat waarschijnlijker is, afgedaan als irrelevant omdat ze niet binnen haar vooringenomen visie vallen.

Hoe zwak is een partij die liefst zeven voorwaarden stelt om de onderhandelingen weer te hervatten? Een partij die de VS zover kreeg om zelfs de vrijlating van Pollard te overwegen om daarmee Israel zover te krijgen aan een deel van de Palestijnse voorwaarden te voldoen? De Palestijnen krijgen voor vele miljoenen euro’s jaarlijks aan steun van de VS en Europa, en hebben een eigen vluchtelingenorganisatie met zowat hetzelfde budget als de UNHCR die er is voor alle andere vluchtelingen. Hun narratief wint aan kracht, en binnen de VN worden, buiten de Veiligheidsraad, alle pro-Palestijnse resoluties aangenomen. Kracht bestaat tegenwoordig uit meer dan wapens en geld; internationale steun en erkenning zijn evenzeer belangrijk. Tot slot kun je je ook afvragen of de Palestijnen zoveel verdeelder zijn dan de Israeli’s. Zij kampen met enorme verschillen in religieuze achtergrond, cultuur, visie op het jodendom en vooral ook op het vredesproces en de vraag in hoeverre concessies aan dit Palestijnse leiderschap wenselijk zijn.

De meeste Israeli’s wantrouwen de PA, maar men is verdeeld over de vraag of men toch moet blijven onderhandelen en de prijs betalen die daarbij hoort, namelijk steeds maar weer concessies doen om de Palestijnen aan de onderhandelingstafel te krijgen, of de kont tegen de krib gooien en zeggen dat het voorlopig uit is met de concessies en de Palestijnen kunnen bellen wanneer ze echt over vrede willen praten. Deze tegenstelling is ook binnen de regering zichtbaar en Netanyahu moet continu schipperen tussen de hardliners in zijn eigen partij en ter rechterzijde, en de gematigden als Livni. De verdeeldheid onder de Palestijnen lijkt juist kleiner, in ieder geval naar buiten toe. Terwijl in Israel Joden het opnemen voor de Palestijnen en de eigen staat verloochenen, of om religieuze redenen anti-zionist zijn, zijn er voor zover ik weet geen Palestijnen die tegen een eigen staat pleiten, zich inzetten voor een boycot van de Palestijnen en Joden die slachtoffer zijn van Palestijnse aanslagen steunen in hun strijd tegen de daders.

Roelants draait de zaak handig in het voordeel van de Palestijnen:

Het ging ook allang niet meer over een akkoord vóór 29 april, zoals oorspronkelijk de bedoeling was, maar over een kaderovereenkomst voor verdere onderhandelingen, wat neerkomt op gebakken lucht. De de facto dood van een nooit geneeslijke patiënt kwam toen Israël op de afgesproken datum naliet de laatste 30 van 104 Palestijnse gevangenen vrij te laten. Die vrijlating was een belangrijke voorwaarde waaronder de Palestijnen zich bereid hadden verklaard het vredesproject een kans te geven. Vervolgens begonnen de Palestijnen de toetredingsprocedure tot vijftien internationale verdragen (met name mensenrechten- en oorlogsrechtconventies), een zogeheten eenzijdige stap die zij weer aan het begin van Kerry’s pelgrimstocht hadden beloofd na te laten. Israël op zijn beurt kondigde de bouw aan van 708 woningen in bezet Oost-Jeruzalem en sloopte 32 Palestijnse behuizingen, enfin de bekende riedel om de onderhandelingssfeer te verbeteren.

De vrijlating van de gevangenen was afhankelijk van voortgang in de vredesbesprekingen, en omdat die uitbleef en de deadline naderde, wilde Israel eerst een toezegging dat na 29 april nog door zou worden gepraat. Dat weigerden de Palestijnen. Daarbij hadden Palestijnse leiders zelf gezegd dat ze alleen onderhandelden om de gevangenen vrij te krijgen, dus Israels wantrouwen was niet zo vreemd. Kerry had daartoe een raamovereenkomst opgesteld, maar omdat Israel die wel en de Palestijnen hem niet accepteerden, is dit niets meer dan gebakken lucht volgens Roelants. De 708 woningen in Oost Jeruzalem waren al eerder aangekondigd, maar de kavels hiervoor werden nu onder gunstiger voorwaarden nog eens op de markt gebracht omdat men ze eerder niet kwijtraakte. Handig was dat niet op dat moment, maar het betreft hier geen nieuw plan. Het niveau begint verder te dalen:

Interessant is dat onder andere The New York Times de Israëlische lezing volgde dat éérst die boze Palestijnen de afspraak schonden, en vervolgens de vrijlating werd afgelast. Niet goed opgelet, zal ik maar vriendelijk zeggen. Het was echt andersom, ook al proberen Israëlische ministers eensgezind de Palestijnen de schuld toe te schuiven (zie je wel, geen vredespartner!). Nog opmerkelijker vond ik Kerry’s proefballon om via vrijlating van de Israëlische superspion Pollard na dertig jaar gevangenis Israël tot een mate van inschikkelijkheid te bewegen. Wat wordt het volgende smeergeld? Een aanval op Iran?

Ongehoord uiteraard dat de kwaliteitskrant de New York Times, waar de NRC zich natuurlijk graag aan meet, de zaken wat fairder had gebracht. Gelukkig houdt schooljuf Roelants ze bij de les. Nee jongens, altijd eerst en vooral Israel de schuld geven wanneer de onderhandelingen mislukken, daarna kun je dan eventueel in een bijzin ook iets over de Palestijnen zeggen. Dat de vrijlating afhankelijk was van de voortgang in de onderhandelingen, en het gezien het magere resultaat tot nu toe logisch zou zijn ze voort te zetten, indien je inderdaad als doel hebt om tot een overeenkomst te komen, dat is de zo alerte Roelants blijkbaar ontgaan. Haar gesneer naar Israel is een serieuze columnist onwaardig, en haar vergelijking van Pollard met smeergeld absurd. Ten eerste is het sowieso opmerkelijk dat hij al zolang vastzit voor zaken waar normaliter kortere straffen voor worden gegeven. Ten tweede is het juist opvallend dat de VS een toegeving willen doen om de Palestijnen tegemoet te komen. Immers, zij moeten (een deel van) hun eisen ingewilligd krijgen, anders wordt er niet gepraat. Israel bood overigens nog 400 extra gevangenen aan als de PA bereid was langer door te praten, maar dat was natuurlijk te weinig. De Palestijnen vroegen meer dan 1000 gevangenen, die ze zelf mochten uitkiezen, en een bouwstop. Amerika’s voorstel behelsde 1000 gevangenen die door de partijen gezamenlijk zouden worden bepaald, en een gedeeltelijke bouwstop. Netanyahu probeerde hier steun voor te vinden in zijn kabinet. Opmerkelijk is hoe duur Palestijnse deelname aan de onderhandelingen, zonder dat er ook maar iets wordt toegegeven, wordt betaald tegenwoordig. En de prijs stijgt met de dag.

Na een wat vaag verhaal dat beide partijen de deur nog niet definitief hebben dichtgedaan besluit Roelants met:

Maar let op lezer! Stel dat Kerry straks op de een of andere manier toch een vorm van doormodderen bewerkstelligt: onder de huidige politieke omstandigheden zijn er GEEN productieve onderhandelingen mogelijk.

De schooljuf weer. In het huidige klimaat hebben onderhandelingen inderdaad weinig zin. Het vertrouwen is aan beide kanten tot het nulpunt gedaald, en om concessies te doen heb je enig vertrouwen nodig. Daarnaast is er een vreemd mechanisme in gang gezet dat maakt dat de Palestijnen almaar meer eisen vooraf stellen, en vooral de VS zich in bochten wringen om Israel zover te krijgen daaraan tegemoet te komen. Nu Israel zo’n 75 ex-terroristen heeft vrijgelaten, waarvan sommigen nog steeds trots zijn op wat ze hebben gedaan, zonder dat enig resultaat is bereikt in de onderhandelingen, is de kater groot. Dat Israel in Europa hoe dan ook de schuld krijgt wanneer de vredesonderhandelingen mislukken, zal niet meer echt verbazen, maar het draagt wel bij aan een gevoel van verbittering.

Ratna Pelle

Zie ook: Krantenonderzoek NRC conflict Israël-Palestina